Hello people!

   Χρόνια πολλά και υγιή σε όλους! Κρατάω τους τύπους κι εύχομαι γιατί κατά τ' άλλα δεν αντιλαμβάνομαι πλήρως τι γιορτάζουμε. Τα κατάφεραν τα παγκοσμιοποιημένα Χριστούγεννα (ευθύνομαι κι εγώ φυσικά). :) Ωστόσο προσαρμόστηκα σ' αυτά κι άσχημα δεν πέρασα ομολογουμένως. Δεν πήρα δώρα σε όλους, ούτε περίμενα να χαζοχαρώ από γεύματα και φώτα. Είναι τραγελαφικό αυτό που κάνουν οι άνθρωποι: Στολίζουν και στολίζονται για να χαρούν. Αλλιώς πάει, παίδες. Κι αυτό με την κατάθλιψη των εορτών πια δεν το καταλαβαίνω! Τι περιμένετε όλοι να συμβεί; Γιατί δεν το κυνηγήσατε όλη την υπόλοιπη χρονιά ή γιατί δεν ψάξατε να το βρείτε τελοσπάντων; Είχα κι εγώ για λίγο αυτό το συναίσθημα, δεν το κρύβω. Καλά είναι, όμως, να πρυτανεύει η λογική. Είναι απλά λίγες πιο ελεύθερες μέρες.
   Πέρασα ωραία, λοιπόν, γιατί είδα πάλι την παρέα μου και βγήκα έξω να ξεσκάσω. Πήρα αέρα στους δρόμους του χωριού, είδα τον κολλητό και περάσαμε λίγο χρόνο μαζί - το αγαπάω το χαμένο! Ευχήθηκα στον πατέρα μου και ήταν ωραία, ακόμα κι αν είμαστε αποξενωμένοι. Βέβαια, όσο μιλούσαμε ήταν παρούσα η μάνα μου, με το δυσαρεστημένο ύφος της. Δεν την αδικώ, έγιναν πολλά. Η ίδια όμως τον κάλεσε να φάμε μαζί...αποφάσισε κυρά μου! Την κοιτούσα με αυτό το θυμωμένο βλέμμα για να υποκριθεί -έστω- για λίγη ώρα, μπας και κατέβει το φαγητό στο στομάχι... Το απόγευμα πήρε τηλέφωνο ο Θανάσης, δεν το περίμενα και ξέρω, είμαι ηλίθια. :Ρ Προτιμώ όμως να διαψεύδομαι συνεχώς από το να περιμένω πράγματα που ίσως δε συμβούν ποτέ. Ήταν καλός... του αρέσει ο χαρακτήρας μου και δεν έχει πρόβλημα να το εκδηλώσει, προς το παρόν βέβαια και σε φιλικό επίπεδο. Αργότερα ήρθε και η Μάργκαρετ και τα είπαμε για αρκετή ώρα μέχρι να πάμε σε σπίτι κοινής φίλης που γιόρταζε. Είπαμε πολλά.* Δε συζητάμε για όλα, είμαστε διαφορετικές. Υπήρξε, όμως, εξαρχής αρκετή χημεία για να δέσουμε. Αργότερα μας έδεσαν κι άλλα...
   Αν έκανα έναν απολογισμό για το 2010, θα έλεγα ότι ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές, ίσως και η καλύτερη. Πέρασα από πολλά στάδια όσο ήμουν ερωτευμένη και μέσα από αυτά έμαθα πολλά ώστε να μην την ξαναπατήσω τις επόμενες φορές. Γνώρισα 2 πολύ σημαντικούς για τη ζωή μου ανθρώπους (Anastasie & Alexander), οι οποίοι με ακούνε, με στηρίζουν, με κάνουν να πεθαίνω στο γέλιο, με κάνουν να βλέπω τη ζωή αλλιώς (διαφορετικά από το πρίσμα του καθενός), με άλλαξαν προς το καλύτερο, μου ανεβάζουν το ηθικό, μου δίνουν την ευκαιρία να νιώσω άνθρωπος ακούγοντας και στηρίζοντάς τους κι εγώ (όσο με κόβει). Σίγουρα πάντως, χωρίς τον έναν όλα θα ήταν χειρότερα τώρα και δεν υπερβάλλω. Δέθηκα και με άλλους ανθρώπους από το ίντερνετ <3, πράγμα που μετράει για μένα, όσο χαζό ή ασήμαντο κι αν ακούγεται. Με άκουγαν κι εκείνοι και με έκαναν να προβληματιστώ για πολλά. Ελπίζω να τους προσέφερα κι εγώ τίποτα. :Ρ Πέρασα ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι και ξεκίνησα μια καλύτερη χρονιά στη σχολή απ' ό,τι περυσι. Τι άλλο...; Α ναι, γνώρισα τον Αθανάσιοοο! Αυτός ο άνθρωπος με έκανε να νιώθω πολύ διαφορετικά, πολύ όμορφα. Κι ό,τι πίστευα γι' αυτόν, επιβεβαιώθηκε με το παραπάνω όταν τον γνώρισα κι από κοντά. Τα πράγματα είναι ρευστά βέβαια, αλλά όσα έγιναν μέχρι τώρα δεν αλλάζουν.
   Δεν είναι καμιά έντονη ζωή, αλλά ίσως την προτιμώ έτσι. Ναι, είμαι καταβολεμένη, αλλά θα επαναστατήσω κατά του εαυτού μου όταν εγώ είμαι έτοιμη. Γιατί όλα όσα έχω, μόλις τώρα τα απέκτησα και δε διατίθεμαι να τα χάσω. Χρόνια πολλά και στον τρελό τον αδερφούλη σήμερα! <3


*στις 25/12 αυτά.

What the fuck?

   Είσαι πολύ παράξενος. Τη μια στιγμή με ακούς με ενδιαφέρον και κάποιο θαυμασμό, που στ' αλήθεια δείχνει ειλικρινής, και την άλλη αλλάζεις θέμα ή κοιτάς αλλού. Επεξεργαζόσουν κάθε τι που έλεγα με μια αμυδρή επιθετικότητα σχηματισμένη στα μάτια σου σήμερα (στυλ "τι εννοεί/υπονοεί;"). Θα μου πεις, κάτσε κορίτσι μου, 2 φορές συναντηθήκαμε μόνο. Κι εγώ θα σου πω ότι υπήρχε τεράστια διαφορά ανάμεσά τους. Φαίνεται ότι φέρεσαι διαφορετικά με άτομα που γνωρίζεις κάπως καλύτερα ε; Γαμώτο, δεν είχα κι ένα δικό μου άτομο εκεί να μου πει αν έχω δίκιο ή όλα ήταν ιδέα μου. 

   Οι αξίες σου είναι ίδιες, δεν ξέρω όμως για πόσο ακόμα θα τις έχεις ή για πόσο ακόμα θα θες να πορεύεσαι σύμφωνα μ' αυτές. Βλέπεις, έχεις ξεφύγει με άλλες ασχολίες και οι προτεραιότητές σου έχουν αλλάξει. Δεν το πιστεύω ότι εσύ περιστρέφεσαι γύρω από το "όσο το δυνατό περισσότερο κέρδος"! Και για να κερδίσεις κι από μένα, με προσεγγίζεις με διάφορους τρόπους και δια της πλαγίας οδού. Με ρωτάς αν κατάλαβα κάτι άλλο; Ότι θες να είμαστε φίλοι ίσως; Λέω εγώ τώρα... Με ρωτάς αν ένιωσα πράγματα για σένα; Καλά αυτό λογικό είναι να μην το ξέρεις, αλλά μην το αρνείσαι, ήθελες να με γοητεύσεις κι έκανες πολλά για να το πετύχεις.

   Δεν ξέρω ποια πιθανότητα είναι χειρότερη: Να άλλαξες απέναντί μου, να υποκρινόσουν ή να αλλοιώνεσαι; Γαμώτο, υποτίθεται ότι θες να είσαι ελεύθερος και αντισυμβατικός. Πώς θα το κάνεις όταν περιμένεις να καταρτιστείς πνευματικά από νεοεποχίτες; Αλλά φυσικά σ' έκαναν να πιστέψεις ότι μόνος σου καλλιεργείσαι και μάλιστα δωρεάν! Ουάου! Φταίω που ήμουν αφελής και ενθουσιώδης...για άλλη μια φορά. Φταίω που δε θέλω να ξεκόψω από σένα, έστω κι αν δε μας δένουν πολλά. Απλώς τα συναισθήματά μου είναι τόσο ανάμεικτα που δεν ξέρω τι είναι καλύτερο να γίνει. Θα δούμε... Σ' αρέσει και το τραγούδι μου...φυσικά!

Και τώρα γιατί έπρεπε να γίνουν αυτά;
Γιατί έπρεπε να ξενερώσω μ' αυτόν τον τρόπο;
Γιατί τώρα πρέπει να σε κρατήσω μακριά από τον συναισθηματικό μου εαυτό;

Αφού εσύ ήσουν(?)/είσαι(?) κάτι το σπάνιο...σαν την κρυμμένη -αλλά υπάρχουσα- ελπίδα της σύγχρονης εποχής.
Εύχομαι να με διαψεύσεις και να νιώσω πάλι ηλίθια που τα έγραψα αυτά. :Ρ



*Τραγικοποιώ και μεγαλοποιώ ίσως τα πράγματα γιατί είμαι έντονα φορτισμένη. Άλλωστε τότε συνηθίζω να γράφω εδώ...

Bye bye από τώρα (μάλλον).

 

   

   Φυσικά, αν δε μιλήσω εγώ, εσύ χάνεσαι. Δε χρειάζεται να ελπίζω πως θ' αλλάξει αυτό. Με το MSN ξεφορτώθηκες τα τηλεφωνήματα. Η οθόνη όμως είναι πολύ πιο απρόσωπη και αυτό εσύ το ξέρεις πολύ καλά, γλυκό μου αγόρι. Ίσως έγινα φορτική, βαρετή και με αποφεύγεις. :Ρ Συγγνώμη, δεν το ήθελα, αλλά  φαίνεται πως το κάνω αυτό με ανθρώπους που ξεχωρίζω και με ενθουσιάζουν.

   Μιλούσα πολύ; Μιλούσα συχνά; Ποιος ξέρει... Τώρα όμως, μην ανησυχείς, θα δείχνω μόνο "εκτός σύνδεσης" και δε θα ξαναπάρω τηλέφωνο. Κάποια στιγμή μού κόβει και αποχωρώ. Δε ρισκάρω, ξέρω ότι δε θα εμφανιστείς. Δεν πειράζει, ήταν υπέροχο όσο κράτησε. (: Συζητούσαμε ωραία, έτσι; Σου αρέσει που ακούμε ίδια μουσική. Προφανώς μόνο αυτό σ' αρέσει σε μένα και δεν εκπλήσσομαι, ούτε περίμενα κάτι άλλο (όχι από σένα). Ok, έδειξες να σου αρέσει και ο τρόπος που μιλάω/σκέφτομαι. Γενικώς είπες ωραία πράγματα για μένα σε τρεις -απ' όσο ξέρω- ανθρώπους...και σε μένα ακόμα, αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό.

   Όταν όντως συμπαθείς κάποιον, δεν εξαφανίζεσαι. Πόσο μάλλον όταν του λες ότι είναι κοντινός σου άνθρωπος - αχ, κουβέντα μεγάλη ξεστόμισες κούκλε. :/ Γι' αυτό, ας μαζέψω τουλάχιστον εγώ τις όποιες μεγάλες -μεγαλύτερες- κουβέντες σκόπευα να σου πω... Είπαμε, καλύτερα να τελειώνουμε τώρα, νωρίς. Εσύ κοίτα να είσαι ευτυχισμένος, να προσέχεις τον εαυτό σου και να χαμογελάς γιατί γίνεσαι πανέμορφος. Σ' ευχαριστώ για όλα τα τραγούδια που μου έστελνες. Το ξαναλέω, είσαι σπάνιος και η κοπέλα που θα ερωτευτείς πολύ τυχερή. (:

                                                                  

                                                              ~~~*~~~

Remember me, special dreams. Ha!

Λίγα λόγια για σήμερα.

