Καλή σου νύχτα...

Μενέλαος Λουντέμης, Ερωτικό Κάλεσμα:

Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.

Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.

Τις πνίγουν οι νεροποντές.

Τις κυνηγούν οι βοριάδες.

Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.

Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.

Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.

Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.

Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης

ένας αποσταμένος περπατητής

που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς

ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.

Κι αν θέλεις, έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Σκέψεις, επιθυμίες, φόβοι...

Κοντεύει 3:00 και όπως κάθε βράδυ είμαι ξύπνια.
Δε θέλω να κοιμηθώ.
Θέλω να σκεφτώ. Να ονειρευτώ.
Να ακούσω τα ίδια τραγούδια.
Όλα αυτά που δεν μπορώ εύκολα να κάνω τη μέρα.
Μα κυρίως -τι πρωτότυπο- θέλω να σκέφτομαι αυτόν.
Πάλι να βρω γιατί τον ερωτεύτηκα.
Να βρω τον τρόπο να είμαι μαζί του.
Μα όχι, ευτυχώς δε μονοπολεί τις σκέψεις μου.
Σκέφτομαι, θέλω, φοβάμαι-πολλά φοβάμαι.

Σκέφτομαι το σκυλάκι μου. Μου λείπει απίστευτα.
Μου λείπει η μουσουδίτσα σου Bianca μου.
Το χαμόγελό σου (δε φοβάσαι να χαμογελάσεις ακόμα και στους ξένους).
Η λαχτάρα σου για αγάπη.
Όχι όπως άλλοι που την αρνούνται.
Είσαι το πιο γλυκό σκυλάκι του κόσμου με τα δύο καρβουνάκια-ματάκια σου και την ουρίτσα που δε λέει να σταματήσει να πηγαίνει πέρα δώθε, πέρα δώθε...
Μ' αγαπάς όπως είμαι και όταν πηγαίνουμε βόλτα μου δείχνεις την ευγνωμοσύνη με ένα φιλάκι και φέρνοντας το παιχνίδι σου.
Το πιο τρελό είναι ότι δε μου κρατάς κακία που σ' άφησα.
Που σε βλέπω κάθε Σαββατοκύριακο.
Κάθε Σαββατοκύριακο την ίδια αγάπη μού δείχνεις.
Ξέρω πολύ καλά ότι κάνεις και τη γιαγιά ευτυχισμένη.
Γιατί είσαι η ευτυχία.
Η ευτυχία που κάποιοι δεν επιτρέπουν να υπάρχει σε κάποιους χώρους κι έτσι μου τη στερούν.
Τους λυπάμαι.
Και σ' αγαπάω. Το ξέρεις. Εσύ όλα τα ξέρεις ψυχάκι μου...

Τώρα πάμε στα “θέλω”.
Θέλω να είμαι όπως οι άλλοι.
Θέλω να παίξω ποδόσφαιρο. Να δω πώς είναι.
Θέλω να χορέψω. Όχι, μπορώ να φανταστώ πώς είναι ο χορός. Είναι εκτόνωση, απελευθέρωση.
Θέλω να τρέξω στην αγκαλιά του και να μην ξεκολλήσω από κει.
Θέλω να τρέξω με τη Bianca στην εξοχή.
Θέλω να πάω μόνη μου σ' ένα μουσείο.
Θέλω να περπατήσω με φίλες.
Θέλω να βγω έξω στη βροχή.
Θέλω να μην εξαρτώμαι από κανέναν-μην πεις “καταλαβαίνω”, συγγνώμη, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις πώς είναι...
Θέλω όλα αυτά που εσύ, που διαβάζεις τώρα, “κάποτε” θα κάνεις, αλλά δεν τα κάνεις...κι αν τα κάνεις δεν τους δίνεις την αξία που τους πρέπει γιατί τα θεωρείς δεδομένα.

