Όνειρο από όνειρο διαφέρει ενίοτε.

Είναι τόσο ρεαλιστικά κάποια όνειρα...
Ξυπνάς και είσαι άνθρωπος όλος χαρά με την ψευδαίσθηση.
Μετά αναθεματίζεις την πραγματικότητα, εύχεσαι να μην έβλεπες αυτό το όνειρο.
Ή να μην ξυπνούσες ποτέ και να τέλειωνε η ζωή σου μ' αυτό.
Η εικόνα του να ήταν οι τίτλοι του τέλους.
Η πιο ωραία ταινία...αυτή αξίζει τα Όσκαρ του κόσμου όλου.

Χειρότερα τα όνειρα που σου επιβάλλει η υποσυνείδητη επιθυμία στον ύπνο, από τα όνειρα (στόχοι) κάποιου που έχει αποφασίσει να ξεφύγει. Τα πρώτα υπάρχουν για να θυμίζουν το απρόσιτο, τα δεύτερα για να το αρνούνται και να πείθουν ότι δεν είναι τόσο πια απαραίτητο. Θύμηση - άρνηση. Θύμηση - άρνηση... Και χωρίς να το καταλάβεις θα καταφέρεις να ξεφύγεις. :) Σου οφείλει αυτό το δώρο η ζωή. Κι αν δε σ' το δώσει, φρόντισε εσύ να το κλέψεις με κάποιον τρόπο. Συγχωρείται εδώ η κλοπή, αλίμονο...

!!!

"Έρωτας είναι κι ο ανεκπλήρωτος, αυτός που δεν έχεις τίποτα να θυμάσαι και τίποτα να σε πονά... Δεν έχεις στιγμές να σου προκαλέσουν χαμόγελα ή δάκρυα, τα πάντα ταυτίζονται με την εικόνα του... Τα βράδια μόνη σα να ικετεύεις να σου προσφέρει λίγο απ' τον πολύτιμό του χρόνο, έστω να παίξει μαζί σου, να σε πληγώσει...να μπορέσεις έτσι να βρίσεις, να φωνάξεις, να βρεις αιτία να να τον ξεπεράσεις, να καταφέρεις να τον κατεβάσεις από το συννεφάκι που -θεοποιώντας τον- μόνη σου τον ανέβασες!"

By cousin Anna...^

Α ρε Άννα, για μένα το 'γραψες; :P

Τέλος πάντων, έτσι κι αλλιώς τώρα τον κατεβάζω απ' το συννεφάκι...σιγά σιγά. :)

Περί πατατακίων ανάλυση.

Μια τόσο ασήμαντη, αλλά και τόσο αστεία για τους παρευρισκόμενους "συζήτηση".

Δε γινόταν να μην τη διασώσω!

Μ: Άγγελε θες;

Άγγελος: Τι είναι, κλασσική;

Μ: Ναι...

Άγγελος: Εεε, ρίγανη θα παίρνεις!

Μ: Πάρε απ' τον Αλέξη!

Άγγελος: Δεν παίρνω απ' αυτόν, είναι μαλάκας. :P

Αλέξης: Τι λες πάλι ρε χαμένο;!

Μ: Καλά είναι και τα δικά σου πάντως..!

Άγγελος: (σουφρώνει τα χείλη δείχνοντας ότι συμφωνεί)

Βίκυ: Αχ φέρε και σε μένα Άγγελεεε!

Άγγελος: Σε σένα δε δίνω. 8)

Βίκυ: Τι γεύση είναι; Α τζατζίκι!!!

Δημήτρης: Δεν είναι τζατζίκι βρε..!

Μ: Κάτι με κρεμμύδι είναι...

Βίκυ: Τζατζίκι είναι!!! (χωρίς να έχει ακόμα δοκιμάσει)

Άγγελος: Δεν είναι...

Βίκυ: Είναι! Αφού είναι πράσινο γύρω γύρω!

Δημήτρης: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΖΑΤΖΙΚΙ ΒΡΕ ΗΛΙΘΙΑ!

Βίκυ: Αφού έχει κρεμμύδι!

Μ: Αχ Θεέ μου..!

Δημήτρης: Δε θέλω να σε τρομάξω, αλλά το τζατζίκι δεν έχει κρεμμύδι, σκόρδο έχει.

Βίκυ: Ααα... Πάντως μοιάζει με τζατζίκι..!

Μ: ΒΙΚΥ;! ΚΟΙΤΑ ΜΕ! :) ΕΙΝΑΙ ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΚΡΕΜΜΥΔΙ! ΕΝΤΑΞΕΙ;

Άγγελος: Άντε μπράβο.

Βίκυ: ...