   

Λοιπον, η σημερινή μέρα έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια των ΑμεΑ. Να μας χαιρόμαστε λοιπόν. Κι ερωτώ, μόνο αυτή η μέρα θα υπενθυμίζονται τα βασικά και δεδομένα περί αποδοχής (για όνομα, ακόμα στην αποδοχή είμαστε;) και αξιοπρεπούς ζωής των ατόμων αυτών; Μόνο κάθε 3/12 θα ακούμε ωραία κι ενθαρρυντικά λόγια σε μεγάλες αίθουσες, στις οποίες προσκαλούνται οι άχρηστοι "σωτήρες" μας;

   Παιδιά (ναι, σε σας τους σωτήρες μιλάω!), τα πράγματα είναι απλά και σε μια ευρωπαϊκή χώρα (αν και θα προτιμούσα να πω "χώρα του πολιτισμού και της παιδείας") δε νοείται να μη διευθετούνται. Κάντε επιτέλους προσπελάσιμους τους δημόσιους χώρους και τα καταστήματα, και επιβάλλετε πρόστιμα στις παραβάσεις. Στελεχώστε επαρκώς τα ειδικά σχολεία με καταρτισμένους και εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς. Δημόσια και δωρεάν Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, Ειδική Αγωγή... Παρέχετε ισότιμη εργασία και ασφαλιστικά δικαιώματα!

   Αλλά τι λέω, εδώ έχετε κάνει περικοπές στα ειδικά επιδόματα, όπως και σε όλους τους κρατικούς μισθούς... εδώ "επτωχεύσαμεν" και σε λίγα χρόνια θα πούμε το ψωμί "ψωμάκι", κι εγώ σκέφτομαι πολυτέλειες ε; Καλά λέω ότι αυτή η χώρα είναι φτιαγμένη μόνο για σωματικά υγιείς από ψυχικά αρρώστους -πλέον- ανθρώπους(?). Να σας χαιρόμαστε κι εσάς λοιπόν. Μπορεί τώρα να γράφω σε έναν αφανή ιστότοπο, σε λίγα χρόνια όμως θα συμμετέχω ενεργά όπου μπορώ, για να μη σας αφήσω σε χλωρό κλαρί...γιατί "συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε" και στο σπίτι δε θα με κλείσετε.

Άντε, θα εκφραστώ. :P

Το χαμόγελό σου είναι ίσως η αιτία που θα πρέπει

να αθετήσω εκείνη την υπόσχεση...

Και φταίει η αναμονή για περισσότερα που δε βγάζω τις αλήθειες.

Περισσότερες στιγμές μαζί με τη φωνή σου.

Έρχεται αινιγματική μέσα απ' τη γραμμή, ωστόσο παραμένει ακέραια.

Είναι γιατί είσαι αληθινός.

Ονειρεύεσαι, αγαπάς την τέχνη, τα παιδιά (πιο πολύ απ' ό,τι εγώ ίσως)...
Αγωνίζεσαι και σε θαυμάζω γι' αυτό. Για πολλά σε θαυμάζω.

Κι όταν γελάς, οτιδήποτε άλλο στο σύμπαν είναι το τίποτα.

Δεν ξέρω αν είσαι έρωτας, έπαψα να βάζω ετικέτες σε όλα.

Σε προ(σ)καλώ να βάλεις εσύ.

Ήρθε απροειδοποίητα ένα αδιέξοδο.

Ή σε έχω υπό όρους συνθηκών ή σε χάνω.

Και είσαι 3 ώρες μακριά. 3 ώρες πριν ή πιο μετά;

Κάτω απ' την υπενθύμιση της ύπαρξής μου, ζητείται η "παρουσία" σου.

Όχι απαραιτήτως ή επειγόντως ερωτική.

Κι όσο κι αν φοβάμαι να σου πω "μη χάνεσαι", θα το κάνω.

Λατρεύω να υπερβαίνω τον εαυτό μου όταν πρόκειται για άτομα που αξίζουν.

Αν όμως θες τελικά να χαθείς, καλύτερα να γίνει τώρα.

(ξέρω, δεν είναι κανένα μεγάλο κείμενο...)

no.

Έχω αποθηκευμένη μια ανάρτηση, αλλά δεν τη βάζω γιατί θα με πείτε ερωτευμένη, κάτι που δεν ισχύει γιατί δεν είμαι, δεν είμαι, δεν είμαι...! Κι αν αυτά που λέω δείχνουν το αντίθετο, φαντάζομαι τι συμπέρασμα θα βγει απ' την αποθηκευμένη ανάρτηση. :Ρ Ίσως πάλι ενδώσω και τη βγάλω στο φως.
 

Η ζωή σας είναι σε αναμονή. Παρακαλούμε μην παραιτηθείτε, αν δεν ακούσετε σήμα απελπισίας.

(^^ούτε τότε μην παραιτηθείτε βασικά...)

Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε κι έτσι ξεχνάμε πως όσο περιμένουμε, ΔΕ ζούμε.

Κι εγώ ακόμη φτιάχνω ένα όνειρο για το μέλλον, για μέρες που μετράω και δεν έρχονται.

Και χτίζω κι άλλα όνειρα πάνω σ' αυτό. Εικόνες που με μεθάνε και δημιουργούν ψευδαίσθηση πως ήδη τις αγγίζω.

Μιλάω γι' αυτά που χαιρετάνε χαιρέκακα γιατί δε θα 'ρθουν.

Γι' αυτά που δε θα πω και δε θ' ακούσει κανείς...ή δε θα θελήσει ν' ακούσει κι έτσι θα χαντακωθούν.

Γι' αυτά που δε θα γίνω όσο κι αν προσπαθώ ν' αποδείξω στο μυαλό μου ότι μπορώ.

Για στιγμές και για λόγια που δεν προορίζονται για μένα. Μένει απλώς να το πάρω απόφαση.

Άλλο αν δε θέλω...

Κυρίως, περιμένω ένα αληθινό γεγονός να διαψεύσει αυτές τις πεποιθήσεις.

Μετά θα πέσει πολύ γέλιο. Θα φτιάξω άλλον κόσμο, πιο αισιόδοξο.

Chaos.

   Μέσα φθινοπώρου. Έχουν τακτοποιηθεί πολλά κι έχουν δρομολογηθεί άλλα τόσα. Εποχή δημιουργική όπως στο Sims 2 Seasons. To φθινόπωρο ανεβαίνουν πιο γρήγορα τα skills. :P Κάνει το φοιτητούδι την εργασία στην εστία και η μπάρα γεμίζει μέχρι να πεις "university". Αν έχει πιει και χυμό μήλου πρωτύτερα, την ξεπετάει σε χρόνο dt (εγώ κολλημένη με το παιχνίδι;;;).

   Αφήνω όμως τον πιο εξαίρετο προσομοιωτή ζωής ever και μεταβαίνω στη δική μου ζωή, την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να διαχειριστώ όπως ακριβώς θέλω, ούτε να κάνω save για να διατηρηθεί η ευτυχία. Ίσως αυτή είναι η μαγκιά όμως. Να κάνεις επιλογές όταν ξέρεις πως συνήθως δεν υπάρχει επιστροφή. Εδώ λοιπόν, σε μια όμορφη -ως επί το πλείστον- καθημερινότητα. Σχολή προγραμματισμένα πλέον (είπα, κάποτε θα στρωνόμουν), γαλλικά (ωραία γλώσσα, σαν τα ελληνικά βέβαια καμιά - εθνικίστριααα!)... Αυτά έχουν τακτοποιηθεί, ας πούμε. Τώρα, λέω να εισβάλλω στο χώρο της μουσικής κι αν δε με θέλει, την κάνω. :Ρ Αυτή ήταν πάντα το καταφύγιό μου, όταν δε ζητούσα βοήθεια από άλλους για να μην τους φορτώσω ή γιατί ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα τι μου έφταιγε.

   Ούτε τώρα ξέρω. Μετά από ένα διάλειμμα κάποιων ημερών (δε θυμάμαι τι είχε αυτό το διάλειμμα), επέστρεψα πάλι σε μια φάση αναισθησίας. Νιώθω σαν αδιάβαστο παιδάκι που δεν ξέρει μάθημα. Δεν μπορώ καν να περιγράψω τι με προβληματίζει. Πάω να σκεφτώ και κάτι σταματάει το μυαλό μου. Γαμώτο, δεν το είχα αυτό...και δε φαντάζομαι τι μπορεί να μεσολάβησε. Μου λείπει λίγο ο Θανασάκος, αλλά το ελέγχω. Απ' την άλλη, με τρομάζει λίγο που ξεχνάω όλο αυτό που έζησα τις φορές που ήρθαμε πιο κοντά. Ίσως είναι ένα είδος προφύλαξης. Παράλληλα, περιμένω να ξαναμιλήσουμε.

Πώς να μη θες να ξανάρθεις σε επαφή μ' ένα ευχάριστο (τουλάχιστον) κομμάτι της ζωής σου;

Κι αν δε γίνεται να το έχεις όποτε θες,

βάζεις στην κατάψυξη οποιαδήποτε προσδοκία ή συναίσθημα.

Και είναι δύσκολο... Αλλά δε γεννηθήκαμε για τα εύκολα,

άλλωστε τα θεωρώ πληκτικά.

   Επίσης, αν ήταν στο χέρι μου, θα μιλούσα όλη μέρα με τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. 4, λίγοι και καλοί. <3 Ρε παιδί μου, οι σκέψεις με αποσπούν απ' την καθημερινότητά μου ή η καθημερινότητά μου με αποσπά από τις σκέψεις; Και τα δύο κι έτσι όλα μένουν μισάαα! Το πρώτο συμβαίνει στην πράξη και το δεύτερο μέσα μου, δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Μεγάλο μπέρδεμα. Πάω για ύπνο ευελπιστώντας (με αφέλεια) να μου απαντήσει σε όλα αυτά κάποιο όνειρο. Μέχρι να βρω μια άκρη ή ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, σας αφήνω! Καληνύχτα σας κι ορίστε ένα τραγουδάκι που θυμίζει Αθανάσιο. xD

*Σοβαρά όμως, δεν ξέρω τι γράφω. Ξεκίνησα κάπως ευχάριστα και μετά μου βγήκαν γκρίνιες...αλλά δεν κάνω edit.

Δεν έμειναν πολλά.

Ίσως καταδικάστηκα να ερωτεύομαι τον έρωτα.
Ίσως θα έλεγα σε όλους κάποιες λέξεις, μόνο αν ήξερα ότι θα πεθάνω, απαλλαγμένη απ' τη ντροπή της συνέπειας (τέτοιου είδους συνέπεια) που έχω από κούνια.
Ίσως το μόνο που θα κάνω πάντα είναι να ξέρω, αλλά να ελπίζω, ξεχνώντας πως ξέρω και ελπίζοντας να μην ήξερα.
Σίγουρα είμαι μια ηλίθια που γράφει ασυναρτησίες στις 4 παρά.

-Θα μένει κάτι.-

Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να κυνηγήσω.

...κάτι που δε θα τολμάω να ονειρευτώ.

...κάτι που θα περιμένω και δε θα 'ρχεται.

...κάτι που δε θα αλλάζει, όσο κι αν "τα πάντα ρει".

...κάτι που θα είναι μακριά.

...κάτι που θα φοβάμαι.

...κάτι που χωρίς να ξέρει θα κάνει υποδείξεις.

...κάτι που θα προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα.

...κάτι που θα μισώ και θ' αγαπάω συγχρόνως.

...κάτι που θα χλευάζει το παρόν μου και θα το ζηλεύω.

...κάτι που θα ξεχνάω να διεκδικήσω.

...κάτι που δε θα προλαβαίνω.

29/9/2010 Γιάννενα

Ήρθα πάλι σ' εκείνη τη θέση, όπως πριν από ένα χρόνο.

Σχεδιάζω πώς να μιλήσω, αν θα μιλήσω, πώς να πράξω, πώς να σκεφτώ.

Μόνο που αυτή τη φορά δε θα κάνω τα ίδια λάθη.

Οι ανασφάλειες μένουν, αλλά δε θα τις αφήσω να με οδηγήσουν.

Επίσης, το συναίσθημα δεν είναι το ίδιο δυνατό.

Θα μπορούσε να γίνει και σίγουρα θα ήταν πολύ πιο αληθινό.

Γιατί μ' αυτόν τον άνθρωπο ταιριάζουμε, οι αξίες μας συναντιούνται ακόμα κι αν δεν περνάνε από ίδιους δρόμους αρχικά.

Στο μυαλό μας κατοικούνε ίδια νοήματα.

Αγάπη, ελευθερία, επιμονή, δοτικότητα...

Έννοιες που δε φοβάται να διαφημίσει μέσα από τα λόγια και τη συμπεριφορά του.

