Ξυπνάς... Και;

Ένας τρόπος να καταλάβεις ότι μεγάλωσες:

Όταν ξυπνάς από εφιάλτη δε θες τη μαμά σου, αλλά αυτόν ή "κάποιον τέτοιον".

Κι όταν δε φαντάζεσαι άλλον "τέτοιον" εκτός απ' αυτόν, είναι μανίκι, guys.

Ό,τι κι αν γίνει σε θέλω
σε θέλω εδώ

Εχμ, ναι... Θα ξεπεραστεί κι αυτό όμως.

Just positive thoughts!

M' αρέσει που τελευταία ο καθένας για λίγο περνάει τα δικά του και δε μιλάει, γιατί προκαλεί τον εαυτό του να τα ξεπεράσει όλα μόνος του...ή γιατί ποντάρει στα γυρίσματα, στην τύχη, στην πρωτοβουλία (για ξεκαθαρίσματα) αυτών που του έχουν κάνει το μυαλό άδειο κουβάρι. Ξέρουμε όμως ότι μεταξύ μας δε χανόμαστε. Μ' αρέσει που τα καιρικά φαινόμενα εναλλάσσονται και δε μας αφήνουν να μουχλιάσουμε στη μιζέρια μας. Μ' αρέσει που, αν και νοσταλγούμε την παιδική μας ανεμελιά, γουστάρουμε τρελά που μεγαλώσαμε και μπορούμε να αναλύουμε καταστάσεις...που λέμε πως μέσα απ' τον πόνο θυμόμαστε ότι ζούμε...που ερωτευόμαστε (σχετικά μ' αυτό πάντα διχάζομαι βέβαια)...που ξέρουμε ότι στο χέρι μας είναι το μυαλό μας, η ψυχή μας, η σχέση μας με τους ανθρώπους. Μ' αρέσουν όλοι όταν μάχονται ρε παιδί μου, ακόμα κι όταν τα παρατάνε γιατί δεν αντέχουν άλλο...ή γιατί δεν αξίζει.

Είναι κάποια απ' τα θετικά που βρίσκω στην εποχή αυτή.

(το Blogger βι-άζεται και δε δημοσιεύει αναρτήσεις)

Shut the hell up!

Δεν ακούω λαϊκά, συνεπώς δεν ακούω Ρέμο.
Αλλά αυτό ρε μαλάκα με έκανε να ανατριχιάσω...!



Εγώ αυτό που θέλω πάντα θ' αγαπάω.

Γαμώτο.

Σε θέλω.
Και μου λείπεις.
Σε θέλω.
Και μου λείπεις.
Σε θέλω.
Και μου λείπεις.
Σε θέλω.
Και μου λείπεις.
Σε θέλω.
Και μου λείπεις...

Απλό, περιεκτικό και το μόνο που υπάρχει στο μυαλό μου. Είναι φανερό πως δεν υπάρχει έμπνευση, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Αμφιβάλλω αν θα έρθεις, αλλά δεν έχω την ενέργεια και το θάρρος να σκεφτώ αυτήν την περίπτωση. Το μόνο που μπορεί να με κάνει να προχωράω είναι ένα σχέδιο για να σε προσεγγίσω ή -έστω- μια αφορμή για να σε πλησιάσω χωρίς να φανώ. Και βαρέθηκα κάθε φορά να σου λέω βλακείες επειδή φοβάμαι μη σου πω βλακείες. Ποιος λειτουργεί με το φόβο και τη συστολή... Οι διάφορες, πάλι, εκφράσεις θαυμασμού (συν τα υπεροπτικά και περιέργειας βλέμματα βέβαια) δεν έχουν κι αυτές κανένα νόημα. Κατάλαβες; Καταργείς τα πάντα χωρίς να είσαι "εδώ". Ευτυχώς κι αυτά που υπό άλλες συνθήκες θα με έριχναν...

Δε με ενδιαφέρει αν δείχνω υπερβολική.(Α) Νιώθω ότι πάντα πρέπει να το λέω.

God, I miss you, I miss you
and when I miss you...