Ο διάλογος στα τονισμένα γράμματα επαναλήφθηκε άλλες 2 φορές.

Μετά συνεχίσαμε να βλέπουμε την ταινία...κατά μία έννοια. :P

Ακατανόητη αυτή η φάση...

Πάλι ξημερώνει μια άλλη μέρα.

Βαρετή μέρα, λες και δεν το ξέρω.

Μπάνιο, internet, χαζοκαβγάδες με τον μικρό (έχουν την πλάκα τους βέβαια), γκρίνιες της μάνας...

Ευτυχώς είναι κι ο Αλέξης και στέλνουμε κανά μήνυμα.

Τι καλό παιδί μωρέ μωρέ!!!

Με λέει Μαριάμ και μ' εκνευρίζει, αλλά κι εγώ τον λέω Αλέκο.:P

Αλέξανδρο θέλει να τον φωνάζουμε βασικά...

Θα γράψω κάποια στιγμή και για σένα darling!

Η Marge έχει εξεταστική κι έχει ψιλοχαθεί.

Λόγω εξετάσεων πάλι, έχω χαθεί με πολλά κορτσούδια που μιλάμε μέσω MSN.

Ρούκο, δεν πρόλαβα να σου πω καλή επιτυχία πριν ξεκινήσεις.:(

Καλή επιτυχία και καλή δύναμη! <3

Εγώ είμαι άλλο, στη λούφα...κλασσικά.

Από του χρόνου όμως θα μπω σε κανονικούς και ταχύτατους ρυθμούς.

Τώρα πάντως  π λ ή τ τ ω  θανάσιμα.

Σέρνομαι όλη μέρα και ουσιαστικά δεν κάνω τίποτα.

Τι έχω πάθει γαμώτο; Δεν ήμουν έτσι...

Και πρέπει να τακτοποιήσω κάποια πράγματα!

Οξεία τεμπελίτιδα η οποία πρέπει να ιαθεί οπωσδήποτε και το γρηγορότερον!
Σχετικά με τον Picasso τώρα...δεν ξέρω.

Ειλικρινά δεν ξέρω τι νιώθω.

Σίγουρα έφυγε ο πολύς ο έρωτας και είμαι πολύ καλύτερα.

Έχω ένα σκατοκενό όμως. Είναι σα να με γέμιζε αυτός κι ό,τι είχε να κάνει μ' αυτόν (μαζόχα ε;).

Τώρα τίποτα. Ούτε να κλάψω μπορώ.

Δε μου βγαίνει ή δεν μπορώ; Πάντως δεν είμαι απολύτως καλά.

Και κουράστηκα...

Γενικά κι αόριστα.

Δε θα μιλήσω για όλη μου τη ζωή. Είναι πολλά -πολύ λιγότερα βέβαια από ζωές ανθρώπων που κάθε μέρα βιώνουν τόσα- και κάποιες εποχές πονάνε. Νομίζω ότι ένιωσα άνθρωπος, με ένα πιο φυσιολογικό βιωτικό επίπεδο, μετά το χωρισμό των γονιών μου, έχει σχεδόν 2,5 χρόνια. Μπορούσα επιτέλους να ζήσω λίγο πιο ελεύθερα. Έκανα το λάθος όμως να μιλήσω άσχημα για τον πατέρα μου σε κάποια άτομα. Ακόμα κι αν είχα δίκιο σ' αυτά που έλεγα, ήταν λάθος. Με τις γιαγιάδες μου και τον παππού μου δεν εκπέμπουμε σε ίδια συχνότητα. Χάσμα γενεών πιστεύουν πολλοί.

Εγώ πάλι νιώθω ότι έναν σωστό άνθρωπο στο οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχα ποτέ, εκτός απ' τη μητέρα μου. Που να με βοηθάει να πλάσω τον εαυτό μου χωρίς να μου λέει "να γίνεις μια έξυπνη κοπέλα". Που να μου μιλάει με πάθος (όχι με φανατισμό, με αγάπη εννοώ) για την τέχνη, για τη θρησκεία, για τη λογοτεχνία, για τις ανθρώπινες σχέσεις... Που να με κοιτάει με τρόπο που δείχνει ότι με ξεχωρίζει έστω και λίγο. Στην πορεία όμως γνώρισα τέτοιους ανθρώπους, στο σχολικό περιβάλλον. Δεν ξέρω τι μαγικό έκανε μια καθηγήτρια στο Λύκειο: αν με ακουμπούσε στον ώμο, έφευγε όλο το άγχος! Με το που την κοιτούσα έπαιρνα πράγματα, γνώσεις, βάθος πνευματικό...! Άλλοι τέτοιοι άνθρωποι σε σχολικό μου περιβάλλον υπήρξαν 7. Καθηγητές που γενικά με συμπάθησαν ήταν περισσότεροι ομολογουμένως. Βοήθησε και σε κάτι το σχολείο λοιπόν, θέμα τύχης ήταν βέβαια. Γιατί οι 2 τελευταίες τάξεις του Λυκείου, τουλάχιστον, σε αναγκάζουν να αφήσεις τον εαυτό σου για να γίνεις ένα ακόμα μαζοποιημένο "μορφωμένο" άνεργο στρατιωτάκι...