Στο σύνολο, ένας πανέμορφος άνθρωπος που έχει πολλά να δώσει.

Θανάσης, Θάνος...το Σάκης δε μ' αρέσει. :Ρ

Γλυκός, όχι γλυκανάλατος. Έξυπνος, όχι εξυπνάκιας.

Με χιούμορ, όχι σαχλός. Πνευματώδης, όχι δήθεν.
Με ένα υπέροχο, ειλικρινές χαμόγελο. (: (:

Ok, τον περιγράφω τέλειο (δεν αποκλείεται να είναι κιόλας), αλλά στ' αλήθεια τα συναισθήματά μου γι' αυτό το σπάνιο αγόρι δεν είναι τόσο δυνατά όσο ίσως φαίνονται.

Αυτό, βέβαια, μόνο και μόνο επειδή τον είδα για λίγο (1,5 ώρα...σαν 1,5 λεπτό) κι επειδή δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να δεθεί με κάποιον που αναπνέει τόσο μακριά από μένα.

Μάλλον καλύτερα που δεν μπορούσε να βγούμε την επομένη...

Ωστόσο, τίποτα δεν εμπόδισε την αύρα του να εισχωρήσει τόσο αισθητά μέσα μου.

Κι αν τώρα ξεχνάω τη μορφή του, δεν πειράζει (οι φωτογραφίες τον αδικούν απίστευτα). ;)

Μένει αυτή η μυρωδιά απ' το αρωματισμένο στικ, σ' εκείνο το ζαχαροπλαστείο.

Κι εκείνη ευχάριστη αίσθηση που έχεις όταν επιτέλους βρίσκεις κάτι που αξίζει.

Έστω κι αν ξέρεις ότι δεν μπορείς να το διεκδικήσεις.

Γιατί (επίσης) ξέρεις ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται...

Θα προσπαθώ να βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο, όπως θέλει να κάνω. :)

Αλλαγές...

Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω. Δεν έχω έμπνευση. Να πω ότι είμαι ήδη στη Θεσσαλονίκη. Όπως πριν από ένα χρόνο ακριβώς. Ψαρωμένη, δεν το κρύβω. Πριν αποκτήσω φίλους πραγματικούς, πριν γνωρίσω την Αναστασία (φίλη κι αυτή αλλά το γράφω ξεχωριστά), πριν ερωτευτώ... ΕΝΤΕΛΩΣ άλλη. Ανίδεη σχετικά με τα πάντα. Ήμουν ένα άτομο που αγαπάει τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τη ζωγραφική και που απλώς ήξερε ότι σ' αυτήν την πόλη θα έχει περισσότερες ευκαιρίες για ενασχόληση με κάθε τι από τα παραπάνω. Ναι, ήμουν ακόμα κάπως παιδί μέσα μου.
Πάντα με προβλημάτιζαν όλα γύρω μου και με άλλαζε οτιδήποτε σημαντικό ή άσχημο γινόταν στη ζωή μου, αλλά μέσα σ' αυτό το χρόνο όλα έγιναν πολύ πιο γρήγορα. Ευτυχώς είχαν να κάνουν μόνο με μένα κι όχι με την οικογένεια. Τα οικογενειακά ήταν βάρος μέχρι τα 16 μου. Τώρα εγώ εξελίσσομαι, διαμορφώνω ταχύτατα το χαρακτήρα μου, έχω χρόνο να ασχοληθώ με το πώς είμαι μέσα μου, με μένα και με τους άλλους, όλες τις αλληλεπιδράσεις τελοσπάντων. Κάτι που από μικρή είχα ανάγκη να το κάνω, υπερανέλυα τον εαυτό μου. Προσπαθούσα να τον πλάσω όπως πίστευα ότι θα ήταν καλύτερος, με τη δική μου λογική(?) γιατί δεν είχα κανένα πρότυπο. Χωρίς -φυσικά- να εννοώ πως είμαι κάτι το πολύ καλό και πως ό,τι έγινα δεν το οφείλω σε κανέναν
Φέτος λοιπόν, όλα μαζί. Κατάλαβα όχι μόνο πώς είναι να ερωτεύεσαι, αλλά και να αφήνεις οικειοθελώς την αξιοπρέπειά σου να σε αποχαιρετήσει. Να μην μπορείς να συνέλθεις εύκολα μετά από την παραμικρή επαφή μαζί του. Να...να...να... Κατάλαβα πώς είναι να συγκινείσαι με αυτά που σου λένε οι φίλοι σου, από 'κει που ποτέ κανείς δε σου έλεγε μια καλή κουβέντα. Κατάλαβα πως ο γυαλός είναι στραβός, δεν αρμενίζω εγώ στραβά. Και τώρα κατάλαβα καλύτερα τι εννοούσες, Αναστασία, όταν μιλούσες για θανατίλα. Απλά αναρωτιέμαι, όλα είναι νεκρά ή ο δικός μας θάνατος επίκειται; Θα το πολεμήσουμε όμως κι αυτό, όσο ογκώδες κι αν φαίνεται. Ξέρεις, εμείς στα δύσκολα είναι που φορτσάρουμε. :) Μην απογοητεύεσαι από τώρα. Κι αν δεν μπορέσουμε να σώσουμε τους άλλους, θα πρέπει να σώσουμε εμάς. Τώρα κατάλαβα γιατί έμενα αμέτοχη στις συζητήσεις στα διαλείμματα. Ήταν όμως κάτι καλύτερο από τη μιζέρια του σπιτιού. Ήταν απλά κάτι, στο οποίο συμβιβαζόμουν γιατί δεν ήξερα ότι μπορώ να ζήσω πατώντας πάνω στις δικές μου αξίες (που τελικά δεν είναι και τόσο σαχλές) χωρίς να πρέπει να προσαρμόζομαι στον τρόπο ζωής των συμμαθητών που θεωρούν ότι δεν περνάς καλά αν δε βγεις το Σάββατο σ' ένα κουτί με άθλια μουσική.
Τώρα προσπαθώ να γυρίσω την πλάτη σ' όλα όσα με γυρνάνε πίσω και σ' όλα όσα μου υποδεικνύουν πώς θα ζήσω. Σ' όλα τα ψεύτικα, τα χρονοβόρα, τα οδυνηρά, τα μάταια, τα εξυπνακίστικα, τα πληκτικά, τα "cool", τα μοντέρνα. Και πρέπει να τα αποβάλω από μένα πρώτα, οπότε μάλλον θα βγάλω κι εγώ το κόσκινο απ' το ντουλάπι.

Note: Να μην ξεχάσω να ξε-ερωτευτώ.

Απολογία έρωτος.

13/8/10

Δεν είμαι όμορφη, ούτε κάτι το ιδιαίτερο γενικά. Έδειξα όμως ότι έχω το δικαίωμα και τις δυνατότητες να ερωτευτώ, άσχετα αν αυτό μου βγήκε σε κακό, όπως και σε πολλούς ανθρώπους άλλωστε. Δεν προώθησα τον εαυτό μου με τον καλύτερο τρόπο, ήταν όμως η πρώτη μου φορά και τα κατάφερα αρκετά καλά, τολμώ να πω.

Είχα τα κότσια να ομολογήσω τα συναισθήματά μου σ' αυτόν τον άνθρωπο γιατί ήξερα πως -τότε τουλάχιστον- άξιζε. Ήταν σημαντικό κομμάτι, είχα κάτι να αγαπάω πολύ, πιο πολύ κι από μένα πολλές φορές. Ακόμα κι αν δεν το είχα, αγαπούσα τη γλύκα του, ολόκληρο το είναι του. Αξιώθηκα να το κοιτάξω εκστασιασμένη και να αναρωτηθώ έκπληκτη τι στο καλό είχα πάθει. Υπέροχο και σπάνιο συναίσθημα. Όλα αυτός. Μπροστά μου, μέσα μου, γύρω μου, πέρα από κάθε σκέψη μου. Τότε ήταν όλα αυτός. Τώρα δε με πειράζει που δεν είναι. Τώρα προσπαθώ να μαζέψω εμένα και την αξιοπρέπειά μου. Ξέρω πού χάθηκε, αλλά κάνω πως ψάχνω ακόμα για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου που απλά αγάπησε κάποιον πολύ. Το «αστείο» είναι ότι αυτός δεν ενδιαφέρεται για τίποτα απ' όλα αυτά ή δεν τα γνωρίζει. Τέλος πάντων...

Πόνεσα, θύμωσα, έκλαψα άλλοτε με λυγμούς κι άλλοτε με απλά δάκρυα όταν ερχόταν στο νου οι αναμνήσεις. Απογοητεύτηκα από τις περιστάσεις και τις συγκυρίες. Απαίτησα απ' τη ζωή μια ευκαιρία, μια βοήθεια. Ζήτησα απ' το Θεό (σιωπή, εδώ είναι το blog μου) απαντήσεις που μόλις τώρα έλαβα - τώρα ήταν ο καιρός τους μάλλον. Πρότεινα σε εκείνον μια νέα αρχή, ευθέως ή πλαγίως. Τώρα μένω έκπληκτη με την τροπή που πήρε η ιστορία. Προσπαθώντας να ξεγελάσω την αλήθεια, κάνω αναδρομές και αναλύσεις. Ξεγελιέται όμως η αλήθεια; Δεν έχει κρυμμένα ελαφρυντικά σε σκονισμένες γωνίες. Είναι καθαρή, σκληρή, αδιάλλαχτη. Σου δίνει ένα γερό χαστούκι και συνέρχεσαι, δικέ μου. Εκτός αν μετά σε κανακεύει μια βολική ψευδαίσθηση, αλλά χάθηκε αυτή πια, ευτυχώς. Για πρώτη φορά με βοηθάει η αλήθεια! Ίσως γιατί μου επιφυλάσσει ψυχική ηρεμία. Και τώρα δεν έχω δικαιολογίες, την ακολουθώ. Για μένα, επιτέλους. Το τοπίο του αγνώστου ξεδιαλύνεται. Ίσως κάποτε υπάρξει μονοπάτι που θα με οδηγήσει αλλού, αλλά προς το παρόν, στάση. Δεν ξανακυνηγάω τίποτα που κρύβεται πίσω απ' τον ίδιο του τον εαυτό.

Για την Αναστασία.

Αναστασία, θα πω πολλά, γι' αυτό πάρε πασατέμπο, βολέψου κι άρχισε να διαβάζεις. xD Νομίζω πως τα πιο πολλά τα ξέρεις, τα γράφω όμως -εδώ και καιρό ήθελα να το κάνω- για να έρχεσαι και να βλέπεις πόσο αξίζεις και πόσο όμορφος άνθρωπος είσαι.

Λοιπόν, όλα άρχισαν στο e-girl. xD Σε έβλεπα που πόσταρες κάτι ωραία κείμενα σχετικά με τα παρεξηγήσιμά μας και μου κίνησες το ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή, έκανα εγώ ένα θέμα εκεί σχετικά με τον Νίκο, μετά από τη μέρα που υπήρξε ρήξη ανάμεσά μας και απάντησεεες! Μιλήσαμε για τον έρωτα, για τη φιλοσοφία κτλ. Μου είπες ότι είσαι 14 και δεν το πίστευα, ούτε τώρα το πιστεύω.:P :P Αν θυμάσαι, σου είχα πει από τότε ότι ένιωθα σα να μιλάω με τον εαυτό μου γιατί οι απόψεις μας ταυτίζονταν κατά πολύ. Τώρα το λέω και για άλλους λόγους τους οποίους θα πω παρακάτω. Έτσι, ανταλλάξαμε MSN και αρχίσαμε να εξιστορούμε τα μέχρι τότε γεγονότα με τ' αγόρια "μας". Μετά αρχίσαμε να μιλάμε για τα παρεξηγήσιμά μας (sth private between us). Δεν ήτανε απλές συζητήσεις. 8) Απ' την αρχή χτυπούσαμε ώρες αναλύσεων.

