Άντε, θα εκφραστώ. :P

Το χαμόγελό σου είναι ίσως η αιτία που θα πρέπει

να αθετήσω εκείνη την υπόσχεση...

Και φταίει η αναμονή για περισσότερα που δε βγάζω τις αλήθειες.

Περισσότερες στιγμές μαζί με τη φωνή σου.

Έρχεται αινιγματική μέσα απ' τη γραμμή, ωστόσο παραμένει ακέραια.

Είναι γιατί είσαι αληθινός.

Ονειρεύεσαι, αγαπάς την τέχνη, τα παιδιά (πιο πολύ απ' ό,τι εγώ ίσως)...
Αγωνίζεσαι και σε θαυμάζω γι' αυτό. Για πολλά σε θαυμάζω.

Κι όταν γελάς, οτιδήποτε άλλο στο σύμπαν είναι το τίποτα.

Δεν ξέρω αν είσαι έρωτας, έπαψα να βάζω ετικέτες σε όλα.

Σε προ(σ)καλώ να βάλεις εσύ.

Ήρθε απροειδοποίητα ένα αδιέξοδο.

Ή σε έχω υπό όρους συνθηκών ή σε χάνω.

Και είσαι 3 ώρες μακριά. 3 ώρες πριν ή πιο μετά;

Κάτω απ' την υπενθύμιση της ύπαρξής μου, ζητείται η "παρουσία" σου.

Όχι απαραιτήτως ή επειγόντως ερωτική.

Κι όσο κι αν φοβάμαι να σου πω "μη χάνεσαι", θα το κάνω.

Λατρεύω να υπερβαίνω τον εαυτό μου όταν πρόκειται για άτομα που αξίζουν.

Αν όμως θες τελικά να χαθείς, καλύτερα να γίνει τώρα.

(ξέρω, δεν είναι κανένα μεγάλο κείμενο...)

no.

Έχω αποθηκευμένη μια ανάρτηση, αλλά δεν τη βάζω γιατί θα με πείτε ερωτευμένη, κάτι που δεν ισχύει γιατί δεν είμαι, δεν είμαι, δεν είμαι...! Κι αν αυτά που λέω δείχνουν το αντίθετο, φαντάζομαι τι συμπέρασμα θα βγει απ' την αποθηκευμένη ανάρτηση. :Ρ Ίσως πάλι ενδώσω και τη βγάλω στο φως.
 

Η ζωή σας είναι σε αναμονή. Παρακαλούμε μην παραιτηθείτε, αν δεν ακούσετε σήμα απελπισίας.

(^^ούτε τότε μην παραιτηθείτε βασικά...)

Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε κι έτσι ξεχνάμε πως όσο περιμένουμε, ΔΕ ζούμε.

Κι εγώ ακόμη φτιάχνω ένα όνειρο για το μέλλον, για μέρες που μετράω και δεν έρχονται.

Και χτίζω κι άλλα όνειρα πάνω σ' αυτό. Εικόνες που με μεθάνε και δημιουργούν ψευδαίσθηση πως ήδη τις αγγίζω.

Μιλάω γι' αυτά που χαιρετάνε χαιρέκακα γιατί δε θα 'ρθουν.

Γι' αυτά που δε θα πω και δε θ' ακούσει κανείς...ή δε θα θελήσει ν' ακούσει κι έτσι θα χαντακωθούν.

Γι' αυτά που δε θα γίνω όσο κι αν προσπαθώ ν' αποδείξω στο μυαλό μου ότι μπορώ.

Για στιγμές και για λόγια που δεν προορίζονται για μένα. Μένει απλώς να το πάρω απόφαση.

Άλλο αν δε θέλω...

Κυρίως, περιμένω ένα αληθινό γεγονός να διαψεύσει αυτές τις πεποιθήσεις.

Μετά θα πέσει πολύ γέλιο. Θα φτιάξω άλλον κόσμο, πιο αισιόδοξο.

Chaos.