Πιο ολοκληρωμένη ως προσωπικότητα ένιωσα μετά τις Πανελλήνιες. Ολοκληρωμένη σε σχέση με παλιότερα, όχι σε σχέση με άλλους, μην παρεξηγηθώ. Πρώτον, γιατί σταδιακά άλλαζα εξωτερικά και θέλω να αλλάξω κι άλλο...για μένα πιο πολύ. Δεύτερον, ερωτεύτηκα. Μπορεί να νόμιζα ότι με έχανα και, πράγματι, κάποιες φορές με παραμελούσα, αλλά έμαθα τόσα πολλά. Γιατί όσα και να διαβάσεις για τον έρωτα, αν δεν τον ζήσεις, δεν ξέρεις τίποτα. Ολόκληρη επιστήμη είναι ο άτιμος! Έπειτα, λόγω άπλετου ελεύθερου χρόνου, γνώρισα τον εαυτό μου, με βρήκα. Έχω ξεκάθαρες στο νου μου τις απόψεις μου για το κάθε τι κι έχω καταλάβει τι είναι αυτό που επιδιώκω στη ζωή μου (καλά όχι κι εντελώς, αλλά όσο ζεις μαθαίνεις και εξελίσσεσαι). Έλαβε τέλος, πάντως, η εφηβική αναζήτηση με όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα πακέτο.

Δε θέλω χρήματα. Δε θέλω διασημότητα. Ποτέ δεν τα χρειάστηκα αυτά και τα θεωρώ μάταια. Θέλω να έχω ψυχική ελευθερία. Ίσως ποτέ να μην την αποκτήσω, είναι δύσκολο σ' αυτόν τον κόσμο. Αυτό όμως δε με εμποδίζει απ' το να την ψάξω. Πρέπει όμως να ελευθερωθώ από μένα πρώτα, μιας και έχω έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά και πάθη. Θέλει προσπάθεια να τα διαλύσεις αυτά. Προσπάθεια για το ένα, προσπάθεια για το άλλο... Δε γινόταν απλά να ζούσα σε ένα μικρό σπιτάκι δίπλα στη θάλασσα με τη Bianca, τον έρωτα της ζωής μου (δεν ξέρω αν αυτός είναι ο ζωγράφος) και τους φίλους μου κοντά;! Μικρό κι απλό σπίτι, να ζούσαμε όπως θέλαμε μέσα... με πολλά βιβλία και μουσική. Ζητάω κάτι τόσο δύσκολο; Ίσως κάποτε να γίνει, αν και δε νομίζω, αν υπολογίσω και αυτά που έρχονται...δε θέλω να τα πω εδώ.* Πάντως φοβάμαι γι' αυτά και δεν ξέρω κατά πόσο είμαι ικανή να προετοιμαστώ ψυχικά. Είπαμε όμως, θα προσπαθήσω. Κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι και χρειάζεται μόνο ηρεμία και χαρά. Ζει σε πλάνη όποιος το πιστεύει αυτό ή -αν δεν πλανάται δηλαδή- απλά δε θέλει να αποδεχτεί το αντίθετο, ας μη ζητάει όμως τα ρέστα όταν δέχεται τις συνέπειες (αυτό το λέω και σε μένα φυσικά).

Τώρα πάντως είμαι σε καλή φάση της ζωής μου, έκανα καινούριους φίλους, δέθηκα πιο πολύ μ' αυτούς που ήθελα να κρατήσω και απομάκρυνα αρκετούς - όχι όλους, αλλά όλα στον καιρό τους. Νιώθω τυχερή που ζω στην Ελλάδα, όσο χαοτική κι αν είναι η κατάσταση που επικρατεί. Το μόνο που με κάνει χάλια (όταν το σκέφτομαι) είναι ότι νιώθω φυλακισμένη σωματικά, αλλά ούτε και γι' αυτό θέλω να μιλήσω εδώ, διστάζω ακόμα... Αυτά... αν σκεφτώ κάτι άλλο σχετικά με τη ζωή μου, θα κάνω edit εδώ μάλλον.

