Είναι μια μαντινάδα που έχει αυτήν την απλοϊκότητα, ξέρετε.
Και είναι ίσως στο όριο της βλασφημίας, αλλά εμένα μου φαίνεται τόσο δυνατή συναισθηματικά που πιστεύω πως ο Χριστός δεν θα το έβλεπε έτσι.

"Μπαίνω σαν μπεις στην εκκλησιά
σε δίλημμα μεγάλο
όντε σιμώνεις του Χριστού
ποιος προσκυνά τον άλλον"

Θεέ μου...

Το να φλερτάρεις με άλλον ενώ είσαι ερωτευμένος, πονάει σα διάολος.
Σκάει μπροστά σου το πρόσωπό της, αυτό που χάνεις.
Επειδή δεν το διεκδικείς, επειδή δεν πρέπει να το διεκδικήσεις
ή επειδή απλώς δεν νιώθει το ίδιο.
Είναι τόσο συνηθισμένο να μη νιώθει το ίδιο,
αλλά εσύ που το νιώθεις απορείς:
πώς γίνεται αυτό το τεράστιο συναίσθημα να μην το έχει κι εκείνη;
Πώς ζει, τι φοράει, με σκέφτεται ποτέ;
Με σκέφτεται έστω σαν τον καρμίρη που την ερωτεύτηκε;
Σαν τον Ξανθόπουλο..

Γιατί πρέπει ν' αφήσω τη σκέψη του πιο όμορφου;
Νιώθω σα να σε προδίδω.. το συναίσθημά μου κυρίως.
Τόσο όμορφη, η πιο όμορφη...

Τώρα πια ξέρω, θα σ΄ερωτευόμουν σίγουρα αν σ' έβλεπα πρώτη φορά κάπου έξω.

Έφυγα
Έφυγα και τώρα είμαι εδώ.
Πέρασαν 4 Τρίτες.
Ήδη δεν εμφανίστηκα στο 3ο κουδούνι.
Μου λείπεις.
Με τρομάζει τόσο που δεν θα σε ξανακούσω, που δεν θα δω το χαμόγελό σου.
Δεν θα έχουμε άλλες στιχομυθίες, προβοκατόρικες και πολλές φορές παιχνιδιάρικες.
Συμβαίνει σε περισσότερους απ' όσο φαντάζομαι.
Αλλά δεν θα ξεχάσω τα ζυγωματικά.
Παρακαλάω να έρθεις στον ύπνο μου και, όταν έρχεσαι, η ζωντάνια των ονείρων πριν τη ματαίωση της αφύπνισης είναι αβάσταχτη.
Δεν θα ξεχάσω τα μαλλιά.
Αυτή η φωνή, το "μ" της κατανόησης..
Φύγε μάγισσα,
έλα λίγο και σ' εμένα αερικό.
Δεν θα ξεχάσω.

Πριν ραγίσει απ' το σεβντά μου όλη η γη

Αγόρι μου, παλληκάρι μου.. μου λείπεις τόσο πολύ και πονάω αφάνταστα.
   Έγραφαν χρόνια πολλά στη μαμά σου και μπήκα στον τοίχο της. Είδα πιο κάτω που ανέβασε φωτογραφία σου τον Ιούλιο. Κι από κάτω έχουν γράψει "καλό ταξίδι" και τα σχετικά. Τι λέτε;; Για ποιον το λέτε; Τι γίνεται; Τι ταξίδι; Αν πήγαινες ταξίδι κι έριχνες μαύρη πέτρα πίσω σου, θα το δεχόμουν. Δεν σ' ένοιαζε τι θα σκεφτούν οι άλλοι και πώς θα το πάρουν και μαλακίες.
   Μπήκα (πάλι) στο προφίλ σου. Η τελευταία σου ανάρτηση είναι η εκπομπή που κάναμε μαζί. Πιο κάτω ένα meme που σου έβαλα εγώ. Πιο κάτω τραγούδια σου. Πιο κάτω φωτογραφία μας από βραδιά Game of Thrones. Παρακάτω πάλι λαϊκά τραγούδια. Πώς γίνεται να μην είσαι εδώ; Πότε συνηθίζεται αυτό το πράγμα; Είπαμε ότι θα πάμε για κάμπινγκ και δεν πήγαμε. Κι έρχεται ένα φθινόπωρο κι ένας χειμώνας που δεν θα τα περάσουμε μαζί. Με εξυπνάδες, με μουσική, με βίντεο stand up comedy, με συζητήσεις ατέλειωτες...με κοτομπουκιές! Ρε μανία με τις κοτομπουκιές. Τις έτρωγες και γούρλωνες τα μάτια.
   Κάνω λες και δεν ξέρω πως δεν θα περάσουμε ξανά μαζί κανένα φθινόπωρο και κανέναν χειμώνα και κανένα καλοκαίρι και καμία άνοιξη. Έφυγες άνοιξη. Και, μια μέρα πριν, έτρωγες φράουλες. Φράουλες μωρή Εσμεράλδα... Ακουγόσουν τόσο χαρούμενος κι ανεβασμένος. Γιατί την άλλη μέρα θα έβγαινες απ' την εντατική. Και βγήκες. Αλλά την έκανες την ίδια μέρα. Ακόμα και στον θάνατο, τρολ ήσουν. Αλλά ακουγόσουν τόσο καλά ρε Αντρέα, ότι το ξεπέρασες. Τι νόημα έχει που τα λέω αυτά όμως; Δεν ξέρω. Είναι μάλλον απ' το παράπονο. Κι ακόμη έχω άρνηση. Κι εγωισμό...που έχασα κάτι με το οποίο ήμουν τόσο στενά συνδεδεμένη. Αλλά ήταν αμοιβαίο, ε γίδιον; Άρα είσαι μαζί μου ακόμη. Επειδή είσαι; Επειδή εγώ σ' έχω μέσα μου; Πιστεύω και τα δύο.
   Θα δώσω για μεταπτυχιακό, τρελούλη. Φαντάζομαι το δούλεμά σου αν περάσω. "Μπράβο φιδάκι! 100 χρόνια θα κάνεις να το βγάλεις ε;😈". Όχι εντάξει, το καλό είναι ότι εδώ, μετά την παράταση, σε πετάνε έξω.
Θα σου λέω τα πάντα, ό,τι γίνεται, όπως έκανα και πριν. Σ' αγαπώ πολύ.

