Λοιπόοον...!

Νιώθω ότι επικρατεί ένα χάος στη ζωή μου.

Αυτή τη στιγμή δεν το νιώθω με την τραγική του έννοια,

απλώς πρέπει να μπει μια τάξη.

Το θέμα με τον ζωγράφο τράβηξε πολύ και με τράβηξε και μένα πίσω.

Μου 'μαθε πολλά, με έκανε να ωριμάσω πολύ στο θέμα του έρωτα,

αλλά με έκανε να χάσω και μήνες απ' τη ζωή μου... 6 για την ακρίβεια.

Εγώ φταίω φυσικά, κανένας άλλος.

Αρχικά, τη σχολή την έχω καταπαραμελήσει, όπως φαίνεται αλλωστε από άλλα posts. :p

Οπότε πρέπει να πάρω τα βιβλία, όοολες τις σημειώσεις,
να πηγαίνω στα μαθήματα που χρειάζονται παρακολούθηση και να ψάξω για όλα τα δικαιώματά μου σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες.
Κάτι κάνει και το κράτος...για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια βέβαια, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Επίσης:

• να δανειστώ κάποια βιβλία απ' τη βιβλιοθήκη.
• να πάω να φρεσκάρω τα μαλλιά μου.
• να τακτοποιήσω επιτέλους το κάθε τι στο δωμάτιό μου.
• να ασχοληθώ με τα αρχεία του υπολογιστή και να βάλω κάποια απαραίτητα προγράμματα (αντιγραφή CD και DVD, antivirus γιατί η Αναστασία θα μου κάψει το σκληρό*, Office κ.ά.).
• να δρομολογήσω το θέμα με τις εξετάσεις (δε θέλωωω!!!).
• .......... (αν θυμηθώ κάτι άλλο θα κάνω "επεξεργασία ανάρτησης")

Πάντως ήδη μαζεύτηκαν αρκετά!

Άντε Μαρούλα, τέλος οι δικαιολογίες με τους έρωτες και τα τοιάυτα. :p

*Αναστασία, μωρό μου, πλάκα κάνω..! xD Ο υπολογιστής μου ήδη κινδυνεύει τα μάλα. Μην ξεχνάς τη σημερινή μας θεϊκή ατάκα "we are mix, we are coctail..."! <3 Και γενικά όλα τα "παρεξηγήσιμα" που λέμε εμείς οι δύο. ;)

Α! Να πω κάτι και στα υπόλοιπα κορτσούδια της παρέας:

Αριάδνη και Χριστίνα, ξεχάστε τους, όπως κάνω κι εγώ σιγά σιγά. Ξέρω, είναι δύσκολο, αλλά αν πρέπει...

Δανάη, tell me more about theater, babe! <3 Τα σπας (κι όχι μόνο γι' αυτά που μου λες για το θέατρο φυσικά)!

Ελενάλντα, πήγαινε να ζητήσεις σε γάμο το παιδί τώρα! Πλακάρω, αλλά μην το παιδεύεις μωρέεε!

Ζωίτσα, να είσαι αισιόδοξη ρε! Αφού προχωράνε καλά τα πράγματα!

Ρούκο, θα τρως 5 γεύματα τη μέρα να καρδαμώσεις! Νόμος! Υπομονή, σε ένα μήνα και κάτι ψιλά τέλος οι Πανελλήνιες. :)

Τέλος, Χρύσα μου, αγαπητή μου σύζυγε, σε συγχωρώ που με απάτησες, αλλά δε συγχωρώ το να κάθεσαι και να σκας για χαζομάρες!!! :*

Αυτά κορίτσια μου και αν σας "μαλώνω" το κάνω καλοπροαίρετα. <3

Ευχαριστώ για τις ώρες γέλιου και στήριξης που μου χαρίζετε... ελπίζω κι εγώ να σας δίνω τίποτα (δηλαδή όχι τίποτα...κάτι! xD).

(Δε σας κολακεύω, τα εννοώ αυτά που λέω...)

Να παραμείνω παιδί!

