Επ...!

Γατάκι, θ' αντιστραφούν οι ρόλοι, κι ας μη σημαίνει αυτό ότι θα με ερωτευτείς. Θα με ψάχνεις εσύ, μέχρι να φύγω εντελώς. Διάλεξε τρόπο: θα εξαφανιστώ ή θα κάνω τη γελοία τόσο που θα φύγεις εσύ; Ξεπηδάνε κολπάκια ρε γατί, ήταν να μην καταλάβω ότι σε όλο αυτό το άνισο είμαι η κερδισμένη από τότε που σε αντι-μετώπισα με ανοιχτά χαρτιά (κι εσύ ακόμα μουρμουράς, αμήχανε). Έχουμε δρόμο μέχρι την αμεσότητα. Μου τη σπάει η λακωνικότητά σου στο chat. Θέλω να σ' αρχίσω στις σφαλιάρες, να φωνάξω όλα όσα άφησα στη μέση και κάπως μετά να περάσουμε σε άλλη διάσταση, άλλη συνθήκη. Να παρλάρουμε ή να μη λέμε τίποτα. Να περιμένω να πεις κάτι που θα με ελευθερώσει και που αν δεν το πεις δε θα πειράζει καθόλου και θα φύγω, όπως έχω αποφασίσει. Ήθελα να είμαι στη ζωή σου -σε όλη, όχι σε ένα μπαλκόνι και σε ένα κρυφό της δωμάτιο. Δε γουστάρεις. Οπότε θέλω να μην είμαι καθόλου και λες "μπα μωρέ, γιατί;". Πότε το κόβεις να μας πεις τι θες; Ή μάλλον, να δείξεις, τα λόγια σου υπέροχα ήταν πάντα. Αυτά που νιώθω πάντως (όσο θα τα νιώθω*) και που έχω να δώσω δε χωράνε σε τραπέζια με ψίχουλα. Αυτά τα ψίχουλα της αποστασιοποίησης δε μου αξίζουν. Και πέρα απ' τα δικά μας, σταμάτα με τη δυστυχολαγνεία, το παρόν και το μέλλον είναι παιδιά της οπτικής και της πρόθεσης. Ξεκόλλα απ' το βάλτο σου, σ' αγαπώ. Γεια σου τώρα...!




*ακόμα τα passwords έχουνε εσένα μέσα, ακόμα ψάχνω μήπως ανέβασαν καινούργιες φωτογραφίες σου και ακόμα ασχολούμαι με σένα όταν αύριο γράφω αγγλικά, βλαξ.

Μόνο ο τρόπος μέχρι το τέλος είναι άγνωστος.

Δεν ξέρω τι να γράψω, γιατί δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα είναι από 'δω και πέρα.
Ήταν όλα για όλα, κι ό,τι γίνει.
Δεν ξέρω τι μπορεί να μου πεις.....
Η δική μου απόφαση όμως δεν είναι το θέμα έτσι κι αλλιώς;
Και δε θέλει ψάξιμο όταν δεν μπορώ να σε βλέπω [γιατί όσο σε βλέπω έχω το νου μου στο χρόνο που λιγοστεύει και που δε θα ξανάρθει έτσι εύκολα].
Λοιπόν, εσύ θα 'χεις λίγα γράμματα, ένα ξυλάκι αν δεν το έχεις πετάξει/χάσει, συνομιλίες, 2 βιβλία, ένα σκίτσο, μερικές φωτογραφίες..
και θα χαμογελάς από μέσα σου όταν τα κοιτάς και θα φεύγεις βιαστικά για μπάλα.
Εκεί θα μένουν όλα, σ' ένα χαμόγελο για μια παλιά φίλη.
Μπορεί κάποια μέρα να είμαι κι εγώ έτσι!
Όταν θα έχω αφήσει πίσω μου ότι είσαι το είδος του ανθρώπου που γεννήθηκε να είναι φωτιά.
Που όμως καίει τόσο μακριά που δε φαίνεται ούτε καπνός.
Αυτοί οι άνθρωποι πάντα έκαναν τον κόσμο καλύτερο,
αυτοί που δεν απελπίζονταν και αυτοί που δεν πάσχιζαν να φανούν σπουδαίοι.
Ωστόσο εγώ τον καπνό σου ήθελα να τον βλέπω.
Κι όχι μόνο... να κάψουμε μαζί αυτόν τον κόσμο και να μυρίσει το πλαστικό.
Αλλιώς, ας μην ξέρω ότι είναι τέτοια η σύστασή σου,
άρα να μη χρειάζεται να τη βρω,
αφού δε θα υπάρχει
μετά από καιρό.

