Σκέψεις, επιθυμίες, φόβοι...

Κοντεύει 3:00 και όπως κάθε βράδυ είμαι ξύπνια.
Δε θέλω να κοιμηθώ.
Θέλω να σκεφτώ. Να ονειρευτώ.
Να ακούσω τα ίδια τραγούδια.
Όλα αυτά που δεν μπορώ εύκολα να κάνω τη μέρα.
Μα κυρίως -τι πρωτότυπο- θέλω να σκέφτομαι αυτόν.
Πάλι να βρω γιατί τον ερωτεύτηκα.
Να βρω τον τρόπο να είμαι μαζί του.
Μα όχι, ευτυχώς δε μονοπολεί τις σκέψεις μου.
Σκέφτομαι, θέλω, φοβάμαι-πολλά φοβάμαι.

Σκέφτομαι το σκυλάκι μου. Μου λείπει απίστευτα.
Μου λείπει η μουσουδίτσα σου Bianca μου.
Το χαμόγελό σου (δε φοβάσαι να χαμογελάσεις ακόμα και στους ξένους).
Η λαχτάρα σου για αγάπη.
Όχι όπως άλλοι που την αρνούνται.
Είσαι το πιο γλυκό σκυλάκι του κόσμου με τα δύο καρβουνάκια-ματάκια σου και την ουρίτσα που δε λέει να σταματήσει να πηγαίνει πέρα δώθε, πέρα δώθε...
Μ' αγαπάς όπως είμαι και όταν πηγαίνουμε βόλτα μου δείχνεις την ευγνωμοσύνη με ένα φιλάκι και φέρνοντας το παιχνίδι σου.
Το πιο τρελό είναι ότι δε μου κρατάς κακία που σ' άφησα.
Που σε βλέπω κάθε Σαββατοκύριακο.
Κάθε Σαββατοκύριακο την ίδια αγάπη μού δείχνεις.
Ξέρω πολύ καλά ότι κάνεις και τη γιαγιά ευτυχισμένη.
Γιατί είσαι η ευτυχία.
Η ευτυχία που κάποιοι δεν επιτρέπουν να υπάρχει σε κάποιους χώρους κι έτσι μου τη στερούν.
Τους λυπάμαι.
Και σ' αγαπάω. Το ξέρεις. Εσύ όλα τα ξέρεις ψυχάκι μου...

Τώρα πάμε στα “θέλω”.
Θέλω να είμαι όπως οι άλλοι.
Θέλω να παίξω ποδόσφαιρο. Να δω πώς είναι.
Θέλω να χορέψω. Όχι, μπορώ να φανταστώ πώς είναι ο χορός. Είναι εκτόνωση, απελευθέρωση.
Θέλω να τρέξω στην αγκαλιά του και να μην ξεκολλήσω από κει.
Θέλω να τρέξω με τη Bianca στην εξοχή.
Θέλω να πάω μόνη μου σ' ένα μουσείο.
Θέλω να περπατήσω με φίλες.
Θέλω να βγω έξω στη βροχή.
Θέλω να μην εξαρτώμαι από κανέναν-μην πεις “καταλαβαίνω”, συγγνώμη, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις πώς είναι...
Θέλω όλα αυτά που εσύ, που διαβάζεις τώρα, “κάποτε” θα κάνεις, αλλά δεν τα κάνεις...κι αν τα κάνεις δεν τους δίνεις την αξία που τους πρέπει γιατί τα θεωρείς δεδομένα.

Θέλω τη Bianca εδώ.
Θέλω να είναι ευτυχισμένη η οικογένειά μου.
Θέλω η σοκολάτα να μην παχαίνει. :p
Θέλω όλα τα καλοκαίρια μου να είναι υπέροχα.
Θέλω κάποτε να γράψω ένα βιβλίο.
Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Θέλω να μ' ερωτευτεί.
Θέλω να ωριμάσουν όλοι κάποτε.
Θέλω να μην υπάρχει τηλεόραση. Μακάρι να μην υπήρχε ποτέ.
Θέλω ο καρκίνος να γίνει ιάσιμος.
Θέλω να έχουν όλοι μια καλή ζωή.
Θέλω μια άλλη Ελλάδα.
Θέλω οι παρά-νομοι και τα παρά-σιτα να εξαφανιστούν.
Θέλω να “γιατρευτεί” ο πλανήτης.
Θέλω τα άγρια ζώα να είναι ελεύθερα.
Θέλω τα οικόσιτα ζώα να ζουν με καλούς ανθρώπους.
Θέλω να είναι όλα τα μέρη προσπελάσιμα για τους ανθρώπους με όλων των ειδών τις αναπηρίες.
Θέλω να εξαφανιστούν τα ναρκωτικά και οι “άνθρωποι” που τα προωθούν.
Θέλω να μην υπάρχει ρατσισμός.
Θέλω η ευτυχία να μην είναι τόσο δυσεύρετη.

Μα δυστυχώς, εκτός από αυτά που θέλω, υπάρχουν κι αυτά που φοβάμαι...
Φοβάμαι όταν ζω την ευτυχία γιατί δεν κρατάει για πολύ.
Φοβάμαι την αντίδρασή του.
Φοβάμαι μην πεθάνω. Μα πιο πολύ φοβάμαι μήπως δε ζήσω αυτά που θέλω πριν πεθάνω.
Φοβάμαι να μην πεθάνουν οι άνθρωποι που αγαπώ. Τρέμω.
Φοβάμαι μη χαλάσει η σχέση μου με κάποιους ανθρώπους.
Φοβάμαι να μην πληγώσω αυτούς που αγαπώ.
Φοβάμαι τον πόλεμο. Τόσα συμφέροντα. Και η Ελλάδα τόσο αδύναμη.
Φοβάμαι για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Για πόσο ακόμα θα έχουμε όσα έχουμε;
Φοβάμαι την εξουσία.
Φοβάμαι να είμαι μόνη μου στο δρόμο.
Φοβάμαι τα θρίλερ, τους κλόουν και τις μάσκες.
Φοβάμαι το σκοτάδι, απ' όλες τις απόψεις.
Φοβάμαι πολλά...ποιός μπορεί να μου διώξει έστω κι έναν φόβο;
Εσύ μόνο Θεέ μου.