Θυμάσαι εκείνο το πρώτο πεντάωρο μεταξύ 00:30 και 5:30 ε; Είχαμε πορωθεί. Θυμάσαι τα γέλια που κάναμε με την "Κοντέσσα Βαλέραινα"; Θυμάσαι πόσες φορές είπαμε και οι δυο τη φράση "νιώθω το ίδιο ακριβώς!" όταν μιλούσαμε για τα προσωπικά μας; Θυμάσαι το ιστορικό mix & coctail; Κάπου εκεί αρχίσαμε να δενόμαστε πιο πολύ και να νοιαζόμαστε πραγματικά η μία για την άλλη. Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις τόσο και πστεύω πως σε καταλαβαίνω κι εγώ αρκετά. Όχι μόνο γιατί είχαμε κοινές πολλές εμπειρίες, αλλά και γιατί...επικοινωνούμε. Φαίνεται ρε παιδί μου. Και φαίνεται τόσο συχνά που "τρομάζουμε". Λέμε τα ίδια πράγματα ταυτοχρόνως. Υπάρχουν μέρες που είμαστε φορτισμένες με τα ίδια συναισθήματα και μέρες που η μία θα είναι καλά για να βοηθήσει την άλλη που της έχει συμβεί κάτι.

Είσαι διαφορετική από τ' άλλα παιδιά της ηλικίας σου, είσαι σπάνια. Και σε έχω. Νιώθω τυχερή με όλη την έννοια της λέξης που σε έχω (ναι, έστω κι από μακριά) και που σε γνώρισα. Έχω ανεβάσει τον πήχη με σένα και πλέον θέλω φίλους σαν εσένα, όσο κακότροπο κι αν ακούγεται στους άλλους. Δε συμβιβάζομαι ρε, είμαι Αντισυμβατική Τσαχπίνικη Μειονότητα. Και είμαι πιο ευτυχισμένη με τη σχέση αυτή που φτιάξαμε, αλήθεια σ'το λέω. Σκέψου μόνο ότι εγώ δεν πολυπίστευα στη φιλία, δεν πίστευα στη φιλία μέσω διαδικτύου και δεν πίστευα στη φιλία μεταξύ κοριτσιών και μ' έκανες να πιστέψω και στα τρία! Και σου έχω πει ότι δεν πίστευα ποτέ ότι θα βρω άτομο που να με καταλαβαίνει τόσο, σα να είναι μέσα στο μυαλό μου και να λέει πολλές φορές πράγματα πριν προλάβω ακόμα να τα συνειδητοποιήσω. Νόμιζα πως αυτά δεν υπάρχουν... Επίσης, δεν ξέρω αν υπάρχει -προς το παρόν- άλλος που να του αρέσω τόσο ως άνθρωπος...γι' αυτά που είμαι. Χαζοευαίσθητη καμιά φορά, με κρυφές φιλοδοξίες, ανασφαλής...
Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για σένα ρε coctail και ήδη μιλάω πολύ αόριστα, αλλά είναι τόσα πολλά από τις 17/1/10 που έμαθα και είδα σε σένα που κάποια μου διαφεύγουν. Πόσα τσαχπίνικα και αντισυμβατικά μηνύματα μου έχεις στείλει που με έχουν κάνει να ξεκαρδιστώ στα γέλια, πόσα ποιήματα ή δικά σου ξεσπάσματα που με συννέφιασαν για τα καλά, πόσες φορτισμένες από γερά νεύρα δηλώσεις. Πόσα γυαλικά έχουμε ανταλλάξει, πόσες φορές είδαμε την ανατολή του ηλίου μαζί και με το που είδαμε τις πρώτες του αχτίδες, είπαμε την πιο ωραία καλημέρα. Και μετά πέφταμε ξερά διότι πόσο ν' αντέξει ο άνθρωπος, όσο νιάτο κι αν είναι; :P Όσο ήσουν στο Παρίσι, ανυπομονούσα να έρθεις για να ακούσω πάλι το πιο γλυκό και χαρούμενο γέλιο, τις διάφορες επιδράσεις που είχε στην ψυχολογία σου το οποιοδήποτε γεγονός. Λατρεύω τις στιγμές που μου διαβάζεις δικά σου γραπτά ή αποσπάσματα από διάφορα βιβλία που μας αφορούν τα μάλα, εμάς και τις αξίες που έχουμε ως τώρα (οι περισσότερες είναι κοινές, τυχαίο; xD). Λατρεύω επίσης τις φορές που μου τραγουδάς με την κιθάρα σου...Αλκίνοο, Σιδηρόπουλο, Cranberries, Placebo... Μιμείσαι και τις φωνές τους, αλλά βάζεις και το δικό σου πάθος, ταλεντάρα μου εσύ! Πού να σε δω και live δηλαδή. Θα κάνεις πάταγο όταν μεγαλώσεις χεχεχε! Κι όταν ανεβάσεις τον Γυάλινο Κόσμο -ένα απ' τα πολλά όνειρά σου- θα έρθω να καμαρώσω το coctail μου και να νιώσω περήφανη γι' αυτό σα να 'ναι αδέρφι μου.<3 Θυμάμαι ακόμα εκείνο το μύνημά σου (έπιανε 5 μηνύματα) που μου ανέβασε τόσο το ηθικό και με συγκίνησε φυσικά. Θυμάμαι τη μέρα που με πήρες τηλέφωνο και φώναζες -μετά από μια συνομιλία σου με τον Άκη- και το χαιρόμουν που φώναζες γιατί εκτονωνόσουν. Θυμάμαι και τη φορά που ως team *φρυδάκια* οργανώναμε τα πιο τζαμάτα μηνύματα και του τα έστελνες...κι έβαλε πώμα στη στοματική του κοιλότητα ("κι ο Άκης ακόμα ν' απαντήσει..")! Θυμάμαι τις φορές που με έπειθες ότι εν ολίγοις ο Νίκος δεν είναι για μένα - πράγματι δεν είναι. Όσα "ευχαριστώ" και να σου πω ρε Αναστασία, δεν αρκούν. Θέλω να ξέρεις ότι η ζωή μου έχει γίνει πιο χαρούμενη και ουσιώδης και πιστεύω πως δε θα χαθούμε έτσι εύκολα, χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά ότι θα σε πιέσω αν κάποτε θελήσεις να γίνει. Α! Τώρα θυμήθηκα και τη μέρα (νύχτα βασικά) που σου είπα ότι παραληρώ κι όταν με πήρες τηλέφωνο, σου είπα ότι βρήκα το νόημα της ζωής...και το αναλύαμε το θέμα...και είχαμε χεστεί απ' τη χαρά μας που βγάζαμε κάποια κοινά συμπεράσματα. Δεν ήταν τέλεια αυτή η στιγμή;; :) Όλες οι στιγμές μαζί σου είναι ξεχωριστές, η μία πιο πολύ απ' την άλλη. Το ένα ξενύχτι μας μεγαλύτερο απ' το προηγούμενο. 13 γιομάτες ώρες το τελευταίο παρακαλώ. 8)
Δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτήν την ανάρτηση, συγγνώμη όμως που καθυστέρησα το γράψιμό της, αλλά και τη δημοσίευσή της, έστω κι αν για το τελευταίο φταίει το δολοπλόκο blog. :P Επίσης, συγγνώμη αν καμιά φορά γίνομαι φορτική, αν και ξέρω πως το μόνο που σε νοιάζει εκείνη τη στιγμή είναι να με βοηθήσεις. Καταλαβαίνεις πώς τα λέω όλα αυτά έτσι (ρητορική ερώτηση); Σε φιλώ, αντισυμβατικό μου μωρό!!! Σε υπερθαυμάζω, σ' αγαπάω κι εύχομαι να συνεχίσεις ακάθεκτη να είσαι αυτή ακριβώς που είσαι, με τα ίδια τρελά και διόλου φιλήσυχα μυαλά! :*

Κι άλλα γεγονότα...(just get out of my life)

Περιμένω να μπεις MSN να σου ξεκαθαρίσω ότι εγώ αυτές τις μαλακίες δεν τις ανέχομαι. Κάνεις ό,τι θες, ε φιλαράκο; Νομίζεις. Τέλος απλά. Έδωσες ρεσιτάλ γαϊδουριάς χτες. Εγώ ως συνήθως το ανέχτηκα και ως ηλίθια σου απάντησα σε κάποια πράγματα που ήθελες να μάθεις. Αν η τσουλίτσα είναι αυτή που δείχνει, προφανώς. Μήπως θέλεις να σας παντρέψω κιόλας; Υποθέτω κι ελπίζω ότι δεν έγινα πολύ σαφής. Έγινα κατίνα όμως με το να απαντήσω χωρίς καν να ξέρω αν με παίρνει.  Όταν συνήλθα, όμως, κατάλαβα (είχες βγει όμως, καλά). Τώρα που πήγε κάτι στραβά κι εγώ μπορώ να βοηθήσω, μου μίλησες ε; Κι όταν έμαθες ό,τι μπορούσες, έφυγες, χάθηκες. Φερόσουν σα να με μισείς. Αγόρι μου, στα @@ μου τώρα αν με μισείς, ΝΙΩΣ' ΤΟ! Απλά εγώ τέτοια συμπεριφορά δεν τη σηκώνω και θα σ' το κάνω γνωστό κάποια στιγμή, αφού δεν μπαίνεις MSN, ενώ είπες ότι θα μπεις, κοτούλα. Δηλαδή τι θες; Να σου στείλω πάλι κανένα μηνυματάκι όπως το παλιό; Το 'χω και το ξέρεις...κι αυτή τη φορά δε με ενδιαφέρει τι θα πιστέψεις και τι θα μου πεις. Ακατανόητες προτάσεις, το ξέρω, αλλά ΟΛΑ στο κεφάλι μου είναι ένα κουβάρι. Ξεκάθαρα κάποιες στιγμές, αλλά γενικώς μπερδεμένα. Όσο διαφορετικοί είμαστε εμείς. Όχι, όχι! Δεν υπάρχει «εμείς» (μέσα μου δεν υπάρχει, πρακτικά ποτέ δεν υπήρξε). Είμαι εγώ κι εσύ και είμαι πια σίγουρη, ΔΕ μου αξίζεις. Αγενής, θρασύδειλος, συμφεροντολόγος, αλαζόνας, παρτάκιας με τα όλα του (καλέ, μια πανδαισία από ομορφιές!). Πάντως, σ' ευχαριστώ που μου τα έδειξες. :) Έφαγες μεγάλη βούτα απ' το συννεφάκι *διαβολάκι*. Αν και έπαθα τρελό σοκ μέσα σ' αυτές τις μέρες (χάλια ψυχολογία, ελάχιστο φαγητό κτλ), έμαθα επιτέλους ότι 1)είσαι με άλλη κολλημένος και 2)είσαι μαλάκας. xD. Και μια bonus συνειδητοποίηση: αυτή η άλλη είναι σαχλοκούδουνο, αλλά πλέον ok δε με νοιάζει. Έχω τελειώσει με σένα, το λέω και μου φαίνεται απίστευτο!!! Με βοήθησαν και οι φίλοι μου (άσ' το, δεν ξέρεις τι σημαίνει) βέβαια. Αν δεν είχα αυτούς θα ήμουν ακόμα χάλια. Αναστασία, Αλέξης, Δανάη, Μαργαρίτα και Βίκυ, από την οποία δεν περίμενα να με στηρίξει έτσι. Απλά μη μου ξαναμιλήσεις. Να είσαι καλά, μακριά από μένα. Αυτό. Καινούρια αρχή, με πολλά μαθήματα απ' το παρελθόν. Μόνο μαθήματα, όχι στοιχειά. Αυτά τα ξόρκισε η ατέρμονη μαλακία σου. Να 'σαι καλά, με βοήθησες και σε κάτι. Εν αγνοία σου φυσικά. Πόσο μ' αρέσει που φταις μόνο εσύ! Και δε με νοιάζει κι αν δεν έχεις τύψεις. Ξέρω μόνο ότι μέσ' από αυτά βγήκα πολύ πιο δυνατή.
:)


I didn't give a damn what you say to me
I don't really care what you think of me
Cause either way you're gonna think what you believe
There's nothing you could say that would hurt me

I'm better off without you anyway
I thought it would be hard but I'm OK
I don't need you if you're gonna be that way
Because with me, it's all or nothing

I'm sick of this shit, don't deny
You're a waste of time
I'm sick of this shit, don't ask why

I hate you now
So go away from me
You're gone, so long
I can do better, I can do better
Hey, hey you
I found myself again
That's why you're gone
I can do better, I can do better

You're so full of shit
I can't stand the way you act
I just can't comprehend
I don't think that you can handle it
I'm way over, over it


ΥΓ: Αν το έκανα εγώ, μπορούν να το κάνουν όλες. ;) Ελευθερία, περιμένω να δεις τα νέα. xD Να περνάς πολύ καλά!
ΥΓ2: Θ' αλλάξω playlist, τι είναι αυτά;! :P