Θέλω τη Bianca εδώ.
Θέλω να είναι ευτυχισμένη η οικογένειά μου.
Θέλω η σοκολάτα να μην παχαίνει. :p
Θέλω όλα τα καλοκαίρια μου να είναι υπέροχα.
Θέλω κάποτε να γράψω ένα βιβλίο.
Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Θέλω να μ' ερωτευτεί.
Θέλω να ωριμάσουν όλοι κάποτε.
Θέλω να μην υπάρχει τηλεόραση. Μακάρι να μην υπήρχε ποτέ.
Θέλω ο καρκίνος να γίνει ιάσιμος.
Θέλω να έχουν όλοι μια καλή ζωή.
Θέλω μια άλλη Ελλάδα.
Θέλω οι παρά-νομοι και τα παρά-σιτα να εξαφανιστούν.
Θέλω να “γιατρευτεί” ο πλανήτης.
Θέλω τα άγρια ζώα να είναι ελεύθερα.
Θέλω τα οικόσιτα ζώα να ζουν με καλούς ανθρώπους.
Θέλω να είναι όλα τα μέρη προσπελάσιμα για τους ανθρώπους με όλων των ειδών τις αναπηρίες.
Θέλω να εξαφανιστούν τα ναρκωτικά και οι “άνθρωποι” που τα προωθούν.
Θέλω να μην υπάρχει ρατσισμός.
Θέλω η ευτυχία να μην είναι τόσο δυσεύρετη.

Μα δυστυχώς, εκτός από αυτά που θέλω, υπάρχουν κι αυτά που φοβάμαι...
Φοβάμαι όταν ζω την ευτυχία γιατί δεν κρατάει για πολύ.
Φοβάμαι την αντίδρασή του.
Φοβάμαι μην πεθάνω. Μα πιο πολύ φοβάμαι μήπως δε ζήσω αυτά που θέλω πριν πεθάνω.
Φοβάμαι να μην πεθάνουν οι άνθρωποι που αγαπώ. Τρέμω.
Φοβάμαι μη χαλάσει η σχέση μου με κάποιους ανθρώπους.
Φοβάμαι να μην πληγώσω αυτούς που αγαπώ.
Φοβάμαι τον πόλεμο. Τόσα συμφέροντα. Και η Ελλάδα τόσο αδύναμη.
Φοβάμαι για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Για πόσο ακόμα θα έχουμε όσα έχουμε;
Φοβάμαι την εξουσία.
Φοβάμαι να είμαι μόνη μου στο δρόμο.
Φοβάμαι τα θρίλερ, τους κλόουν και τις μάσκες.
Φοβάμαι το σκοτάδι, απ' όλες τις απόψεις.
Φοβάμαι πολλά...ποιός μπορεί να μου διώξει έστω κι έναν φόβο;
Εσύ μόνο Θεέ μου.

ποιήματα

Κική Δημουλά, Πληθυντικός Αριθμός:

Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικό, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Μαρία Πολυδούρη, Κοντά σου:

Κοντά σου δεν ηχούν άγριοι ανέμοι.
Κοντά σου είν' η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά,
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάϊ μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σα πνοή.

Τα ωραία της ζωής...

Ναι, σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχει πολλή πίκρα.

Αδικία, ματαιότητα, απελπισία

και γενικά ένα ατέλειωτο ταξίδι αναζήτησης της ευτυχίας

που κάνουμε καθημερινά ευχόμενοι να τη βρούμε.

Να σας πω κάτι όμως;

Την ευτυχία μπορείς να τη βρεις έστω και με καθημερινά πράγματα.

Σας παρακαλώ,

μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν απλές καθημερινές χαρές

γιατί θα σας θεωρήσω απαισιόδοξους, αχάριστος και μίζερους,

όπως θεωρώ και τον εαυτό μου πολλές φορές-δε σας κατηγορώ.