   Είμαι πλέον φοιτήτρια ε; Και σ' όλους φαίνομαι μια 18χρονη με ευθύνες, σοβαρή, με στόχους για το μέλλον. Ε λοιπόν, θα απογοητεύσω όλους όσους με θεωρούν τέτοια. Γιατί είμαι παιδί. Ένα αφελές και ανώριμο -αν θέλετε- παιδί. Με απωθούν οι φράσεις "δήλωση μαθημάτων", "3ο εξάμηνο και μετά", "επαγγελματική αποκατάσταση". Δε με ενδιαφέρουν, δε γεμίζουν τη ζωή μου. Θα περάσω όμως τα μαθήματα. Θα ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου. Μα καθίστε ρε παιδιά! Πότε πέρασε το Γυμνάσιο; Πότε πέρασε το Λύκειο;;; Εγώ λυκειόπαιδο νιώθω...2α Λυκείου. Κι άλλοτε 5χρονο παιδάκι. Στην ψυχή, γιατί σίγουρα -σε ό,τι αφορά την ωριμότητα που πρέπει να υπάρχει για να προχωρήσουμε- τώρα με γνώρισα πιο καλά. Τώρα ξέρω τις απόψεις μου για το κάθε τι. Σχεδόν διαμόρφωσα το χαρακτήρα μου.

   Με τρομάζει λίγο αυτό. Θέλω να φτιάξω έναν καλό χαρακτήρα πριν "τελειώσει η προθεσμία" μου και γίνω κάτι το μόνιμο. Αν και πιστεύω πως κάποιος μπορεί να διαμορφώνει την προσωπικότητά του μέχρι να πεθάνει. Μέχρι να κλείσει τα μάτια του μπορεί να μαθαίνει και να εξελίσσεται. Αλλά το θέμα τελικά είναι να μείνει για πάντα παιδί. Παιδί στην ψυχή, ξαναλέω. Στο μυαλό όσο μπορεί ν' αναπτύσεται. Όταν όμως σήμερα μένει κάποιος παιδί, θεωρείται τρελός, γελοίος! "Καλά στ' αλήθεια τώρα θες μπαλόνι; Πας καλά;" ή γελάνε μαζί μου επειδή χαίρομαι που έχει ήλιο. Γέλα πατερούλη! Ασχολείσου με τις γραφειοκρατικές σου εκκρεμότητες κι άσε με εμένα να χαίρομαι με τ' ασήμαντα (κατά την ανομολόγητη άποψή σου. Γιατί φοβάσαι να τη φανερώσεις. Γιατί ξέρεις...κάποτε ήσουν κι εσύ παιδί, πριν αποκτήσεις πάθη κι έγνοιες πλαστές, αλλά τι φταις κι εσύ...).

   Λοιπόν, θα διαβάζω βιβλία, θα ψάχνω μουσικές, θα μορφώνομαι γενικά, θα μαθαίνω όσα γίνεται περισσότερα για τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από εμπειρίες, θα προσπαθώ να πληγώνω και να πληγώνομαι λιγότερο, θα προσέχω την εμφάνισή μου ομολογουμένως, ΑΛΛΑ θα συνεχίσω να κακαρίζω μες στη θάλασσα, θα συνεχίσω να προσπαθώ να κάνω όλο και μεγαλύτερες φούσκες με Babaloo, θα συνεχίσω να είμαι αφελής και να ψαρώνω εύκολα, θα συνεχίσω να λέω τη λέξη "πουλί" χωρίς να κάνω ηλίθιους συνειρμούς, θα συνεχίσω να κάνω τρελά με το σκύλο μου, θα συνεχίσω να ζωγραφίζω χωρίς να με νοιάζει αν αυτό που έφτιαξα είναι "όμορφο", θα συνεχίσω να φοβάμαι την αλλοτρίωση, θα συνεχίσω να κάνω σχήματα με τα σύννεφα και πολλά άλλα που τώρα δε θυμάμαι. Τέλος, θα συνεχίσω να ερωτεύομαι, όσο κι αν φοβάμαι. Ο έρωτας σε ποια κατηγορία ανήκει αλήθεια; Καλά, δε χρειάζεται να τον εντάξουμε κάπου. Είναι μοναδικό φαινόμενο που συνδυάζει παιδικότητα και ωριμότητα με έναν αριστοτεχνικό τρόπο. :)

"Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί η αγάπη μου να είναι μακρυά
μου,γιατί να είμαστε χώρια...
με πιάνει απελπισία και προσπαθώ να κάνω διάφορα για να
ξεχάσω... να μην το σκέφτομαι,να φεύγει το μυαλό μου από εκεί
Πόσο να αντέξεις να είσαι κατσούφης με όλα αυτά
που συμβαίνουν γύρω σου?
Πόσο να αντέξεις να σκέφτεσαι,να ονειρεύεσαι
τον πρίγκηπα σου που θα έρθει πάνω στο άσπρο
του άλογο? 