1995-2010...Φλωρεντία

Αγαπητοί αναγνώστες, η σημερινή μέρα ήταν άκρως βαρετή, όπως και οι περισσότερες αυτού του καλοκαιριού. Όχι όχι, δε θα παραπονεθώ. Θα πω τα της ημέρας! :D Λοιπόν, αρχικά είχα ένα άκρως βάρβαρο ξύπνημα απ' τη μητέρα, η οποία μου έλεγε ότι πρέπει να φύγω απ' το δωμάτιο για να καθαρίσει η Φλωρεντία (μα απ' τις 13:00; Ο.ο). Η Φλωρεντία είναι μια συγχωριανή μας φίλη η οποία κατά καιρούς μάς βοηθάει στο καθάρισμα του σπιτιού. Ξεκίνησε να έρχεται από τότε που ήμουν 4,5 χρονών. Είναι μια ευχάριστη παρουσία και δεν έχει αλλάξει καθόλου: λίγο μεσόκοπη, κοντούλα, με κάποιο τοπικό πάχος, παράξενη χροιά, καστανόξανθα φουντωτά μαλλιά μέχρι τους ώμους και μπόλικη τσαχπινιά. Κάθε φορά έφερνε σε μένα και τον αδερφό μου από μία γκοφρέτα κουκουρούκου -διότι κουκουρούκου ήμασταν- και από μια τσίχλα. Θυμάμαι έντονα ότι τότε αυτή η γκοφρέτα είχε αυτοκόλλητα Power Rangers! Είχαμε και το άλμπουμ και τα γυαλιά, των οποίων ο ένας "φακός" ήταν μπλε κι ο άλλος κόκκινος, 3D και καλά. xD

Μπορώ να μιλάω ώρες ολόκληρες για τα παιδικά μου χρόνια, έχω και μια α' retromania ως γνήσια απόγονος της αρχής των 90's. Θα μιλήσω ξεχωριστά γι' αυτό σε άλλη ανάρτηση. Οι πιο ευτυχισμένες εποχές. Η Φλωρένσια, λοιπόν, ήτο η καλύτερη από όσες μας έχουν βοηθήσει στο σπίτι και μας συμπαθούσε ιδιαιτέρως. Φώναζε μόνο όταν (ξανα)κάναμε το σπίτι μπουρδέλο. Μύριζε και μυρίζει πάντα τσιγαρίλα και χλωρίνη, προφανώς γιατί με την τελευταία απολυμαίνει τα περισσότερα αντικείμενα στο σπίτι της. Τη θυμάμαι να σιδερώνει στο σαλόνι και να γελάει με τη μάνα μου. Μου θυμίζει τον "Κουταλιανό", το "της Λαρίσης το ποτάμι" και το "Γλυκέ μου Τύραννε". Έλιωνε μ' αυτά, μιλάμε, και μου αρέσει να βλέπω κάποιους ανθρώπους να τρελαίνονται με κάποια τραγούδια. Όχι ότι δεν της άρεσε να ακούει μαζί μου τα παιδικά παραμύθια και τραγούδια που μου έβαζε η mommy (όταν σιδέρωνε όλα αυτά). Πηγαίναμε καμιά φορά στο σπίτι της και μου έδειχνε τη μπαμπούσκα που είχε γιατί ήξερε ότι μου άρεσε πιο πολύ κι από τις κούκλες-μωρά. Το ξύλινο παιχνιδάκι, καλέ, που έχει ζωγραφισμένο μια γυναίκα...είναι κομμένο στη μέση και μέσα έχει μια πιο μικρή...κι αυτή με τη σειρά της έχει μέσα της μια μικρότερη και πάει λέγοντας.

Τότε τα παιδιά της ήταν 17+. Τώρα η μια έχει και παιδί... Πώς περνάνε έτσι τα χρόνια..!! Η Φλωρεντία φυσικά έχει χεστεί πάνω της απ' τη χαρά της! Όταν κάποιος δεν έχει και την πιο ευτυχισμένη ζωή, ένα εγγόνι είναι ό,τι πρέπει. Ήταν κοντά μας όταν γεννήθηκε και ο μικρός αδερφός, αλλά και σε άλλες χαρές που τώρα δε θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Λοιπόν, τη θαυμάζω για την υπομονή που είχε να μαζεύει τις κούκλες και τα αρκουδάκια μου, τα ρομποτάκια και το πειρατικό καράβι του Στέφανου, τα αυτοκινητάκια, τα παζλ, τα playmobil, τα τουβλάκια, τα μπλοκ, τους μαρκαδόρους, τα παραμύθια και τις βιντεοκασέτες μας (συγκινούμαι γαμώ την τρέλα μου...). Ω ναι, τα πιο πολλά παιχνίδια τα είχαμε κοινά. Χεσ' το, δε θα πω τίποτα άλλο για σήμερα, δεν έγινε και κάτι το συναρπαστικό άλλωστε. Αφιέρωμα στη Φλωρένσια σήμερα. Έτσι! Ούτε στενή συγγενής είναι ούτε στενή φίλη ήταν ποτέ. Είναι όμως ένα πολύ συμπαθές άτομο που, όποτε το βλέπω, μου έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια, τα γεμάτα αθωότητα...  Και πάντα με συνάρπαζε να μιλάω για ανθρώπους που φέρουν μαζί τους ωραίες εμπειρίες απ' το παρελθόν. :) Πείτε το flashback!

Λίγο απ' όλα.

Είναι περασμένη η ώρα.

Θέλω να γράψω γιατί νιώθω μπερδεμένη, φορτισμένη.
Εδώ και κάποιες μέρες δεν μπορώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου.

Προς στιγμήν, έχω την ανάγκη να μαζέψω τα μαλλιά μου και να βγω στο μπαλκόνι γιατί η ζέστη είναι ανυπόφορη.

Βγαίνω και η δροσιά είναι απολαυστική - τα κουνούπια να μην υπήρχαν :@...

Όλοι οι ηλίθιοι με τα πειραγμένα μηχανάκια και τον πειραγμένο εγκέφαλο, έχουν σκάσει.

Κι έτσι απολαμβάνω και την ησυχία.

Ψάχνω τη Σελήνη και τον Αποσπερίτη.
Δεν είναι δύσκολο να τα βρεις. xD

Με γοητεύει πολύ αυτό το "άστρο". Είναι το πιο λαμπερό και προκλητικό αντικείμενο του ουρανού.

Σα να χαίρεται που είναι λαμπερό και μακριά από τη μιζέρια της γης.

Τι χαίρεσαι βρε; Πλανητάκος είσαι, κινούμενος σε μια τροχιά, όχι ελεύθερος ήλιος.

Μεγάλο θέμα η ελευθερία, ε; 

Θα 'ταν σπουδαίο να ελευθερωνόμουν απ' αυτόν τον κόσμο.

Αλλά θα 'ταν πιο σπουδαίο να ελευθερωνόμουν από μένα την ίδια.

Από τα πάθη μου, τις αδυναμίες, τις πλασματικές ανάγκες και τα ανύπαρκτα προβλήματα.

Ίσως κάποτε μπορέσω να το κάνω...

Πάντως, για τον Picasso δε θα θα πονάω για πολύ.

Δεν είμαι άτομο που κλαίει για κάτι forever.

Και δε θα γίνω γι' αυτόν.

Μου 'φυγαν οι απορίες τύπου "τι να σκέφτεται;" και τα λοιπά.

Έμαθα ότι περνάει αρκετό χρόνο με την παρέα μου

και σκέφτηκα να χώνομαι κι εγώ και να λέω τίποτα μη-τρομακτικό και χαλαρό μπας και αποκατασταθεί η σχέση μας και γίνουμε όπως παλιά, αλλά δεν ξέρω.

Κάτσε, αυτός δε θα 'πρεπε να κάνει κάτι;

Και θα κάνει αν το δοκιμάσω;

Χμ...ίσως δεν πρέπει να το σκέφτομαι έτσι.

Αν "χωθώ" θα είναι γιατί είναι εκεί η παρέα μου, δεν κατάλαβα δηλαδή!

Κι άμα δε θες, κύριε, να το παίξουμε(έστω) φιλαράκια, ώρα σου καλή.

Εσύ χάνεις. Το πιστεύω αυτό.
Με βοήθησαν 3 άνθρωποι να το πιστέψω (Αναστασία, Μαργαρίτα, Θανάσης).
Ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Σοβαρά, δε με γνώρισες ποτέ, δε μας έκανες την τιμή. Ω!

Μην το παίζεις όμως "είμαι και γαμώ τους τύπους, για όσους καημένους δεν το ξέρουν".

Ίσως να με μάθεις "όταν τη μορφή σου θα ξεχνώ" που λέει και η Γλυκερία παρέα με τα Κίτρινα Ποδήλατα (http://www.youtube.com/watch?v=MYLN7dGIzrU),

αλλά, μάντεψε, απόψε δε φαντάζεις τόσο υπέροχος. Creepy!?

Έλα να ξεβολευόμαστε απ' το συννεφάκι σιγά σιγάαα!

ΥΓ: Θέλω διακοπές...ΤΩΡΑ! Θέλω θάλασσα, ηλιοθεραπεία, βιβλίο κάτω από ομπρέλα, Scrabble στο μπαλκόνι ενός ενοικιαζόμενου, ζωγραφική σε πέτρες, ηλιοβασιλέματα...! Ο.ο

Άχρηστα προσωπικά info της ημέρας.

Ιούλιος και καλά. Δεν έχει σταματήσει να βρέχει εδώ και πόσο καιρό.

Καλά που προλάβαμε να κάνουμε και 2 μπάνια. Εμαυρίσαμεν. xD

Πρέπει -επιτέλους- να συμμαζέψω το δωμάτιό μου γιατί μου προκαλεί άγχος όλο αυτό το πράγμα.

Βιβλία, μικροπράγματα, καλλυντικά, φορτιστές διάφορων συσκευών... Πωωω! ο.Ο

Να τελειώσω και τα άλλα βιβλία που μου έδωσε ο Αλέξης.

Όταν φτιάξει ο καιρός θα πάμε και βόλτα με το Biancόνι. :)

Επίσης, βρήκα χτες μια παλιά διαφήμηση του Martini με τον George Clooney...

Την αναπαριστούσε τόσο τέλεια ο βλάκας (ποιος άλλος;)..."No Martini?! No Party! xD". Ε'-ΣΤ' Δημοτικού τώρα...

Σκέφτομαι να του στείλω το βίντεο, αλλά δεν ξέρω...

Δεν ξέρω γιατί θέλω να το στείλω, αν πρέπει, γιατί να μην πρέπει κ.ά.

Μπορεί να φανεί πολύ σαχλοσυναισθηματικό. Αν ήταν πιο άνετος θα το είχα ήδη στείλει.

Καλά, αν ήταν πιο άνετος πολλά θα είχαν γίνει, αλλά ας μη μιλήσω πολύ (και) σήμερα γι' αυτόν.

Λοιπόν, ακούω 3-4 τραγουδάκια και πάω για συμμάζεμα.

Όσο είμαι στο χωριό τα πράγματα δεν μπορούν να είναι εντελώς χάλια. :)

σΕ λέω, δεν είναι να μπλέξεις.

Αυτό το post το αφιερώνω στην Αναστασία και σε μένα, γιατί περάσαμε μαζί κάποια πράγματα και γιατί προς το παρόν (το τονίζω!) ο έρωτας μόνο ρεζίλι μας έκανε. Προειδοποιώ ότι μπορεί να είναι βλακείες, αλλά έτσι μου ήρθαν σήμερα στο κεφάλι. :P

Ταξιδεύω στη ζωή, πολεμάω τον έρωτα. Το πρώτο το συνήθισα κι ας τα βρίσκω σκούρα κάποιες φορές. Το δεύτερο όμως θέλει αντοχή και γερά νεύρα. Σου παίρνει τα γερά νεύρα (αν τα διαθέτεις) και σ'τα κάνει κουρέλια. Σε περίπτωση πάλι που δεν τα διαθέτεις, σε γ@μάει κανονικότατα. Είναι άνισος πόλεμος. Η ανάγκη απέναντι στο ανέφικτο. Καθόλου τίμιο. Η δοτικότητα απέναντι στην εκμετάλλευση. Πουστιά. Και δεν ξέρεις πόσο ακόμα μπορείς να πολεμήσεις. Bλέπεις ότι κουράζεσαι, αλλά τρομάζεις να εγκαταλείψεις τη μάχη. Κι αν σε χτυπήσει πισώπλατα όπως φεύγεις (ή αλλιώς bad timing); Πότε να ζητήσεις εκεχειρία; Πώς να μετρήσεις απώλειες μέσα στη μέθη της αυτοπαραίτησης που σε κάνει να θες να δείχνεις δεδομένος; Να γίνεις νηφάλιος πρέπει πρώτα. Να κοιτάξεις και λίγο τον εαυτό σου. Να εξετάσεις αν τελικά "στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται". Δεν μπορεί όλα. Βρες κάτι να σε ευνοεί σ' αυτήν την αναμέτρηση, αλλιώς φύγε, ακόμα κι αν φοβάσαι το "πισώπλατο". Ξεκουράσου ή έλα αντιμέτωπος με υπόθεση όταν θα ξέρεις ότι θα λήξει ειρηνικά. Πάντως, αν αγαπάς κιόλας, έχεις σύμμαχο. Επουλώνονται κάποια τραύματα. Αν έχεις και ανθρώπους δίπλα σου, ακόμα καλύτερα. :) Όλα ένα μπέρδεμα ε; Mix...coctail.

