Δεν έμειναν πολλά.

Ίσως καταδικάστηκα να ερωτεύομαι τον έρωτα.
Ίσως θα έλεγα σε όλους κάποιες λέξεις, μόνο αν ήξερα ότι θα πεθάνω, απαλλαγμένη απ' τη ντροπή της συνέπειας (τέτοιου είδους συνέπεια) που έχω από κούνια.
Ίσως το μόνο που θα κάνω πάντα είναι να ξέρω, αλλά να ελπίζω, ξεχνώντας πως ξέρω και ελπίζοντας να μην ήξερα.
Σίγουρα είμαι μια ηλίθια που γράφει ασυναρτησίες στις 4 παρά.

-Θα μένει κάτι.-

Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να κυνηγήσω.

...κάτι που δε θα τολμάω να ονειρευτώ.

...κάτι που θα περιμένω και δε θα 'ρχεται.

...κάτι που δε θα αλλάζει, όσο κι αν "τα πάντα ρει".

...κάτι που θα είναι μακριά.

...κάτι που θα φοβάμαι.

...κάτι που χωρίς να ξέρει θα κάνει υποδείξεις.

...κάτι που θα προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα.

...κάτι που θα μισώ και θ' αγαπάω συγχρόνως.

...κάτι που θα χλευάζει το παρόν μου και θα το ζηλεύω.

...κάτι που θα ξεχνάω να διεκδικήσω.

...κάτι που δε θα προλαβαίνω.

29/9/2010 Γιάννενα

Ήρθα πάλι σ' εκείνη τη θέση, όπως πριν από ένα χρόνο.

Σχεδιάζω πώς να μιλήσω, αν θα μιλήσω, πώς να πράξω, πώς να σκεφτώ.

Μόνο που αυτή τη φορά δε θα κάνω τα ίδια λάθη.

Οι ανασφάλειες μένουν, αλλά δε θα τις αφήσω να με οδηγήσουν.

Επίσης, το συναίσθημα δεν είναι το ίδιο δυνατό.

Θα μπορούσε να γίνει και σίγουρα θα ήταν πολύ πιο αληθινό.

Γιατί μ' αυτόν τον άνθρωπο ταιριάζουμε, οι αξίες μας συναντιούνται ακόμα κι αν δεν περνάνε από ίδιους δρόμους αρχικά.

Στο μυαλό μας κατοικούνε ίδια νοήματα.

Αγάπη, ελευθερία, επιμονή, δοτικότητα...

Έννοιες που δε φοβάται να διαφημίσει μέσα από τα λόγια και τη συμπεριφορά του.

Στο σύνολο, ένας πανέμορφος άνθρωπος που έχει πολλά να δώσει.

Θανάσης, Θάνος...το Σάκης δε μ' αρέσει. :Ρ

Γλυκός, όχι γλυκανάλατος. Έξυπνος, όχι εξυπνάκιας.

Με χιούμορ, όχι σαχλός. Πνευματώδης, όχι δήθεν.
Με ένα υπέροχο, ειλικρινές χαμόγελο. (: (:

Ok, τον περιγράφω τέλειο (δεν αποκλείεται να είναι κιόλας), αλλά στ' αλήθεια τα συναισθήματά μου γι' αυτό το σπάνιο αγόρι δεν είναι τόσο δυνατά όσο ίσως φαίνονται.

Αυτό, βέβαια, μόνο και μόνο επειδή τον είδα για λίγο (1,5 ώρα...σαν 1,5 λεπτό) κι επειδή δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να δεθεί με κάποιον που αναπνέει τόσο μακριά από μένα.

Μάλλον καλύτερα που δεν μπορούσε να βγούμε την επομένη...

Ωστόσο, τίποτα δεν εμπόδισε την αύρα του να εισχωρήσει τόσο αισθητά μέσα μου.

Κι αν τώρα ξεχνάω τη μορφή του, δεν πειράζει (οι φωτογραφίες τον αδικούν απίστευτα). ;)

Μένει αυτή η μυρωδιά απ' το αρωματισμένο στικ, σ' εκείνο το ζαχαροπλαστείο.

Κι εκείνη ευχάριστη αίσθηση που έχεις όταν επιτέλους βρίσκεις κάτι που αξίζει.

Έστω κι αν ξέρεις ότι δεν μπορείς να το διεκδικήσεις.

Γιατί (επίσης) ξέρεις ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται...

Θα προσπαθώ να βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο, όπως θέλει να κάνω. :)