1995-2010...Φλωρεντία

Αγαπητοί αναγνώστες, η σημερινή μέρα ήταν άκρως βαρετή, όπως και οι περισσότερες αυτού του καλοκαιριού. Όχι όχι, δε θα παραπονεθώ. Θα πω τα της ημέρας! :D Λοιπόν, αρχικά είχα ένα άκρως βάρβαρο ξύπνημα απ' τη μητέρα, η οποία μου έλεγε ότι πρέπει να φύγω απ' το δωμάτιο για να καθαρίσει η Φλωρεντία (μα απ' τις 13:00; Ο.ο). Η Φλωρεντία είναι μια συγχωριανή μας φίλη η οποία κατά καιρούς μάς βοηθάει στο καθάρισμα του σπιτιού. Ξεκίνησε να έρχεται από τότε που ήμουν 4,5 χρονών. Είναι μια ευχάριστη παρουσία και δεν έχει αλλάξει καθόλου: λίγο μεσόκοπη, κοντούλα, με κάποιο τοπικό πάχος, παράξενη χροιά, καστανόξανθα φουντωτά μαλλιά μέχρι τους ώμους και μπόλικη τσαχπινιά. Κάθε φορά έφερνε σε μένα και τον αδερφό μου από μία γκοφρέτα κουκουρούκου -διότι κουκουρούκου ήμασταν- και από μια τσίχλα. Θυμάμαι έντονα ότι τότε αυτή η γκοφρέτα είχε αυτοκόλλητα Power Rangers! Είχαμε και το άλμπουμ και τα γυαλιά, των οποίων ο ένας "φακός" ήταν μπλε κι ο άλλος κόκκινος, 3D και καλά. xD

Μπορώ να μιλάω ώρες ολόκληρες για τα παιδικά μου χρόνια, έχω και μια α' retromania ως γνήσια απόγονος της αρχής των 90's. Θα μιλήσω ξεχωριστά γι' αυτό σε άλλη ανάρτηση. Οι πιο ευτυχισμένες εποχές. Η Φλωρένσια, λοιπόν, ήτο η καλύτερη από όσες μας έχουν βοηθήσει στο σπίτι και μας συμπαθούσε ιδιαιτέρως. Φώναζε μόνο όταν (ξανα)κάναμε το σπίτι μπουρδέλο. Μύριζε και μυρίζει πάντα τσιγαρίλα και χλωρίνη, προφανώς γιατί με την τελευταία απολυμαίνει τα περισσότερα αντικείμενα στο σπίτι της. Τη θυμάμαι να σιδερώνει στο σαλόνι και να γελάει με τη μάνα μου. Μου θυμίζει τον "Κουταλιανό", το "της Λαρίσης το ποτάμι" και το "Γλυκέ μου Τύραννε". Έλιωνε μ' αυτά, μιλάμε, και μου αρέσει να βλέπω κάποιους ανθρώπους να τρελαίνονται με κάποια τραγούδια. Όχι ότι δεν της άρεσε να ακούει μαζί μου τα παιδικά παραμύθια και τραγούδια που μου έβαζε η mommy (όταν σιδέρωνε όλα αυτά). Πηγαίναμε καμιά φορά στο σπίτι της και μου έδειχνε τη μπαμπούσκα που είχε γιατί ήξερε ότι μου άρεσε πιο πολύ κι από τις κούκλες-μωρά. Το ξύλινο παιχνιδάκι, καλέ, που έχει ζωγραφισμένο μια γυναίκα...είναι κομμένο στη μέση και μέσα έχει μια πιο μικρή...κι αυτή με τη σειρά της έχει μέσα της μια μικρότερη και πάει λέγοντας.

Τότε τα παιδιά της ήταν 17+. Τώρα η μια έχει και παιδί... Πώς περνάνε έτσι τα χρόνια..!! Η Φλωρεντία φυσικά έχει χεστεί πάνω της απ' τη χαρά της! Όταν κάποιος δεν έχει και την πιο ευτυχισμένη ζωή, ένα εγγόνι είναι ό,τι πρέπει. Ήταν κοντά μας όταν γεννήθηκε και ο μικρός αδερφός, αλλά και σε άλλες χαρές που τώρα δε θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Λοιπόν, τη θαυμάζω για την υπομονή που είχε να μαζεύει τις κούκλες και τα αρκουδάκια μου, τα ρομποτάκια και το πειρατικό καράβι του Στέφανου, τα αυτοκινητάκια, τα παζλ, τα playmobil, τα τουβλάκια, τα μπλοκ, τους μαρκαδόρους, τα παραμύθια και τις βιντεοκασέτες μας (συγκινούμαι γαμώ την τρέλα μου...). Ω ναι, τα πιο πολλά παιχνίδια τα είχαμε κοινά. Χεσ' το, δε θα πω τίποτα άλλο για σήμερα, δεν έγινε και κάτι το συναρπαστικό άλλωστε. Αφιέρωμα στη Φλωρένσια σήμερα. Έτσι! Ούτε στενή συγγενής είναι ούτε στενή φίλη ήταν ποτέ. Είναι όμως ένα πολύ συμπαθές άτομο που, όποτε το βλέπω, μου έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια, τα γεμάτα αθωότητα...  Και πάντα με συνάρπαζε να μιλάω για ανθρώπους που φέρουν μαζί τους ωραίες εμπειρίες απ' το παρελθόν. :) Πείτε το flashback!