Μιλάω βέβαια για τις περιπτώσεις που χρειάζεται να πολεμήσεις τον έρωτα. Υπάρχει και το σενάριο των εξαρχής αμοιβαίων συναισθημάτων. Πολύ ουτοπικό μου κάνει, για μένα τουλάχιστον.
Καλό μήνα!

Smile please!

Λοιπόν, έβγαλα κάποια συμπεράσματα. :P

Πρώτον, όταν έχεις υπέροχους φίλους, δε σε απασχολεί και τόσο το ερωτικό θέμα, εφόσον σε κάνουν να περνάς ωραία και σου ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

Δεύτερον, ΔΕ θα ξαναπώ ότι δεν έχω τίποτα ερωτεύσιμο/γοητευτικό/ωραίο. Όλο και κάτι θα υπάρχει...τελικά υπάρχει. xD Κι εξάλλου όσο ζούμε προσπαθούμε να βελτιωθούμε!

Έλα λίγη αισιοδοξία σας παρακαλώωω! Είναι και καλοκαίρι! xD

Εμ, τι άλλο; Α, ναι. La vita è bella!! :) Και δεν αξίζει να τη χαραμίζουμε σε χαμένες υποθέσεις. Κάτι φεύγει, κάτι έρχεται κι αυτό είναι που αποτρέπει την πλήξη. Βέβαια, εγώ φημολογούμαι στο να λέω ότι η ζωή μου είναι τέρμα βαρετή, αλλά αυτό θ' αλλάξει, χα! Τίποτα να μη μας αφήνουμε να μας κρατάει πίσω για πολύ, γιατί δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μετά. Μαθαίνουμε ό,τι μπορούμε από κάθε εμπειρία και πάμε στην επόμενη.


Ένα κλίμα ευφορίας με διακατέχει. :P Πού να συμμαζέψω και το δωμάτιό μου...!

Μιζερicious, αλλά όχι για πολύ.

Απωθημένο...η στυφάδα του ανεκπλήρωτου.

Όχι πίκρα. Στυφάδα μόνο.

Καταλαβαίνεις; Φεύγω απ' όλο αυτό.

Κι εσύ φεύγεις απ' το μυαλό μου.

Έβαλες "είναι περίπλοκο". Στα ανύπαρκτά μου αν αληθεύει.

Ειλικρινά σ'το λέω φίλε, δε θα σε κυνηγάω, ούτε καν νοητά.

Κατέληξα να γίνω των άκρων βέβαια.

Άλλοτε κλαίω με το παραμικρό

κι άλλοτε με αφήνει τρομερά απαθή ένας καυγάς.

Υπερευαισθησία-αναισθησία. Τρέλα.

Μίσησα εμένα την ίδια.

Έπεσα χαμηλά και είναι σα να μη διορθώνεται αυτό.

Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα σε 'μένα.

Την αυτοπεποίθησή μου κυρίως.

Μέχρι τότε θα χρειαστεί να απομονωθώ

από όλους κι από όλα...

Μόνο 5 άτομα θέλω να έχω κοντά μου αυτόν τον καιρό.

Και ξέρω ότι θα είναι.

Άλλωστε αυτοί μου στέκονταν πάντα πραγματικά.

Και πολλοί άλλοι (όχι όσο οι 5^ βέβαια), απλά τώρα θέλω λίγη ησυχία.

Τέλος ο μίζερος χειμώνας.

Επιδιόρθωση...αλλαγή.

Kαι μετά θα επανέλθω, καλύτερα από ποτέ ελπίζω.

Όνειρο από όνειρο διαφέρει ενίοτε.

Είναι τόσο ρεαλιστικά κάποια όνειρα...
Ξυπνάς και είσαι άνθρωπος όλος χαρά με την ψευδαίσθηση.
Μετά αναθεματίζεις την πραγματικότητα, εύχεσαι να μην έβλεπες αυτό το όνειρο.
Ή να μην ξυπνούσες ποτέ και να τέλειωνε η ζωή σου μ' αυτό.
Η εικόνα του να ήταν οι τίτλοι του τέλους.
Η πιο ωραία ταινία...αυτή αξίζει τα Όσκαρ του κόσμου όλου.

Χειρότερα τα όνειρα που σου επιβάλλει η υποσυνείδητη επιθυμία στον ύπνο, από τα όνειρα (στόχοι) κάποιου που έχει αποφασίσει να ξεφύγει. Τα πρώτα υπάρχουν για να θυμίζουν το απρόσιτο, τα δεύτερα για να το αρνούνται και να πείθουν ότι δεν είναι τόσο πια απαραίτητο. Θύμηση - άρνηση. Θύμηση - άρνηση... Και χωρίς να το καταλάβεις θα καταφέρεις να ξεφύγεις. :) Σου οφείλει αυτό το δώρο η ζωή. Κι αν δε σ' το δώσει, φρόντισε εσύ να το κλέψεις με κάποιον τρόπο. Συγχωρείται εδώ η κλοπή, αλίμονο...

!!!

"Έρωτας είναι κι ο ανεκπλήρωτος, αυτός που δεν έχεις τίποτα να θυμάσαι και τίποτα να σε πονά... Δεν έχεις στιγμές να σου προκαλέσουν χαμόγελα ή δάκρυα, τα πάντα ταυτίζονται με την εικόνα του... Τα βράδια μόνη σα να ικετεύεις να σου προσφέρει λίγο απ' τον πολύτιμό του χρόνο, έστω να παίξει μαζί σου, να σε πληγώσει...να μπορέσεις έτσι να βρίσεις, να φωνάξεις, να βρεις αιτία να να τον ξεπεράσεις, να καταφέρεις να τον κατεβάσεις από το συννεφάκι που -θεοποιώντας τον- μόνη σου τον ανέβασες!"

By cousin Anna...^

Α ρε Άννα, για μένα το 'γραψες; :P

Τέλος πάντων, έτσι κι αλλιώς τώρα τον κατεβάζω απ' το συννεφάκι...σιγά σιγά. :)

Περί πατατακίων ανάλυση.

Μια τόσο ασήμαντη, αλλά και τόσο αστεία για τους παρευρισκόμενους "συζήτηση".

Δε γινόταν να μην τη διασώσω!

Μ: Άγγελε θες;

Άγγελος: Τι είναι, κλασσική;

Μ: Ναι...

Άγγελος: Εεε, ρίγανη θα παίρνεις!

Μ: Πάρε απ' τον Αλέξη!

Άγγελος: Δεν παίρνω απ' αυτόν, είναι μαλάκας. :P

Αλέξης: Τι λες πάλι ρε χαμένο;!

Μ: Καλά είναι και τα δικά σου πάντως..!

Άγγελος: (σουφρώνει τα χείλη δείχνοντας ότι συμφωνεί)

Βίκυ: Αχ φέρε και σε μένα Άγγελεεε!

Άγγελος: Σε σένα δε δίνω. 8)

Βίκυ: Τι γεύση είναι; Α τζατζίκι!!!

Δημήτρης: Δεν είναι τζατζίκι βρε..!

Μ: Κάτι με κρεμμύδι είναι...

Βίκυ: Τζατζίκι είναι!!! (χωρίς να έχει ακόμα δοκιμάσει)

Άγγελος: Δεν είναι...

Βίκυ: Είναι! Αφού είναι πράσινο γύρω γύρω!

Δημήτρης: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΒΡΕ ΗΛΙΘΙΑ!

Βίκυ: Αφού έχει κρεμμύδι!

Μ: Αχ Θεέ μου..!

Δημήτρης: Δε θέλω να σε τρομάξω, αλλά το τζατζίκι δεν έχει κρεμμύδι, σκόρδο έχει.

Βίκυ: Ααα... Πάντως μοιάζει με τζατζίκι..!

Μ: ΒΙΚΥ;! ΚΟΙΤΑ ΜΕ! :) ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΚΡΕΜΜΥΔΙ! ΕΝΤΑΞΕΙ;

Άγγελος: Άντε μπράβο.

Βίκυ: ...

Ο διάλογος στα τονισμένα γράμματα επαναλήφθηκε άλλες 2 φορές.

Μετά συνεχίσαμε να βλέπουμε την ταινία...κατά μία έννοια. :P

Ακατανόητη αυτή η φάση...

Πάλι ξημερώνει μια άλλη μέρα.

Βαρετή μέρα, λες και δεν το ξέρω.

Μπάνιο, internet, χαζοκαβγάδες με τον μικρό (έχουν την πλάκα τους βέβαια), γκρίνιες της μάνας...

Ευτυχώς είναι κι ο Αλέξης και στέλνουμε κανά μήνυμα.

Τι καλό παιδί μωρέ μωρέ!!!

Με λέει Μαριάμ και μ' εκνευρίζει, αλλά κι εγώ τον λέω Αλέκο.:P

Αλέξανδρο θέλει να τον φωνάζουμε βασικά...

Θα γράψω κάποια στιγμή και για σένα darling!

Η Marge έχει εξεταστική κι έχει ψιλοχαθεί.

Λόγω εξετάσεων πάλι, έχω χαθεί με πολλά κορτσούδια που μιλάμε μέσω MSN.

Ρούκο, δεν πρόλαβα να σου πω καλή επιτυχία πριν ξεκινήσεις.:(

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη! <3

Εγώ είμαι άλλο, στη λούφα...κλασσικά.

Από του χρόνου όμως θα μπω σε κανονικούς και ταχύτατους ρυθμούς.

Τώρα πάντως  π λ ή τ τ ω  θανάσιμα.

Σέρνομαι όλη μέρα και ουσιαστικά δεν κάνω τίποτα.

Τι έχω πάθει γαμώτο; Δεν ήμουν έτσι...

Και πρέπει να τακτοποιήσω κάποια πράγματα!

Οξεία τεμπελίτιδα η οποία πρέπει να ιαθεί οπωσδήποτε και το γρηγορότερον!
Σχετικά με τον Picasso τώρα...δεν ξέρω.

Ειλικρινά δεν ξέρω τι νιώθω.

Σίγουρα έφυγε ο πολύς ο έρωτας και είμαι πολύ καλύτερα.

Έχω ένα σκατοκενό όμως. Είναι σα να με γέμιζε αυτός κι ό,τι είχε να κάνει μ' αυτόν (μαζόχα ε;).

Τώρα τίποτα. Ούτε να κλάψω μπορώ.

Δε μου βγαίνει ή δεν μπορώ; Πάντως δεν είμαι απολύτως καλά.

Και κουράστηκα...

Γενικά κι αόριστα.

Δε θα μιλήσω για όλη μου τη ζωή. Είναι πολλά -πολύ λιγότερα βέβαια από ζωές ανθρώπων που κάθε μέρα βιώνουν τόσα- και κάποιες εποχές πονάνε. Νομίζω ότι ένιωσα άνθρωπος, με ένα πιο φυσιολογικό βιωτικό επίπεδο, μετά το χωρισμό των γονιών μου, έχει σχεδόν 2,5 χρόνια. Μπορούσα επιτέλους να ζήσω λίγο πιο ελεύθερα. Έκανα το λάθος όμως να μιλήσω άσχημα για τον πατέρα μου σε κάποια άτομα. Ακόμα κι αν είχα δίκιο σ' αυτά που έλεγα, ήταν λάθος. Με τις γιαγιάδες μου και τον παππού μου δεν εκπέμπουμε σε ίδια συχνότητα. Χάσμα γενεών πιστεύουν πολλοί.

