Δε γράφω πια.
Κι ας αγάπησα πιο αληθινά και ουσιαστικά τα πράγματα σε σένα.
Τα κάνω όλα έτσι που να μένουν μισά. Και η προσπάθειά μου να σ' αφήσω πίσω
και οι υποχρεώσεις που προκύπτουν κάθε μέρα και που λέω πως θα μ' οδηγήσουν σε κάτι ωφέλιμο. Κι ας βρήκα τώρα κάτι που είναι ωφέλιμο και για πολλούς. Δε σκέφτομαι όσο καθαρά θέλω… μόνο όταν είχα κίνητρο και σχέδιο, λαχταρούσα κάτι.
Και τώρα το σύνολο των επιθυμιών μου έχει να κάνει με σένα, αλλά -σου είπα και πριν- το κίνητρο απουσιάζει. Να σου μιλήσω για τι; Δε θα σου είναι ενδιαφέρον. Και τι να μοιραστώ, δε θα το ζεις κι εσύ, δε θα το βλέπεις όπως το βλέπω, θέλω να πω. Και τώρα ξέρεις πώς έγινε και γράφω; Ακούω Ρεμπούτσικα. Πάντα πιάνει, πώς το είχα ξεχάσει; Δεν είναι ότι είμαι η καλόγουστη που ξέρει ν' ακούει μουσική, αλλά τελικά η φύση μας ξέρει να οδηγείται αμέσως στο όμορφο και μεσ' απ' αυτό να πολλαπλασιάζεται αυτομάτως. Μόνες τους τρέχουν οι λέξεις… και είναι πιο μελοδραματικές απ' όταν κάθομαι να βρω ακριβείς ορισμούς συναισθημάτων, αλλά δεν πειράζει… βγαίνει κάτι που με βοηθάει. Και την ίδια ώρα που γράφω, τη μια σε φέρνω εδώ και την άλλη νομίζω πως ξεχνάω τις μέρες που μου λείπουν...και τις σπασμένες εικόνες τους. Μου λείπεις μούτρο μου, καιρό έχω να μάθω νέα σου. Οι μέρες στον κόσμο μου τρέχουν με τέτοια ταχύτητα που ούτε καν θέλω να τις προλάβω. Εκκρεμεί η σωτηρία της ψυχής (μέσω της βίωσης, όχι του ψυχαναγκαστικού "ήθους"), περιμένουν διάφορα οι άνθρωποι. Κι εγώ δε θέλω τίποτα. Φοβάμαι για την αποτυχία του πρώτου και με αγχώνει το δεύτερο. Θέλω να λυτρωθώ μέσα από την εκκένωσή μου. Να διώξω εμένα και να βλέπω εσένα, κρατώντας μόνο κάποια καλά στοιχεία μου. Και να που πάλι η φιλοσοφία με βοηθάει τόσο πολύ που βρήκα ένα πολύ κοινό σημείο της Ορθοδοξίας και του έρωτα. Με την ταπείνωση (ταπείνωση λέμε, όχι δουλοπρέπεια) αδειάζεις απ’ τον εαυτό (σου) που δε σ' αφήνει να ελευθερωθείς. Με τον έρωτα αδειάζεις από σένα πάλι και θέλεις μόνο να δείχνεις, να χαμογελάς, ν' αγκαλιάζεις, να γίνεσαι υποκείμενο και αντικείμενο μάθησης… ν' αγαπάς, κι εδώ σ' αυτό περικλείονται όλα.
Μπερδεμένο κείμενο, κάτι μου λέει ότι μετά από καιρό θα ευχηθώ να μην το είχα γράψει εγώ, γιατί θα μου προκαλεί τάση για άδειασμα, στομαχιού αυτή τη φορά.