Όταν όλα για σένα γίνονται πολύ έντονα, ο πόνος είναι σχεδόν σωματικός, αλλά το αγαπάω αυτό το φαινόμενο όταν συμβαίνει. Εξάλλου ο πόνος το τιμάει. Προσέχω να μη σου μιλάω σε τέτοιες περιόδους, γιατί θα βγάλω συναισθηματισμούς και δε συνίσταται, γιατί θα είναι φανερό ότι απευθύνονται σ' εσένα και ότι δεν είναι μια οπτική που έχω για διάφορα. Επιλέγω μέρες που η έκστασή μου είναι απορίες, διαπίστωση ύπαρξης πραγμάτων που βρίσκω πολύτιμα ή άλλες φλασιές: τι αξίζει, τι χάνουμε... Να μιλάς σε έναν άνθρωπο για την ψυχή σου (κι εκείνος για τη δική του), όταν κιόλας η ψυχή σου σχετίζεται άμεσα με αυτόν. Σπάνια υπέροχο, αλλά συγχρόνως ζόρικο εδώ, γιατί πρέπει να εντοπίζω και να κρατάω τα καθαρά ερωτικά -προς άνθρωπο- κομμάτια για τον εαυτό μου.
Με εκτιμάς και με αγαπάς ως άνθρωπο (sic), και σε εκτιμάω και σ' αγαπάω άπειρα κι εγώ. Σε έχω ψηλά για πολλούς λόγους, ενώ ουσιαστικά δε σε έχω γνωρίσει μέσα στην καθημερινότητά σου...έχω παρατηρήσει όμως απίστευτα πράγματα σ' εσένα, είναι λίστα κανονική. Επίσης, είναι τόσα πολλά τα κοινά μας, ακόμα και στα πράγματα με τα οποία γελάμε. Συνειρμοί, συνήθειες, προτιμήσεις, ευαισθησίες, αξίες, αναζητήσεις.. Και δεν προβάλλω τα δικά μου πάνω σου, μόνα τους μου παρουσιάζονται όσες φορές μιλάμε και ψιλοεκπλήσσουν κι εσένα.
Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Δεν μπορώ να σε κοιτάζω με ψυχραιμία. Καταβάλλω προσπάθεια για να συγκεντρωθώ σ' αυτά που λες και να μην αισθάνομαι μόνο τη φωνή σου. Ο τρόπος που σηκώνεις τα φρύδια σου και που πιάνεις το ποτήρι, όταν μιλάς με κάποιον, αυτά που λες ότι θα κάνεις όταν θα πας σπίτι, σε μένα είναι όλα μεγεθυμένα. Καθορίζουν το στομάχι μου παροδικά και την εσωτερική μου κατάσταση μόνιμα. Αυτά δεν τα λέω για να κάνω μια κλασσική συμπτωματολογία έρωτα, είναι αυτά που μας διαχωρίζουν, καταλαβαίνεις;.. Αυτά που όσο συντελούνται μέσα μου, εσύ αράζεις άνετα δίπλα μου. Όλα ουρλιάζουν αθόρυβα στο θώρακά μου, γιατί πάντα θα χάνω τα καλύτερά σου, αράζεις άνετα δίπλα μου. Έχω κάνει όνειρα και φτιάχνω σενάρια, φίλε. Άνιση είναι η σχέση μας...

22/2, 22

Ναι αλλά δε θέλω να ζήσεις χρόνια πολλά
για πάντα πρέπει.
Το φως δεν πεθαίνει
και ό,τι αγαπάω εγώ δεν αντέχω να μπορεί να το αγγίξει ο θάνατος.
Οπότε δεν ξέρω αν πραγματικά το αγαπάω
ή αν το "εγώ" με πρόδωσε.
Είναι, αλήθεια, τόσο ένοχη λίγη κτητικότητα;