Μια πεταλούδα είναι ικανή να σε κάνει να
χαμογελάσεις.Να διώξεις τις σκέψεις που σε
βασανίζουν και να αρχίσεις να νιώθεις τον
κόσμο γύρω σου ... 

Ένα βιβλίο μπορεί να σε ταξιδέψει και να σε πάει ακόμη και
κοντά σε κείνον....
Να είσαι δίπλα του και να τον χαζεύεις την ώρα που μαζεύει
τα φύλλα της αυλής, ή κλαδεύει τους φράχτες....
Μπορώ να ταξιδεύω ώρες, να φαντάζομαι με το μυαλό μου
πως θα κάναμε μαζί μπουκέτα από πασχαλιές, ή θα κοιτούσαμε
τα πουλιά που θα κατέβαιναν να πιούνε νερό από τις χωμάτινες
λιμνούλες...
Άραγε να του στείλω μήνυμα με το πουλάκι ότι τον αγαπώ;
Ότι είναι στη σκέψη μου,στην καρδιά μου,σε όλο μου το
είναι;
Ή να πάω να τον βρω; Θα θέλει άραγε να με δει;
θα θέλει να μου μιλήσει; Θα θέλει να με αγκαλιάσει
και να μείνω εκεί για πάντα;
Tι σημαίνει για πάντα;
Ή να του γράψω γράμμα; Κι αν χαθεί στο δρόμο;
κι αν δεν το λάβει πως θα ξέρει ότι συνεχίζω να τον
αγαπώ;
Να το δέσω σε ένα μπαλόνι να πετάξει μέχρι εκείνον?Κι αν σκάσει στον αέρα και δεν φτάσει ποτέ?Αν πέσει στη θάλασσα και το πάρουν τα κύματα μακρυά από αυτόν?
Αρρωσταίνω με αυτές τις σκέψεις...
Με παιδεύουν μέρα,νύχτα...
Ο πύργος μου στενεύει και δεν με χωράει ...
Θέλω να φύγω να πάω κοντά του καλή μου αράχνη ...
Δεν θέλω να είμαι μόνη άλλο πια... Να τριγυρίζω σαν
φάντασμα στους κήπους και στα σύννεφα...
Θέλω να είμαι καλά,να μπορώ να χαμογελώ ...Μήτσο μου εσύ ξέρεις ...ακούς κάθε βράδυ που τον καλώ,που παρακαλώ να έρθει κοντά μου ...
Εσύ είσαι η μόνη συντροφιά μου σε αυτή την απέραντη μοναξιά..Σε αυτή την σιωπή που δεν αντέχει καρδιά ανθρώπου.Εσύ ξέρεις πόσο τον αγαπώ ...
Ξέρεις ότι τα βράδυα εκείνον σκέφτομαι...
πότε θα έρθει κοντά μου.Πότε θα είμαστε
μαζί...
Και τα πρωινά μαζεύω λουλούδια για
κέινον...για να του τα δώσω....
μήπως και έρθει ξαφνικά...
Μήπως και γίνει ένα θαύμα ...
Λένε πως καμμιά φορά γίνονται και θαύματα...
Όπως αυτό που συμβαίνει κάθε βράδυ όταν κλεινουν πια τα μάτια και οι σκέψεις
σταματάνε ...
Εκεί μέσα στα όνειρα μου έρχεται και με βρίσκει και μου λέει πόσο με αγαπά ...
καληνύχτα αγαπημένε μου ..."

Πόσο με εκφράζει αυτό το κείμενο ρε Χριστίνα; Μόνο που ξέρω ότι αυτός δε θε θέλει καν να μου μιλάει...