Εγώ πάλι νιώθω ότι έναν σωστό άνθρωπο στο οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχα ποτέ, εκτός απ' τη μητέρα μου. Που να με βοηθάει να πλάσω τον εαυτό μου χωρίς να μου λέει "να γίνεις μια έξυπνη κοπέλα". Που να μου μιλάει με πάθος (όχι με φανατισμό, με αγάπη εννοώ) για την τέχνη, για τη θρησκεία, για τη λογοτεχνία, για τις ανθρώπινες σχέσεις... Που να με κοιτάει με τρόπο που δείχνει ότι με ξεχωρίζει έστω και λίγο. Στην πορεία όμως γνώρισα τέτοιους ανθρώπους, στο σχολικό περιβάλλον. Δεν ξέρω τι μαγικό έκανε μια καθηγήτρια στο Λύκειο: αν με ακουμπούσε στον ώμο, έφευγε όλο το άγχος! Με το που την κοιτούσα έπαιρνα πράγματα, γνώσεις, βάθος πνευματικό...! Άλλοι τέτοιοι άνθρωποι σε σχολικό μου περιβάλλον υπήρξαν 7. Καθηγητές που γενικά με συμπάθησαν ήταν περισσότεροι ομολογουμένως. Βοήθησε και σε κάτι το σχολείο λοιπόν, θέμα τύχης ήταν βέβαια. Γιατί οι 2 τελευταίες τάξεις του Λυκείου, τουλάχιστον, σε αναγκάζουν να αφήσεις τον εαυτό σου για να γίνεις ένα ακόμα μαζοποιημένο "μορφωμένο" άνεργο στρατιωτάκι...

Πιο ολοκληρωμένη ως προσωπικότητα ένιωσα μετά τις Πανελλήνιες. Ολοκληρωμένη σε σχέση με παλιότερα, όχι σε σχέση με άλλους, μην παρεξηγηθώ. Πρώτον, γιατί σταδιακά άλλαζα εξωτερικά και θέλω να αλλάξω κι άλλο...για μένα πιο πολύ. Δεύτερον, ερωτεύτηκα. Μπορεί να νόμιζα ότι με έχανα και, πράγματι, κάποιες φορές με παραμελούσα, αλλά έμαθα τόσα πολλά. Γιατί όσα και να διαβάσεις για τον έρωτα, αν δεν τον ζήσεις, δεν ξέρεις τίποτα. Ολόκληρη επιστήμη είναι ο άτιμος! Έπειτα, λόγω άπλετου ελεύθερου χρόνου, γνώρισα τον εαυτό μου, με βρήκα. Έχω ξεκάθαρες στο νου μου τις απόψεις μου για το κάθε τι κι έχω καταλάβει τι είναι αυτό που επιδιώκω στη ζωή μου (καλά όχι κι εντελώς, αλλά όσο ζεις μαθαίνεις και εξελίσσεσαι). Έλαβε τέλος, πάντως, η εφηβική αναζήτηση με όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα πακέτο.

Δε θέλω χρήματα. Δε θέλω διασημότητα. Ποτέ δεν τα χρειάστηκα αυτά και τα θεωρώ μάταια. Θέλω να έχω ψυχική ελευθερία. Ίσως ποτέ να μην την αποκτήσω, είναι δύσκολο σ' αυτόν τον κόσμο. Αυτό όμως δε με εμποδίζει απ' το να την ψάξω. Πρέπει όμως να ελευθερωθώ από μένα πρώτα, μιας και έχω έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά και πάθη. Θέλει προσπάθεια να τα διαλύσεις αυτά. Προσπάθεια για το ένα, προσπάθεια για το άλλο... Δε γινόταν απλά να ζούσα σε ένα μικρό σπιτάκι δίπλα στη θάλασσα με τη Bianca, τον έρωτα της ζωής μου (δεν ξέρω αν αυτός είναι ο ζωγράφος) και τους φίλους μου κοντά;! Μικρό κι απλό σπίτι, να ζούσαμε όπως θέλαμε μέσα... με πολλά βιβλία και μουσική. Ζητάω κάτι τόσο δύσκολο; Ίσως κάποτε να γίνει, αν και δε νομίζω, αν υπολογίσω και αυτά που έρχονται...δε θέλω να τα πω εδώ.* Πάντως φοβάμαι γι' αυτά και δεν ξέρω κατά πόσο είμαι ικανή να προετοιμαστώ ψυχικά. Είπαμε όμως, θα προσπαθήσω. Κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι και χρειάζεται μόνο ηρεμία και χαρά. Ζει σε πλάνη όποιος το πιστεύει αυτό ή -αν δεν πλανάται δηλαδή- απλά δε θέλει να αποδεχτεί το αντίθετο, ας μη ζητάει όμως τα ρέστα όταν δέχεται τις συνέπειες (αυτό το λέω και σε μένα φυσικά).

Τώρα πάντως είμαι σε καλή φάση της ζωής μου, έκανα καινούριους φίλους, δέθηκα πιο πολύ μ' αυτούς που ήθελα να κρατήσω και απομάκρυνα αρκετούς - όχι όλους, αλλά όλα στον καιρό τους. Νιώθω τυχερή που ζω στην Ελλάδα, όσο χαοτική κι αν είναι η κατάσταση που επικρατεί. Το μόνο που με κάνει χάλια (όταν το σκέφτομαι) είναι ότι νιώθω φυλακισμένη σωματικά, αλλά ούτε και γι' αυτό θέλω να μιλήσω εδώ, διστάζω ακόμα... Αυτά... αν σκεφτώ κάτι άλλο σχετικά με τη ζωή μου, θα κάνω edit εδώ μάλλον.

*Αναστασία, εσύ καταλαβαίνεις τι εννοώ...

Ω ναι, παρέα!

Τι ωραία που περάσαμε κι απόψε βρε παιδιά!

Ήρθαμε από σήμερα στο χωριό μιας και σταμάτησαν τα μαθήματα.

Τι όμορφο που έγινε! Καταπράσινο κα γεμάτο λουλούδια...
Λοιπόν, ούτε ταινία χρειαστήκαμε ούτε υπολογιστές.

Μαζευτήκαμε στου Αλέξη, πήραμε γύρους και καθόμασταν έξω στην αυλή.

Μετά είπαμε να πάμε σπίτι μου...

Πήραμε 3 καρέκλες απ' την αυλή και μπαστακωθήκαμε στην άκρη του δρόμου.

Σαν τις κουτσομπόλες γιαγιάδες μεν, σαν τα παλιά τα χρόνια δε.

Που παίζαμε στους δρόμους μέχρι αργά, χωρίς φόβο ή υποχρεώσεις.

Στο πρώτο σπίτι μια Μαριωρή, στο δεύτερο μια Bianca, εξίσου τρελές και ο δύο!
Κι εκεί γελάσαμε μέχρι δακρύων, κυνηγηθήκαμε (εσείς βασικά),

ο Δημήτρης (αδερφός) με έκανε να φτύσω το NESTEA κάτω... (προκειμένου να μη πνιγώ :P)

..."Πτυσ' το μπρε...! Πτυσ' το μπρε Μαρία..!!!". Πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Παίξαμε και παντομίιιιμα! xD

Είπα στο Νότη να...αναπαραστήσει τον τίτλο "Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού".

4 λέξεις...1η λέξη... Δεν μπορούσε να καταλάβει η ομάδα του ποια ήταν.

Μας έδειχνε ο έρμος ο Νότης με το δάχτυλο...

Αλέξης: "η Μαρία δεν είναι.."

Εγώ: "τι λες καλέ; ακόμα είμαι!"

Αλεξούκο, να μείνουμε για πάντα παιδιά σε παρακαλώ.

Να προσπαθήσουμε τουλάχιστον!

Πόσα δεν ξέρεις για μένα, αλλά κι εγώ τώρα σε μαθαίνω. :)

Σταματάω τώρα να γράφω, να πέσω για ύπνο γιατί αύριο θα διαβάσουμε Αρχαία το πρωί...πανάθεμά μας!
Σταματούσε η καρδιά μου κάποιες στιγμές απ' την ευτυχία σήμερα...

*Σωτήρη (ξάδερφος), κουρεμένος και ξυρισμένος είσαι πιο ομορφόπαιδο λέμε!

**Αλέξη, προτείνω να ΜΗ δώσεις ψαράκια στη Βίκυ, δεν τα κόβω για πάνω από μια βδομάδα ζωντανά. :P :P

***Παναγιώτη, πού σκατά ήσουν πάλι ρε;;;!!! Μην αφήνεις αυτήν την παρέα για τους "γαμιάδες", δε σου ταιριάζει μωρέ!

Δε ζούμε...

   Στις 16:20 έχω μια κλήση απ' τον πατέρα μου (δε ζούμε μαζί). Μου λέει πως είναι καλύτερα να μη βγούμε έξω σήμερα γιατί μπορεί να ξεσπάσουν επεισόδια, μια που είμαστε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και κοντά στα πανεπιστήμια. Μου λέει ότι στην Αθήνα γίνεται χαμός από διαδηλώσεις και το πιο πιθανό θα ξεσπάσουν κι εδώ... του λέω ότι θα το έχουμε υπ' όψιν. Μετά παίρνει το τηλέφωνο ο μικρός μου αδερφός και του λέει τα ίδια, συμπληρώνοντας ότι σκοτώθηκαν 3 άνθρωποι από μολότωφ ενώ δούλευαν στην τράπεζα. Αμέσως λέω "τι γίνεται ρε παιδιά...; Ούτε στη δουλειά μας δεν είμαστε ασφαλείς; Πού έχουμε φτάσει;".

   Ομολογώ ότι δεν άνοιξα την τηλεόραση, δεν είδα ούτε ένα ρεπορτάζ κι ούτε θα δω. Δεν ξέρω τι είπε η Όλγα Τρέμη, δεν ξέρω τι είπαν οι αυτόπτεις μάρτυρες και οι περαστικοί, δεν ξέρω πόσες φορές έδειξαν τις σωρούς των ανθρώπων αυτών ευτελίζοντας τόσο πολύ το θάνατό τους. Δεν ξέρω αν μετά είπαν τίποτα οι άχρηστοι και πουλημένοι πολιτικοί. Και δεν ντρέπομαι γι' αυτό. Τα καλά μας Μ.Μ.Ε. φροντίζουν να προβάλλουν ό,τι θέλουν αυτοί που τα ελέγχουν. Αποκρύπτουν γεγονότα και μεγαλοποιούν άλλα.

   Ντρέπομαι όμως για μας. Ντρέπομαι για το παρόν μας και για το μέλλον μας που αυτή τη φορά το νιώθω πιο τρομακτικό από ποτέ. Δεν είναι μόνο οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί, είναι η πτώχευση της χώρας, το χρέος που επιβαρύνει μόνο τους πολίτες (ποιους άλλους;), οι τιμές που αυξάνονται όλο και περισσότερο, το "κόψιμο" του 13ου και 14ου μισθού. Είναι η πνευματική και ψυχική μας φτώχεια και αλλοίωση. Τι εννοώ; Δείτε τραυματισμένους ανθρώπους και μάνες που κλαίνε πάνω απ' τα νεκρά παιδιά τους και μετά αλλάξτε κανάλι... Α! Η Τατιάνα Στεφανίδου "συντετριμμένη" απ' το γεγονός που πέρασε! Αφήστε την λίγο να παραστήσει την συνειδητοποιημένη δημοσιογράφο, παρουσιάστρια και πολίτη και μετά βάλτε Αννίτα Πάνια να ξεχαστείτε. Δείτε ενδιάμεσα πόσο καλύτερο είναι το ένα σαμπουάν απ' το άλλο και πόσο καλή μαμά είναι αυτή που ταΐζει το μωρό της με την τάδε κρέμα (εννοείται πως η μαμά αυτή είναι μοντέλο και κιλά στην εγκυμοσύνη δεν πήρε). Τόση υποκρισία υπάρχει στην τηλεόραση κι όμως απ' αυτήν ενημερωνόμαστε. Αυτή μας υποδεικνύει πώς θα ντυνόμαστε, πώς θα τρεφόμαστε, τι θα αγοράζουμε, ποιον θα πιστεύουμε, πώς θα ευτυχήσουμε, πώς θα μιλάμε, πώς θα σκεφτόμαστε!!!

   Δε με ενδιαφέρει πλέον αν δείχνω υπερβολική. Φοβάμαι... Και κάθε πρόβλημά μου φαντάζει μηδαμινό μπροστά στην πραγματικότητα και στο μέλλον που γίνεται ταχύτατα παρόν. Δε θα ρωτήσω "πού πάμε;". Ξέρω πλέον... αλλά δε θέλω να πω εδώ. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν και πώς μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.

