Αντιφάσεις παντού..

Πάντα συνηθίζω να χαίρομαι όταν μπαίνει η άνοιξη. Δε με πειράζει καθόλου που είναι σύντομη. Είναι από τα λίγα ευχάριστα πράγματα που έχουν μείνει στη ζωή, στη ζωή μου - δεν ξέρω. Άλλωστε μοιάζω με τη μικρή της διάρκεια: Μου παίρνει το διπλάσιο χρόνο να κάνω (κάποια από) αυτά που κάνουν οι άλλοι...συνεπώς ζω το 1/3 (ας πούμε) αυτών που ζουν...με όλο μου το είναι, όμως, και ίσως με αυτό που κάποιος απ' έξω θα αποκαλούσε χαζό κι αναίτιο ενθουσιασμό. Κι ίσως αυτό είναι που με κάνει να φαίνομαι ακόμα κάπως παιδί. Δεν προσπαθώ να αποκαταστήσω μια τέτοια εντύπωση, απλώς σήμερα σκεφτόμουν...πως δεν μπορώ εγώ εύκολα να συγκατοικήσω/ζήσω με τον οποιονδήποτε. Ποιος να με ανεχτεί πέρα απ' την οικογένειά μου; :Ρ Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Ο συνειρμός μάλλον καταλήγει στο ότι πρέπει να αποφασίσω αν θα δω την πραγματικότητά μου κατάματα ή αν θα κοροϊδεύω τον εαυτό μου πιστεύοντας ότι μπορώ να κάνω όλα όσα κάνουν και οι υπόλοιποι και μάλιστα με την ίδια ευκολία. Εδώ δεν εχω ψυχική "ευκολία"! Το πρωί, που βγαίνω έξω, μου 'ρχεται να τα ρημάξω όλα. Μου τη δίνει αυτή η πόλη...ερωτική και μαλακίες. Ούτε τα αστέρια δε φαίνονται τη νύχτα, τι να την κάνω. Να μη μιλήσω για την καθαριότητα... Τέλος πάντων, δε μου φταίει η Θεσσαλονίκη μεμονωμένα. Άλλωστε αυτή μου παρέχει και μια μόρφωση...απλώς, να! Θέλω να επισκευαστώ εγώ ή να επισκευαστεί ο κόσμος. Ο δεύτερος δεν αλλάζει κι εγώ με μένα προσπαθώ, αλλά βρίσκω ή δημιουργώ σκοτάδι. Και πάνω εκεί αποφασίζω να ξεχαστώ, τόσο που ξέχασα πώς να ζητήσω βοήθεια από Αυτόν που πάντα είναι εδώ και που σίγουρα έχει τη λύση. Και τώρα θα έρθει, αλλά δεν το αξίζω. Και με το να πιστεύω ότι δεν το αξίζω, βρίσκω τη δικαιολογία και Τον διώχνω, όμως πάλι θα βρω τον τρόπο να πλησιάσω. Για να κλείσω αισιόδοξα την κουκουρούκου ανάρτηση: Συνεχίζω ν' αρπάζω και να χαίρομαι τα όμορφα που περνάν από μπροστά μου. Ίσως κάποτε τύχει να τα μοιραστώ ή να τα δώσω. (:

bzzz!

Φοβάμαι τις μέλισσες.
Αλλά τις θαυμάζω για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Είναι τόσο μικρές (και όμορφες), αλλά μπορούν να προκαλέσουν πολύ πόνο αν τις πειράξεις...ακόμα κι αν πρόκειται να πεθάνουν μετά.
Οk, κουλή αρχή, αλλά μπήκε για τα καλά η άνοιξη και τα έντομα δεν είναι άσχετα.
Πλην, τι ενοχλητικά όντα! Εκτός από τις πεταλούδες και τις πασχαλίτσες, τις οποίες δε βρίσκω αηδιαστικές μόνο και μόνο επειδή έχουν όμορφο φτέρωμα.
Ευτυχώς δεν κάνω το ίδιο με τους ανθρώπους. Άλλωστε αυτοί έχουν πολλούς τρόπους να δείξουν τι είναι. Αν πάλι δε θέλουν να δείξουν τι είναι, τους φοβάσαι πιο πολύ -όχι από τις μέλισσες- κι από αράχνη-χήρα.
Οk, τέλος με την εντομολογία!
Το 3ήμερο ήταν απλώς καταπληκτικό. Τώρα πίσω στη βιοπάλη!
Και με τέτοιες ζέστες που έρχονται, άντε να διαβάσεις. (Ειδάλλως θα έβρισκα εγώ λόγο να μην αφοσιωθώ στη μελέτη;;;)
Ελπίζω κι εσείς όλοι να είστε καλά! :)