Θα σας πώ τι με κάνει εμένα ευτυχισμένη (ή έστω χαρούμενη):

-Όταν με πιάνει όρεξη να συμμαζέψω το δωμάτιό μου
-Το γράψιμο.
-Η ζωγραφική.
-Τα κοπλιμέντα. Δεν τα αποζητάω, αλλά όταν σου 'ρχονται απ' το πουθενά είναι τέλεια.
-Μια πολύωρη σοβαρή συζήτηση με κάποια κορίτσια από το e-girl.
-Το να ξέρω ότι είναι καλά...
-Το "πού είσαι;;;" του Άλεξ.
-Οι ταινίες με τα παιδιά.
-Η αίσθηση ότι υπάρχουν και άνθρωποι που σε εκτιμούν.
-Το να ανακαλύπτω κάτι για τον εαυτό μου που δεν είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα.
-Το κελάηδισμα των πουλιών.
-'Ενα φιλάκι απ' το μεγάλο μου αφερφό.
-Ένας “καβγάς” με το μικρό μου αδερφό.
-Μία τέρμα άκυρη τηλεφωνική συνομιλία με το ξαδερφάκι.
-Ένα γράμμα-σπανίζουν πλέον.
-Ένα γλυκό (xD).
-Μια βόλτα με τη Bianca ακούγοντας μουσική.
-H ανακάλυψη ενός ακόμα υπέροχου κομματιού.
-Ένα τηλεφώνημα από/σε μια φίλη.
-Η φωτογράφιση άψυχων και έμψυχων πραγμάτων.
-Μια ΕΚΠΛΗΞΗ!
-Μία ταινία με την οικογένεια
-Μια ηλιόλουστη ζεστή μέρα.
-Ένα γαμάτο γεύμα.
-Οι Παρασκευές στο κομμωτήριο με τη μαμά και την κοπέλα που μου έκανε ιδιαίτερα.
-Η περιποίηση του εαυτού μου.
-Το να βοηθάω κάποιον.
-Ένα μπάνιο στη θάλασσα.
-Το γέλιο (μέχρι να πονέσει το σαγόνι μου).
-Ένα μήνυμα (έστω) απ' τη φίλη μου.
-Το να εισπνέω ήλιον και να μιλάω μαζί με παρέα.
-Η βιντεοσκόπηση της Πρωτοχρονιάς.
-Το τσούγκρισμα των αυγών και η μυρωδιά της Κυριακής του Πάσχα.
-Οι βόλτες στα μαγαζιά ακόμα κι αν δεν πάρω τίποτα.
-Οι αναζητήσεις που κάνω μόνη μου σε διάφορους τομείς (ιστορία, θρησκεία, φιλοσοφία, ψυχολογία) κάποιες φορές.
-Όταν μια φορά μου είπε "ωραία πικ!"...

Είναι τόσα πολλά που είμαι σίγουρη ότι έχω ξεχάσει κάποια.

Στη δική σας ζωή υπάρχουν τόσα (κι άλλα τόσα το πιο πιθανό) πράγματα που μπορούν να σας κανουν ευυχισμένοους.

Το ξέρετε κι εσείς.

Απλά δεν το βλέπετε πολλές φορές...δεν το εκτιμάτε.

Κι εγώ, μη νομίζετε.

Φυσικά οι καθημερινές χαρές δεν πρέπει να σε κάνουν να επαναπαύεσαι και να λες “δε θέλω τίποτα άλλο”, αλλά να σε ενθαρρύνουν για μακροπρόθεσμους στόχους και στόχους που ίσως σου φέρουν μόνιμη ευτυχία...αν υπάρχει...(;)

Απλά χαμογελάστε, σκεφτείτε τι σας χαροποιεί και προσπαθήστε να το υλοποιήσετε.

Δεν τα λέω μόνο σε σας αυτά.

Τα λέω και στον εαυτό μου...να τα θυμάμαι...να μην καταρρέω.

So Smile!!! It's easy and free!!! :)