Εδώ και κάποιες μέρες με διακατέχει ένα συναίσθημα.
Τάση για φυγή; Φόβος; Και τα δύο;
Σήμερα το ένιωθα πιο έντονα και είπα να το αραδιάσω εδώ
μπας και μου έρθει πιο ξεκάθαρα στο νου και ποιος ξέρει;
Ίσως βρω και λύση... Μπα, δύσκολο είναι...
Ζω σε κλειστή κοινωνία γαμώ. Θα το παλέψω πάλι όμως.
Νιώθω εκτεθειμένη.
Με το που ενεργοποιώ το κινητό νιώθω εκτεθειμένη
σε ανεπιθύπητες κλήσεις και ενοχλητικά μηνύματα.
Από υποκριτικές κολλητσίδες.
Ποτέ από ανθρώπους που αγαπώ.
Όχι εντάξει. Ο Άλεξ και το Βικόνι με παίρνουν.
Θέλω να φύγω όμως απ' τα παράσιτα.
Άτομα που κουβαλάω μαζί μου απ' τη γέννησή μου
αλλά κι από πιο πρόσφατα.
Άτομα που δε μου προσφέρουν τίποτα.
Ψέμματα! Μου προσφέρουν!
Ειρωνία, ηλίθια γέλια, συζητήσεις για γκόμενους
(γκόμενους, όχι έρωτες) και μαγαζιά.
Αηδιάζω...
Όλα αυτά είναι υπέροχα (επίρ.) καμουφλαρισμένα
από κοπλιμέντα (για τα μαλλιά π.χ.).
Τι μου θυμίζει; Α! Το μύθο του Αισώπου με τον κόρακα και την αλεπού!
Ας μην επεκταθώ, νομίζω καταλάβατε.
Μόνο θα πω ότι αν η αλεπού είναι μια φορά κακιά,
ο κόρακας είναι 10 φορές ηλίθιος. That's me.
Και θα τα ανεχόμουν...θα τα άντεχα αν δεν ήταν
τόσο βδέλλες (που λέει κι ο Ρούκος).
Για ένα πράγμα τα ευχαριστώ όμως αυτά τα άτομα...με όλη μου την ψυχή:
μου δίνουν κίνητρο ν' αλλάξω.
Βλάκα, θα δείτε μια Μαρία που δεν έχετε ξαναδεί.
Θα με βλέπετε και θ' αλλάζετε δρόμο.
Και δε με νοιάζει τι θα λέτε.
Δε θα ακούω τα "τι έχεις πάθει;" τα "ωχ καλά λοιπόν όπως θες"...
Γιατί δε φοβάμαι τους εχθρούς. Τους "φίλους" φοβάμαι πλέον.
Βαρέθηκα να με "αγαπάτε".
Θέλω να με μισήσετε. Μπορείτε;
Μπορείτε. Αφού με ζηλεύετε. Μόνο που το κάνετε κρυφά.
Ήταν να μην το πάρω απόφαση...
Μισήστε με φανερά λοιπόν. Είναι το τελευταίο πράγμα που έχετε την τιμή να σας ζητήσω.
Λάθη της φύσεως.
Κι όταν με μισήσετε, γίνετε λατέρνες και πάτε σ' ένα club να κουνήσετε τον κώλο σας για να εκτονωθείτε. ;)
Κate, μη με απογοητεύσεις σε παρακαλώ...
Παράλληλα εγώ θα ονειρεύομαι.
Ίσως άπιαστα πράγματα, αλλά θα έχω το θάρρος
και την ψυχική ελευθερία να τα ονειρεύομαι.
Θα φαντάζομαι πως χορεύω ανάμεσα σε δέντρα
και κίτρινα φύλλα που πέφτουν.
Θα ελπίζω για έναν κόσμο γαλαζοπράσινο με μουσική
και χαμογελαστούς ανθρώπους.
Θα παλεύω για την ψυχή μου, αλλά θα χαίρομαι γι' αυτό!
Θα ευχαριστώ το Θεό.
Θα ψάχνω το ζωγράφο μέσα στ' απωθημένα μου
και θα τον βρίσκω ανέμελο πάνω από μια ακουαρέλλα.
Όταν ξυπνάω θα χάνεται, μα δεν πειράζει πια. Μόνο να χαμογελά.
Θα ζωγραφίζω κι εγώ καμιά φορά, άτσαλα.
Θα μαθαίνω πράγματα τετριμμένα
αλλά και πράγματα που πολλοί δεν τολμάνε ν' αναζητήσουν.
Θα γνωρίσω τους φίλους που ανακάλυψα μέσα στην οθόνη.
Θα μιλάω σαν τρελή σ' ένα σκύλο πηγαίνοντας με το 4τροχο βόλτες μαζί του
καθώς θα δύει ο ήλιος.
(Μακάρι να με θεωρούσαν τρελή. Θα είχα το περιθώριο να κάνω ό,τι θέλω)
Θα σωπαίνω για ν' ακούω τη γλυκιά βροχή,
τον αμείλικτο αέρα, τα ελεύθερα πουλιά.
Θα βρίσκω κατανόηση μέσα στη μουσική.
Θ' αποθεώνω ποιητές και συγγραφείς.
Θα αγαπάω και θα νοιάζομαι (αυτούς που αξίζουν).
Θα χαμογελάω, ακόμα κι όταν βουλιάζω.
Σήμερα αλλάζω.