Λοιπόοον...!

Νιώθω ότι επικρατεί ένα χάος στη ζωή μου.

Αυτή τη στιγμή δεν το νιώθω με την τραγική του έννοια,

απλώς πρέπει να μπει μια τάξη.

Το θέμα με τον ζωγράφο τράβηξε πολύ και με τράβηξε και μένα πίσω.

Μου 'μαθε πολλά, με έκανε να ωριμάσω πολύ στο θέμα του έρωτα,

αλλά με έκανε να χάσω και μήνες απ' τη ζωή μου... 6 για την ακρίβεια.

Εγώ φταίω φυσικά, κανένας άλλος.

Αρχικά, τη σχολή την έχω καταπαραμελήσει, όπως φαίνεται αλλωστε από άλλα posts. :p

Οπότε πρέπει να πάρω τα βιβλία, όοολες τις σημειώσεις,
να πηγαίνω στα μαθήματα που χρειάζονται παρακολούθηση και να ψάξω για όλα τα δικαιώματά μου σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες.
Κάτι κάνει και το κράτος...για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια βέβαια, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Επίσης:

• να δανειστώ κάποια βιβλία απ' τη βιβλιοθήκη.
• να πάω να φρεσκάρω τα μαλλιά μου.
• να τακτοποιήσω επιτέλους το κάθε τι στο δωμάτιό μου.
• να ασχοληθώ με τα αρχεία του υπολογιστή και να βάλω κάποια απαραίτητα προγράμματα (αντιγραφή CD και DVD, antivirus γιατί η Αναστασία θα μου κάψει το σκληρό*, Office κ.ά.).
• να δρομολογήσω το θέμα με τις εξετάσεις (δε θέλωωω!!!).
• .......... (αν θυμηθώ κάτι άλλο θα κάνω "επεξεργασία ανάρτησης")

Πάντως ήδη μαζεύτηκαν αρκετά!

Άντε Μαρούλα, τέλος οι δικαιολογίες με τους έρωτες και τα τοιάυτα. :p

*Αναστασία, μωρό μου, πλάκα κάνω..! xD Ο υπολογιστής μου ήδη κινδυνεύει τα μάλα. Μην ξεχνάς τη σημερινή μας θεϊκή ατάκα "we are mix, we are coctail..."! <3 Και γενικά όλα τα "παρεξηγήσιμα" που λέμε εμείς οι δύο. ;)

Α! Να πω κάτι και στα υπόλοιπα κορτσούδια της παρέας:

Αριάδνη και Χριστίνα, ξεχάστε τους, όπως κάνω κι εγώ σιγά σιγά. Ξέρω, είναι δύσκολο, αλλά αν πρέπει...

Δανάη, tell me more about theater, babe! <3 Τα σπας (κι όχι μόνο γι' αυτά που μου λες για το θέατρο φυσικά)!

Ελενάλντα, πήγαινε να ζητήσεις σε γάμο το παιδί τώρα! Πλακάρω, αλλά μην το παιδεύεις μωρέεε!

Ζωίτσα, να είσαι αισιόδοξη ρε! Αφού προχωράνε καλά τα πράγματα!

Ρούκο, θα τρως 5 γεύματα τη μέρα να καρδαμώσεις! Νόμος! Υπομονή, σε ένα μήνα και κάτι ψιλά τέλος οι Πανελλήνιες. :)

Τέλος, Χρύσα μου, αγαπητή μου σύζυγε, σε συγχωρώ που με απάτησες, αλλά δε συγχωρώ το να κάθεσαι και να σκας για χαζομάρες!!! :*

Αυτά κορίτσια μου και αν σας "μαλώνω" το κάνω καλοπροαίρετα. <3

Ευχαριστώ για τις ώρες γέλιου και στήριξης που μου χαρίζετε... ελπίζω κι εγώ να σας δίνω τίποτα (δηλαδή όχι τίποτα...κάτι! xD).

(Δε σας κολακεύω, τα εννοώ αυτά που λέω...)

Να παραμείνω παιδί!

   Είμαι πλέον φοιτήτρια ε; Και σ' όλους φαίνομαι μια 18χρονη με ευθύνες, σοβαρή, με στόχους για το μέλλον. Ε λοιπόν, θα απογοητεύσω όλους όσους με θεωρούν τέτοια. Γιατί είμαι παιδί. Ένα αφελές και ανώριμο -αν θέλετε- παιδί. Με απωθούν οι φράσεις "δήλωση μαθημάτων", "3ο εξάμηνο και μετά", "επαγγελματική αποκατάσταση". Δε με ενδιαφέρουν, δε γεμίζουν τη ζωή μου. Θα περάσω όμως τα μαθήματα. Θα ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου. Μα καθίστε ρε παιδιά! Πότε πέρασε το Γυμνάσιο; Πότε πέρασε το Λύκειο;;; Εγώ λυκειόπαιδο νιώθω...2α Λυκείου. Κι άλλοτε 5χρονο παιδάκι. Στην ψυχή, γιατί σίγουρα -σε ό,τι αφορά την ωριμότητα που πρέπει να υπάρχει για να προχωρήσουμε- τώρα με γνώρισα πιο καλά. Τώρα ξέρω τις απόψεις μου για το κάθε τι. Σχεδόν διαμόρφωσα το χαρακτήρα μου.

   Με τρομάζει λίγο αυτό. Θέλω να φτιάξω έναν καλό χαρακτήρα πριν "τελειώσει η προθεσμία" μου και γίνω κάτι το μόνιμο. Αν και πιστεύω πως κάποιος μπορεί να διαμορφώνει την προσωπικότητά του μέχρι να πεθάνει. Μέχρι να κλείσει τα μάτια του μπορεί να μαθαίνει και να εξελίσσεται. Αλλά το θέμα τελικά είναι να μείνει για πάντα παιδί. Παιδί στην ψυχή, ξαναλέω. Στο μυαλό όσο μπορεί ν' αναπτύσεται. Όταν όμως σήμερα μένει κάποιος παιδί, θεωρείται τρελός, γελοίος! "Καλά στ' αλήθεια τώρα θες μπαλόνι; Πας καλά;" ή γελάνε μαζί μου επειδή χαίρομαι που έχει ήλιο. Γέλα πατερούλη! Ασχολείσου με τις γραφειοκρατικές σου εκκρεμότητες κι άσε με εμένα να χαίρομαι με τ' ασήμαντα (κατά την ανομολόγητη άποψή σου. Γιατί φοβάσαι να τη φανερώσεις. Γιατί ξέρεις...κάποτε ήσουν κι εσύ παιδί, πριν αποκτήσεις πάθη κι έγνοιες πλαστές, αλλά τι φταις κι εσύ...).

   Λοιπόν, θα διαβάζω βιβλία, θα ψάχνω μουσικές, θα μορφώνομαι γενικά, θα μαθαίνω όσα γίνεται περισσότερα για τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από εμπειρίες, θα προσπαθώ να πληγώνω και να πληγώνομαι λιγότερο, θα προσέχω την εμφάνισή μου ομολογουμένως, ΑΛΛΑ θα συνεχίσω να κακαρίζω μες στη θάλασσα, θα συνεχίσω να προσπαθώ να κάνω όλο και μεγαλύτερες φούσκες με Babaloo, θα συνεχίσω να είμαι αφελής και να ψαρώνω εύκολα, θα συνεχίσω να λέω τη λέξη "πουλί" χωρίς να κάνω ηλίθιους συνειρμούς, θα συνεχίσω να κάνω τρελά με το σκύλο μου, θα συνεχίσω να ζωγραφίζω χωρίς να με νοιάζει αν αυτό που έφτιαξα είναι "όμορφο", θα συνεχίσω να φοβάμαι την αλλοτρίωση, θα συνεχίσω να κάνω σχήματα με τα σύννεφα και πολλά άλλα που τώρα δε θυμάμαι. Τέλος, θα συνεχίσω να ερωτεύομαι, όσο κι αν φοβάμαι. Ο έρωτας σε ποια κατηγορία ανήκει αλήθεια; Καλά, δε χρειάζεται να τον εντάξουμε κάπου. Είναι μοναδικό φαινόμενο που συνδυάζει παιδικότητα και ωριμότητα με έναν αριστοτεχνικό τρόπο. :)

"Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί η αγάπη μου να είναι μακρυά
μου,γιατί να είμαστε χώρια...
με πιάνει απελπισία και προσπαθώ να κάνω διάφορα για να
ξεχάσω... να μην το σκέφτομαι,να φεύγει το μυαλό μου από εκεί
Πόσο να αντέξεις να είσαι κατσούφης με όλα αυτά
που συμβαίνουν γύρω σου?
Πόσο να αντέξεις να σκέφτεσαι,να ονειρεύεσαι
τον πρίγκηπα σου που θα έρθει πάνω στο άσπρο
του άλογο? 

Μια πεταλούδα είναι ικανή να σε κάνει να
χαμογελάσεις.Να διώξεις τις σκέψεις που σε
βασανίζουν και να αρχίσεις να νιώθεις τον
κόσμο γύρω σου ... 

Ένα βιβλίο μπορεί να σε ταξιδέψει και να σε πάει ακόμη και
κοντά σε κείνον....
Να είσαι δίπλα του και να τον χαζεύεις την ώρα που μαζεύει
τα φύλλα της αυλής, ή κλαδεύει τους φράχτες....
Μπορώ να ταξιδεύω ώρες, να φαντάζομαι με το μυαλό μου
πως θα κάναμε μαζί μπουκέτα από πασχαλιές, ή θα κοιτούσαμε
τα πουλιά που θα κατέβαιναν να πιούνε νερό από τις χωμάτινες
λιμνούλες...
Άραγε να του στείλω μήνυμα με το πουλάκι ότι τον αγαπώ;
Ότι είναι στη σκέψη μου,στην καρδιά μου,σε όλο μου το
είναι;
Ή να πάω να τον βρω; Θα θέλει άραγε να με δει;
θα θέλει να μου μιλήσει; Θα θέλει να με αγκαλιάσει
και να μείνω εκεί για πάντα;
Tι σημαίνει για πάντα;
Ή να του γράψω γράμμα; Κι αν χαθεί στο δρόμο;
κι αν δεν το λάβει πως θα ξέρει ότι συνεχίζω να τον
αγαπώ;
Να το δέσω σε ένα μπαλόνι να πετάξει μέχρι εκείνον?Κι αν σκάσει στον αέρα και δεν φτάσει ποτέ?Αν πέσει στη θάλασσα και το πάρουν τα κύματα μακρυά από αυτόν?
Αρρωσταίνω με αυτές τις σκέψεις...
Με παιδεύουν μέρα,νύχτα...
Ο πύργος μου στενεύει και δεν με χωράει ...
Θέλω να φύγω να πάω κοντά του καλή μου αράχνη ...
Δεν θέλω να είμαι μόνη άλλο πια... Να τριγυρίζω σαν
φάντασμα στους κήπους και στα σύννεφα...
Θέλω να είμαι καλά,να μπορώ να χαμογελώ ...Μήτσο μου εσύ ξέρεις ...ακούς κάθε βράδυ που τον καλώ,που παρακαλώ να έρθει κοντά μου ...
Εσύ είσαι η μόνη συντροφιά μου σε αυτή την απέραντη μοναξιά..Σε αυτή την σιωπή που δεν αντέχει καρδιά ανθρώπου.Εσύ ξέρεις πόσο τον αγαπώ ...
Ξέρεις ότι τα βράδυα εκείνον σκέφτομαι...
πότε θα έρθει κοντά μου.Πότε θα είμαστε
μαζί...
Και τα πρωινά μαζεύω λουλούδια για
κέινον...για να του τα δώσω....
μήπως και έρθει ξαφνικά...
Μήπως και γίνει ένα θαύμα ...
Λένε πως καμμιά φορά γίνονται και θαύματα...
Όπως αυτό που συμβαίνει κάθε βράδυ όταν κλεινουν πια τα μάτια και οι σκέψεις
σταματάνε ...
Εκεί μέσα στα όνειρα μου έρχεται και με βρίσκει και μου λέει πόσο με αγαπά ...
καληνύχτα αγαπημένε μου ..."

Πόσο με εκφράζει αυτό το κείμενο ρε Χριστίνα; Μόνο που ξέρω ότι αυτός δε θε θέλει καν να μου μιλάει...