Α, και, Ανδρέα; Μην αλευρώσεις τις πατάτες.

Μας έχω φανταστεί σ' ένα βιβλίο
Εγώ πάνω σε γκρι άλογο με λεπτό ξίφος κι εσύ με τόξο και φαρέτρα πάνω σε μια μεγάλη καφέ αρκούδα να πολεμάμε μαζί το κακό.
Κι επειδή το έχω διαβάσει το βιβλίο, spoiler alert: νικάμε.

Σε κάθε τι κόκκινο και πορτοκαλί
σε εντοπίζω.
Η Σκωτσέζα πολεμίστρια
Η Βαλκυρία
με το δριμύ βλέμμα
Η θεά Άρτεμις
μέσα στα λευκά

Παντού έρχεσαι απρόσκλητη
κι εγώ δεν έχω άλλες μπύρες,
ούτε κάτι για να ταΐσω την αρκούδα σου.

edit 2 Σεπτεμβρίου: θα μπορούσα όμως να στήσω μια σκηνή δίπλα σ' ένα ποτάμι με σολωμούς και να ζω εκεί.

Ω Θεέ μου

"Σκέφτομαι" (αισθάνομαι) συνεχώς...εσένα.
Είμαι συνεχώς σ' εσένα.
Και στριφογυρίζω. Κι όλα γύρω μου.
Μπορώ να πω το "για πάντα", ενώ δεν σε ξέρω.

Πόσα φαντάζομαι..
Πώς θα 'ναι τα κόκκινα μαλλιά σου μέσα σε μπλεπράσινα νερά..
Τι προσήλωση είν' αυτή πάντα στο βλέμμα σου..
Πού αλλού θα σε δείξουν οι αυθαιρεσίες του μυαλού μου..

Δεν φτάνει ένας μεσαίος καμβάς να αντέξει αυτά που νιώθω να του αδειάσω.
Απ' όσα προέρχονται απ' την ανάγκη, είναι διαφορετικές οι ποιότητές τους.
Λέω πολλά για ποίημα.
Αλλά αλλάζω...
Και ζαλίζομαι, με τρόπο μαγικό.

Τώρα που...

Ελένη, είσαι ό,τι πιο όμορφο.
Θα ήθελα έτσι ακριβώς να σου το πω.
Αυτές τις μέρες δεν είμαι σε mode ψ.
Μέσα στη φθορά του φόβου και της αναμονής με την κατάσταση του κολλητού, νιώθω να χαίρομαι που γνωρίζω την ύπαρξή σου.
Δεν θα μάθω ποτέ κάτι πέρα απ' αυτήν γι' αυτήν, αλλά τουλάχιστον το ξέρω.
Και τουλάχιστον δεν επιτρέπεται με τίποτα να επικοινωνώ μαζί σου.
Σήμερα θα μπορώ να σου πω μόνο ένα χρόνια πολλά.
Αυτή η φωνή. Η δήλωση της κατανόησης μ' ένα "μ". Η μυρωδιά του χώρου σου που μετά με ακολουθεί. Τα δευτερόλεπτα πριν ανοίξεις την πόρτα. Αυτή η φωνή..
Χρόνια πολλά και πολύ ευτυχισμένα.

Περιμένω και πιέζομαι.
Και όταν ενώνεται η στιγμή του ονείρου με αυτήν της πραγματικότητας, μήπως εκεί βρίσκεται το απόλυτο κενό;
Τα δάκρυα μετά, της ματαίωσης.
Όμως δεν μετανιώνω που μίλησα.
Θέλω να (σε) ζωγραφίσω.
Θέλω...να με αφήσω. Ελεύθερη.

🍓🍓🍓

Παρήγγειλα μια κρέπα με Μερέντα και φράουλες.
Δεν είχαν φράουλες
...Θα ήταν όλες στα μαλλιά της.

Νιώθω σαν να τράκαρα με τρένο,

αλλά να μην πέρασε από πάνω μου.

Ότι μπήκε μέσα στο κεφάλι μου και κάνει βόλτες.