Λίγο απ' όλα.

Είναι περασμένη η ώρα.

Θέλω να γράψω γιατί νιώθω μπερδεμένη, φορτισμένη.
Εδώ και κάποιες μέρες δεν μπορώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου.

Προς στιγμήν, έχω την ανάγκη να μαζέψω τα μαλλιά μου και να βγω στο μπαλκόνι γιατί η ζέστη είναι ανυπόφορη.

Βγαίνω και η δροσιά είναι απολαυστική - τα κουνούπια να μην υπήρχαν :@...

Όλοι οι ηλίθιοι με τα πειραγμένα μηχανάκια και τον πειραγμένο εγκέφαλο, έχουν σκάσει.

Κι έτσι απολαμβάνω και την ησυχία.

Ψάχνω τη Σελήνη και τον Αποσπερίτη.
Δεν είναι δύσκολο να τα βρεις. xD

Με γοητεύει πολύ αυτό το "άστρο". Είναι το πιο λαμπερό και προκλητικό αντικείμενο του ουρανού.

Σα να χαίρεται που είναι λαμπερό και μακριά από τη μιζέρια της γης.

Τι χαίρεσαι βρε; Πλανητάκος είσαι, κινούμενος σε μια τροχιά, όχι ελεύθερος ήλιος.

Μεγάλο θέμα η ελευθερία, ε; 

Θα 'ταν σπουδαίο να ελευθερωνόμουν απ' αυτόν τον κόσμο.

Αλλά θα 'ταν πιο σπουδαίο να ελευθερωνόμουν από μένα την ίδια.

Από τα πάθη μου, τις αδυναμίες, τις πλασματικές ανάγκες και τα ανύπαρκτα προβλήματα.

Ίσως κάποτε μπορέσω να το κάνω...

Πάντως, για τον Picasso δε θα θα πονάω για πολύ.

Δεν είμαι άτομο που κλαίει για κάτι forever.

Και δε θα γίνω γι' αυτόν.

Μου 'φυγαν οι απορίες τύπου "τι να σκέφτεται;" και τα λοιπά.

Έμαθα ότι περνάει αρκετό χρόνο με την παρέα μου

και σκέφτηκα να χώνομαι κι εγώ και να λέω τίποτα μη-τρομακτικό και χαλαρό μπας και αποκατασταθεί η σχέση μας και γίνουμε όπως παλιά, αλλά δεν ξέρω.

Κάτσε, αυτός δε θα 'πρεπε να κάνει κάτι;

Και θα κάνει αν το δοκιμάσω;

Χμ...ίσως δεν πρέπει να το σκέφτομαι έτσι.

Αν "χωθώ" θα είναι γιατί είναι εκεί η παρέα μου, δεν κατάλαβα δηλαδή!

Κι άμα δε θες, κύριε, να το παίξουμε(έστω) φιλαράκια, ώρα σου καλή.

Εσύ χάνεις. Το πιστεύω αυτό.
Με βοήθησαν 3 άνθρωποι να το πιστέψω (Αναστασία, Μαργαρίτα, Θανάσης).
Ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Σοβαρά, δε με γνώρισες ποτέ, δε μας έκανες την τιμή. Ω!

Μην το παίζεις όμως "είμαι και γαμώ τους τύπους, για όσους καημένους δεν το ξέρουν".

Ίσως να με μάθεις "όταν τη μορφή σου θα ξεχνώ" που λέει και η Γλυκερία παρέα με τα Κίτρινα Ποδήλατα (http://www.youtube.com/watch?v=MYLN7dGIzrU),

αλλά, μάντεψε, απόψε δε φαντάζεις τόσο υπέροχος. Creepy!?

Έλα να ξεβολευόμαστε απ' το συννεφάκι σιγά σιγάαα!

ΥΓ: Θέλω διακοπές...ΤΩΡΑ! Θέλω θάλασσα, ηλιοθεραπεία, βιβλίο κάτω από ομπρέλα, Scrabble στο μπαλκόνι ενός ενοικιαζόμενου, ζωγραφική σε πέτρες, ηλιοβασιλέματα...! Ο.ο

Άχρηστα προσωπικά info της ημέρας.