Ωσάν 5χρονο.

Βουτιά στο κενόοο ή μέσα στα κύματααα;;;
Δεν ξέρω τι θέλειιις και τι αντέχειιις...!

Δε θέλω να μου πεις ότι τελικά δε θα 'ρθεις.
Δε θέλω, αν έρθεις, να σύρεις και το φίλο σου μέχριΣ εδώ.

Δε θέλω να σου πω "οχι, δεν έχω πρόβλημα! :D" με γελοίο τόνο στη φωνή.

Δε θέλω να πρέπει πάλι να κάτσεις λίγο.

Δε θέλω να φοβάμαι διαρκώς μην πετάξω κοτσάνα.

Δε θέλω να με πιάσει αυτό το σκατοτρέμουλο.

Δε θέλω να είμαι συγκρατημένη. Ούτε εκείνη τη μέρα ούτε ποτέ.

Δε θέλω να είσαι παράξενος-μεταλλαγμένος, όπως την προηγούμενη φορά.

...αυτά τα εύκολα. Αλλά θα γίνουν όλα. :Ρ

:Χ

Θυμάμαι ότι όσα είπες και τα λάτρεψα, τα έζησα εκείνες τις στιγμές σα να μην υπήρχε κανείς άλλος, πουθενά. Μου αρκεί, κι ας είναι κοινότοπο.
Όταν επανέρχεσαι στη δική μου τροχιά, σ' αγαπάω όπως αγαπάς ένα χαριτωμένο πετούμενο που ξέρεις ότι δε θα ξαναδείς. Με ξυπνάει, κι ας φαίνεται σαχλό.
Πολλές φορές σκέφτομαι ότι σε έκανα φουσκωμένο έρωτα και σε τρέφω...ότι μιλάω υπερβολικά. Πάντα όμως βρίσκεις τρόπο να με διαψεύσεις. Διακριτικό ή αιφνιδιαστικό. Προς το παρόν είναι γοητευτικός, όπως κι αν είναι. Δε μ' ενδιαφέρει πώς φαίνεται στους άλλους. Άλλωστε κι όταν δε μιλάμε, βρίσκω να τροφοδοτώ τη μνήμη μου με πολλά (ακόμα δεν έγινες ελπίδα, απ' αυτή που μεταμορφώνεται σε μόνιμη αυταπάτη και, για να είμαι ειλικρινής, δε θέλω να το ξαναζήσω αυτό)...
Κι όταν "είμαι μαζί σου" δε μου καίγεται καρφί κι αν με μισούνε όλοι. Εσύ αυτό τo ήξερες (sic)...;

Έχω διαρκώς την αίσθηση ότι με αγνοείς εσκεμμένα, ενώ εσύ απλώς με θυμάσαι και στέλνεις. Τα πράγματα όμως είναι ρευστά, όπως και να 'χει. Και είναι λίγο άδικο το να μην μπορώ να τα βλέπω με ξεκάθαρη κρίση.

Ως φίλο σε διεκδίκησα. Έγινα κουραστική, αλλά μωρέ χωρίς ρίσκο δε γίνεται τίποτα! Έχω και το ακαταλόγιστο που λένε. :Ρ

Πάντως, στο όλο θέμα να δώσεις τέλος εσύ, γιατί εγώ ακόμα δεν μπορώ.

Ελπίζω να μη φταίω εγώ που δεν ανοίγεσαι. Κι αν φταίω, τι να πω... ας φωτιστεί ο εγκέφαλος να δω τι κάνω λάθος!