Είναι μια μαντινάδα που έχει αυτήν την απλοϊκότητα, ξέρετε.
Και είναι ίσως στο όριο της βλασφημίας, αλλά εμένα μου φαίνεται τόσο δυνατή συναισθηματικά που πιστεύω πως ο Χριστός δεν θα το έβλεπε έτσι.

"Μπαίνω σαν μπεις στην εκκλησιά
σε δίλημμα μεγάλο
όντε σιμώνεις του Χριστού
ποιος προσκυνά τον άλλον"

Θεέ μου...

Το να φλερτάρεις με άλλον ενώ είσαι ερωτευμένος, πονάει σα διάολος.
Σκάει μπροστά σου το πρόσωπό της, αυτό που χάνεις.
Επειδή δεν το διεκδικείς, επειδή δεν πρέπει να το διεκδικήσεις
ή επειδή απλώς δεν νιώθει το ίδιο.
Είναι τόσο συνηθισμένο να μη νιώθει το ίδιο,
αλλά εσύ που το νιώθεις απορείς:
πώς γίνεται αυτό το τεράστιο συναίσθημα να μην το έχει κι εκείνη;
Πώς ζει, τι φοράει, με σκέφτεται ποτέ;
Με σκέφτεται έστω σαν τον καρμίρη που την ερωτεύτηκε;
Σαν τον Ξανθόπουλο..

Γιατί πρέπει ν' αφήσω τη σκέψη του πιο όμορφου;
Νιώθω σα να σε προδίδω.. το συναίσθημά μου κυρίως.
Τόσο όμορφη, η πιο όμορφη...

Τώρα πια ξέρω, θα σ΄ερωτευόμουν σίγουρα αν σ' έβλεπα πρώτη φορά κάπου έξω.

Έφυγα
Έφυγα και τώρα είμαι εδώ.
Πέρασαν 4 Τρίτες.
Ήδη δεν εμφανίστηκα στο 3ο κουδούνι.
Μου λείπεις.
Με τρομάζει τόσο που δεν θα σε ξανακούσω, που δεν θα δω το χαμόγελό σου.
Δεν θα έχουμε άλλες στιχομυθίες, προβοκατόρικες και πολλές φορές παιχνιδιάρικες.
Συμβαίνει σε περισσότερους απ' όσο φαντάζομαι.
Αλλά δεν θα ξεχάσω τα ζυγωματικά.
Παρακαλάω να έρθεις στον ύπνο μου και, όταν έρχεσαι, η ζωντάνια των ονείρων πριν τη ματαίωση της αφύπνισης είναι αβάσταχτη.
Δεν θα ξεχάσω τα μαλλιά.
Αυτή η φωνή, το "μ" της κατανόησης..
Φύγε μάγισσα,
έλα λίγο και σ' εμένα αερικό.
Δεν θα ξεχάσω.