Ιούλιος και καλά. Δεν έχει σταματήσει να βρέχει εδώ και πόσο καιρό.

Καλά που προλάβαμε να κάνουμε και 2 μπάνια. Εμαυρίσαμεν. xD

Πρέπει -επιτέλους- να συμμαζέψω το δωμάτιό μου γιατί μου προκαλεί άγχος όλο αυτό το πράγμα.

Βιβλία, μικροπράγματα, καλλυντικά, φορτιστές διάφορων συσκευών... Πωωω! ο.Ο

Να τελειώσω και τα άλλα βιβλία που μου έδωσε ο Αλέξης.

Όταν φτιάξει ο καιρός θα πάμε και βόλτα με το Biancόνι. :)

Επίσης, βρήκα χτες μια παλιά διαφήμηση του Martini με τον George Clooney...

Την αναπαριστούσε τόσο τέλεια ο βλάκας (ποιος άλλος;)..."No Martini?! No Party! xD". Ε'-ΣΤ' Δημοτικού τώρα...

Σκέφτομαι να του στείλω το βίντεο, αλλά δεν ξέρω...

Δεν ξέρω γιατί θέλω να το στείλω, αν πρέπει, γιατί να μην πρέπει κ.ά.

Μπορεί να φανεί πολύ σαχλοσυναισθηματικό. Αν ήταν πιο άνετος θα το είχα ήδη στείλει.

Καλά, αν ήταν πιο άνετος πολλά θα είχαν γίνει, αλλά ας μη μιλήσω πολύ (και) σήμερα γι' αυτόν.

Λοιπόν, ακούω 3-4 τραγουδάκια και πάω για συμμάζεμα.

Όσο είμαι στο χωριό τα πράγματα δεν μπορούν να είναι εντελώς χάλια. :)

σΕ λέω, δεν είναι να μπλέξεις.

Αυτό το post το αφιερώνω στην Αναστασία και σε μένα, γιατί περάσαμε μαζί κάποια πράγματα και γιατί προς το παρόν (το τονίζω!) ο έρωτας μόνο ρεζίλι μας έκανε. Προειδοποιώ ότι μπορεί να είναι βλακείες, αλλά έτσι μου ήρθαν σήμερα στο κεφάλι. :P

Ταξιδεύω στη ζωή, πολεμάω τον έρωτα. Το πρώτο το συνήθισα κι ας τα βρίσκω σκούρα κάποιες φορές. Το δεύτερο όμως θέλει αντοχή και γερά νεύρα. Σου παίρνει τα γερά νεύρα (αν τα διαθέτεις) και σ'τα κάνει κουρέλια. Σε περίπτωση πάλι που δεν τα διαθέτεις, σε γ@μάει κανονικότατα. Είναι άνισος πόλεμος. Η ανάγκη απέναντι στο ανέφικτο. Καθόλου τίμιο. Η δοτικότητα απέναντι στην εκμετάλλευση. Πουστιά. Και δεν ξέρεις πόσο ακόμα μπορείς να πολεμήσεις. Bλέπεις ότι κουράζεσαι, αλλά τρομάζεις να εγκαταλείψεις τη μάχη. Κι αν σε χτυπήσει πισώπλατα όπως φεύγεις (ή αλλιώς bad timing); Πότε να ζητήσεις εκεχειρία; Πώς να μετρήσεις απώλειες μέσα στη μέθη της αυτοπαραίτησης που σε κάνει να θες να δείχνεις δεδομένος; Να γίνεις νηφάλιος πρέπει πρώτα. Να κοιτάξεις και λίγο τον εαυτό σου. Να εξετάσεις αν τελικά "στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται". Δεν μπορεί όλα. Βρες κάτι να σε ευνοεί σ' αυτήν την αναμέτρηση, αλλιώς φύγε, ακόμα κι αν φοβάσαι το "πισώπλατο". Ξεκουράσου ή έλα αντιμέτωπος με υπόθεση όταν θα ξέρεις ότι θα λήξει ειρηνικά. Πάντως, αν αγαπάς κιόλας, έχεις σύμμαχο. Επουλώνονται κάποια τραύματα. Αν έχεις και ανθρώπους δίπλα σου, ακόμα καλύτερα. :) Όλα ένα μπέρδεμα ε; Mix...coctail.

Μιλάω βέβαια για τις περιπτώσεις που χρειάζεται να πολεμήσεις τον έρωτα. Υπάρχει και το σενάριο των εξαρχής αμοιβαίων συναισθημάτων. Πολύ ουτοπικό μου κάνει, για μένα τουλάχιστον.
Καλό μήνα!