Όταν όλα για σένα γίνονται πολύ έντονα, ο πόνος είναι σχεδόν σωματικός, αλλά το αγαπάω αυτό το φαινόμενο όταν συμβαίνει. Εξάλλου ο πόνος το τιμάει. Προσέχω να μη σου μιλάω σε τέτοιες περιόδους, γιατί θα βγάλω συναισθηματισμούς και δε συνίσταται, γιατί θα είναι φανερό ότι απευθύνονται σ' εσένα και ότι δεν είναι μια οπτική που έχω για διάφορα. Επιλέγω μέρες που η έκστασή μου είναι απορίες, διαπίστωση ύπαρξης πραγμάτων που βρίσκω πολύτιμα ή άλλες φλασιές: τι αξίζει, τι χάνουμε... Να μιλάς σε έναν άνθρωπο για την ψυχή σου (κι εκείνος για τη δική του), όταν κιόλας η ψυχή σου σχετίζεται άμεσα με αυτόν. Σπάνια υπέροχο, αλλά συγχρόνως ζόρικο εδώ, γιατί πρέπει να εντοπίζω και να κρατάω τα καθαρά ερωτικά -προς άνθρωπο- κομμάτια για τον εαυτό μου.
Με εκτιμάς και με αγαπάς ως άνθρωπο (sic), και σε εκτιμάω και σ' αγαπάω άπειρα κι εγώ. Σε έχω ψηλά για πολλούς λόγους, ενώ ουσιαστικά δε σε έχω γνωρίσει μέσα στην καθημερινότητά σου...έχω παρατηρήσει όμως απίστευτα πράγματα σ' εσένα, είναι λίστα κανονική. Επίσης, είναι τόσα πολλά τα κοινά μας, ακόμα και στα πράγματα με τα οποία γελάμε. Συνειρμοί, συνήθειες, προτιμήσεις, ευαισθησίες, αξίες, αναζητήσεις.. Και δεν προβάλλω τα δικά μου πάνω σου, μόνα τους μου παρουσιάζονται όσες φορές μιλάμε και ψιλοεκπλήσσουν κι εσένα.
Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Δεν μπορώ να σε κοιτάζω με ψυχραιμία. Καταβάλλω προσπάθεια για να συγκεντρωθώ σ' αυτά που λες και να μην αισθάνομαι μόνο τη φωνή σου. Ο τρόπος που σηκώνεις τα φρύδια σου και που πιάνεις το ποτήρι, όταν μιλάς με κάποιον, αυτά που λες ότι θα κάνεις όταν θα πας σπίτι, σε μένα είναι όλα μεγεθυμένα. Καθορίζουν το στομάχι μου παροδικά και την εσωτερική μου κατάσταση μόνιμα. Αυτά δεν τα λέω για να κάνω μια κλασσική συμπτωματολογία έρωτα, είναι αυτά που μας διαχωρίζουν, καταλαβαίνεις;.. Αυτά που όσο συντελούνται μέσα μου, εσύ αράζεις άνετα δίπλα μου. Όλα ουρλιάζουν αθόρυβα στο θώρακά μου, γιατί πάντα θα χάνω τα καλύτερά σου, αράζεις άνετα δίπλα μου. Έχω κάνει όνειρα και φτιάχνω σενάρια, φίλε. Άνιση είναι η σχέση μας...
Με εκτιμάς και με αγαπάς ως άνθρωπο (sic), και σε εκτιμάω και σ' αγαπάω άπειρα κι εγώ. Σε έχω ψηλά για πολλούς λόγους, ενώ ουσιαστικά δε σε έχω γνωρίσει μέσα στην καθημερινότητά σου...έχω παρατηρήσει όμως απίστευτα πράγματα σ' εσένα, είναι λίστα κανονική. Επίσης, είναι τόσα πολλά τα κοινά μας, ακόμα και στα πράγματα με τα οποία γελάμε. Συνειρμοί, συνήθειες, προτιμήσεις, ευαισθησίες, αξίες, αναζητήσεις.. Και δεν προβάλλω τα δικά μου πάνω σου, μόνα τους μου παρουσιάζονται όσες φορές μιλάμε και ψιλοεκπλήσσουν κι εσένα.
Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Δεν μπορώ να σε κοιτάζω με ψυχραιμία. Καταβάλλω προσπάθεια για να συγκεντρωθώ σ' αυτά που λες και να μην αισθάνομαι μόνο τη φωνή σου. Ο τρόπος που σηκώνεις τα φρύδια σου και που πιάνεις το ποτήρι, όταν μιλάς με κάποιον, αυτά που λες ότι θα κάνεις όταν θα πας σπίτι, σε μένα είναι όλα μεγεθυμένα. Καθορίζουν το στομάχι μου παροδικά και την εσωτερική μου κατάσταση μόνιμα. Αυτά δεν τα λέω για να κάνω μια κλασσική συμπτωματολογία έρωτα, είναι αυτά που μας διαχωρίζουν, καταλαβαίνεις;.. Αυτά που όσο συντελούνται μέσα μου, εσύ αράζεις άνετα δίπλα μου. Όλα ουρλιάζουν αθόρυβα στο θώρακά μου, γιατί πάντα θα χάνω τα καλύτερά σου, αράζεις άνετα δίπλα μου. Έχω κάνει όνειρα και φτιάχνω σενάρια, φίλε. Άνιση είναι η σχέση μας...