   Μέσα φθινοπώρου. Έχουν τακτοποιηθεί πολλά κι έχουν δρομολογηθεί άλλα τόσα. Εποχή δημιουργική όπως στο Sims 2 Seasons. To φθινόπωρο ανεβαίνουν πιο γρήγορα τα skills. :P Κάνει το φοιτητούδι την εργασία στην εστία και η μπάρα γεμίζει μέχρι να πεις "university". Αν έχει πιει και χυμό μήλου πρωτύτερα, την ξεπετάει σε χρόνο dt (εγώ κολλημένη με το παιχνίδι;;;).

   Αφήνω όμως τον πιο εξαίρετο προσομοιωτή ζωής ever και μεταβαίνω στη δική μου ζωή, την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να διαχειριστώ όπως ακριβώς θέλω, ούτε να κάνω save για να διατηρηθεί η ευτυχία. Ίσως αυτή είναι η μαγκιά όμως. Να κάνεις επιλογές όταν ξέρεις πως συνήθως δεν υπάρχει επιστροφή. Εδώ λοιπόν, σε μια όμορφη -ως επί το πλείστον- καθημερινότητα. Σχολή προγραμματισμένα πλέον (είπα, κάποτε θα στρωνόμουν), γαλλικά (ωραία γλώσσα, σαν τα ελληνικά βέβαια καμιά - εθνικίστριααα!)... Αυτά έχουν τακτοποιηθεί, ας πούμε. Τώρα, λέω να εισβάλλω στο χώρο της μουσικής κι αν δε με θέλει, την κάνω. :Ρ Αυτή ήταν πάντα το καταφύγιό μου, όταν δε ζητούσα βοήθεια από άλλους για να μην τους φορτώσω ή γιατί ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα τι μου έφταιγε.

   Ούτε τώρα ξέρω. Μετά από ένα διάλειμμα κάποιων ημερών (δε θυμάμαι τι είχε αυτό το διάλειμμα), επέστρεψα πάλι σε μια φάση αναισθησίας. Νιώθω σαν αδιάβαστο παιδάκι που δεν ξέρει μάθημα. Δεν μπορώ καν να περιγράψω τι με προβληματίζει. Πάω να σκεφτώ και κάτι σταματάει το μυαλό μου. Γαμώτο, δεν το είχα αυτό...και δε φαντάζομαι τι μπορεί να μεσολάβησε. Μου λείπει λίγο ο Θανασάκος, αλλά το ελέγχω. Απ' την άλλη, με τρομάζει λίγο που ξεχνάω όλο αυτό που έζησα τις φορές που ήρθαμε πιο κοντά. Ίσως είναι ένα είδος προφύλαξης. Παράλληλα, περιμένω να ξαναμιλήσουμε.

Πώς να μη θες να ξανάρθεις σε επαφή μ' ένα ευχάριστο (τουλάχιστον) κομμάτι της ζωής σου;

Κι αν δε γίνεται να το έχεις όποτε θες,

βάζεις στην κατάψυξη οποιαδήποτε προσδοκία ή συναίσθημα.

Και είναι δύσκολο... Αλλά δε γεννηθήκαμε για τα εύκολα,

άλλωστε τα θεωρώ πληκτικά.

   Επίσης, αν ήταν στο χέρι μου, θα μιλούσα όλη μέρα με τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. 4, λίγοι και καλοί. <3 Ρε παιδί μου, οι σκέψεις με αποσπούν απ' την καθημερινότητά μου ή η καθημερινότητά μου με αποσπά από τις σκέψεις; Και τα δύο κι έτσι όλα μένουν μισάαα! Το πρώτο συμβαίνει στην πράξη και το δεύτερο μέσα μου, δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Μεγάλο μπέρδεμα. Πάω για ύπνο ευελπιστώντας (με αφέλεια) να μου απαντήσει σε όλα αυτά κάποιο όνειρο. Μέχρι να βρω μια άκρη ή ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, σας αφήνω! Καληνύχτα σας κι ορίστε ένα τραγουδάκι που θυμίζει Αθανάσιο. xD

*Σοβαρά όμως, δεν ξέρω τι γράφω. Ξεκίνησα κάπως ευχάριστα και μετά μου βγήκαν γκρίνιες...αλλά δεν κάνω edit.