Επ...!

Γατάκι, θ' αντιστραφούν οι ρόλοι, κι ας μη σημαίνει αυτό ότι θα με ερωτευτείς. Θα με ψάχνεις εσύ, μέχρι να φύγω εντελώς. Διάλεξε τρόπο: θα εξαφανιστώ ή θα κάνω τη γελοία τόσο που θα φύγεις εσύ; Ξεπηδάνε κολπάκια ρε γατί, ήταν να μην καταλάβω ότι σε όλο αυτό το άνισο είμαι η κερδισμένη από τότε που σε αντι-μετώπισα με ανοιχτά χαρτιά (κι εσύ ακόμα μουρμουράς, αμήχανε). Έχουμε δρόμο μέχρι την αμεσότητα. Μου τη σπάει η λακωνικότητά σου στο chat. Θέλω να σ' αρχίσω στις σφαλιάρες, να φωνάξω όλα όσα άφησα στη μέση και κάπως μετά να περάσουμε σε άλλη διάσταση, άλλη συνθήκη. Να παρλάρουμε ή να μη λέμε τίποτα. Να περιμένω να πεις κάτι που θα με ελευθερώσει και που αν δεν το πεις δε θα πειράζει καθόλου και θα φύγω, όπως έχω αποφασίσει. Ήθελα να είμαι στη ζωή σου -σε όλη, όχι σε ένα μπαλκόνι και σε ένα κρυφό της δωμάτιο. Δε γουστάρεις. Οπότε θέλω να μην είμαι καθόλου και λες "μπα μωρέ, γιατί;". Πότε το κόβεις να μας πεις τι θες; Ή μάλλον, να δείξεις, τα λόγια σου υπέροχα ήταν πάντα. Αυτά που νιώθω πάντως (όσο θα τα νιώθω*) και που έχω να δώσω δε χωράνε σε τραπέζια με ψίχουλα. Αυτά τα ψίχουλα της αποστασιοποίησης δε μου αξίζουν. Και πέρα απ' τα δικά μας, σταμάτα με τη δυστυχολαγνεία, το παρόν και το μέλλον είναι παιδιά της οπτικής και της πρόθεσης. Ξεκόλλα απ' το βάλτο σου, σ' αγαπώ. Γεια σου τώρα...!




*ακόμα τα passwords έχουνε εσένα μέσα, ακόμα ψάχνω μήπως ανέβασαν καινούργιες φωτογραφίες σου και ακόμα ασχολούμαι με σένα όταν αύριο γράφω αγγλικά, βλαξ.