*Αναστασία, εσύ καταλαβαίνεις τι εννοώ...

Ω ναι, παρέα!

Τι ωραία που περάσαμε κι απόψε βρε παιδιά!

Ήρθαμε από σήμερα στο χωριό μιας και σταμάτησαν τα μαθήματα.

Τι όμορφο που έγινε! Καταπράσινο κα γεμάτο λουλούδια...
Λοιπόν, ούτε ταινία χρειαστήκαμε ούτε υπολογιστές.

Μαζευτήκαμε στου Αλέξη, πήραμε γύρους και καθόμασταν έξω στην αυλή.

Μετά είπαμε να πάμε σπίτι μου...

Πήραμε 3 καρέκλες απ' την αυλή και μπαστακωθήκαμε στην άκρη του δρόμου.

Σαν τις κουτσομπόλες γιαγιάδες μεν, σαν τα παλιά τα χρόνια δε.

Που παίζαμε στους δρόμους μέχρι αργά, χωρίς φόβο ή υποχρεώσεις.

Στο πρώτο σπίτι μια Μαριωρή, στο δεύτερο μια Bianca, εξίσου τρελές και ο δύο!
Κι εκεί γελάσαμε μέχρι δακρύων, κυνηγηθήκαμε (εσείς βασικά),

ο Δημήτρης (αδερφός) με έκανε να φτύσω το NESTEA κάτω... (προκειμένου να μη πνιγώ :P)

..."Πτυσ' το μπρε...! Πτυσ' το μπρε Μαρία..!!!". Πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Παίξαμε και παντομίιιιμα! xD

Είπα στο Νότη να...αναπαραστήσει τον τίτλο "Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού".

4 λέξεις...1η λέξη... Δεν μπορούσε να καταλάβει η ομάδα του ποια ήταν.

Μας έδειχνε ο έρμος ο Νότης με το δάχτυλο...

Αλέξης: "η Μαρία δεν είναι.."

Εγώ: "τι λες καλέ; ακόμα είμαι!"

Αλεξούκο, να μείνουμε για πάντα παιδιά σε παρακαλώ.

Να προσπαθήσουμε τουλάχιστον!

Πόσα δεν ξέρεις για μένα, αλλά κι εγώ τώρα σε μαθαίνω. :)

Σταματάω τώρα να γράφω, να πέσω για ύπνο γιατί αύριο θα διαβάσουμε Αρχαία το πρωί...πανάθεμά μας!
Σταματούσε η καρδιά μου κάποιες στιγμές απ' την ευτυχία σήμερα...

*Σωτήρη (ξάδερφος), κουρεμένος και ξυρισμένος είσαι πιο ομορφόπαιδο λέμε!

**Αλέξη, προτείνω να ΜΗ δώσεις ψαράκια στη Βίκυ, δεν τα κόβω για πάνω από μια βδομάδα ζωντανά. :P :P

***Παναγιώτη, πού σκατά ήσουν πάλι ρε;;;!!! Μην αφήνεις αυτήν την παρέα για τους "γαμιάδες", δε σου ταιριάζει μωρέ!

Δε ζούμε...

   Στις 16:20 έχω μια κλήση απ' τον πατέρα μου (δε ζούμε μαζί). Μου λέει πως είναι καλύτερα να μη βγούμε έξω σήμερα γιατί μπορεί να ξεσπάσουν επεισόδια, μια που είμαστε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και κοντά στα πανεπιστήμια. Μου λέει ότι στην Αθήνα γίνεται χαμός από διαδηλώσεις και το πιο πιθανό θα ξεσπάσουν κι εδώ... του λέω ότι θα το έχουμε υπ' όψιν. Μετά παίρνει το τηλέφωνο ο μικρός μου αδερφός και του λέει τα ίδια, συμπληρώνοντας ότι σκοτώθηκαν 3 άνθρωποι από μολότωφ ενώ δούλευαν στην τράπεζα. Αμέσως λέω "τι γίνεται ρε παιδιά...; Ούτε στη δουλειά μας δεν είμαστε ασφαλείς; Πού έχουμε φτάσει;".

   Ομολογώ ότι δεν άνοιξα την τηλεόραση, δεν είδα ούτε ένα ρεπορτάζ κι ούτε θα δω. Δεν ξέρω τι είπε η Όλγα Τρέμη, δεν ξέρω τι είπαν οι αυτόπτεις μάρτυρες και οι περαστικοί, δεν ξέρω πόσες φορές έδειξαν τις σωρούς των ανθρώπων αυτών ευτελίζοντας τόσο πολύ το θάνατό τους. Δεν ξέρω αν μετά είπαν τίποτα οι άχρηστοι και πουλημένοι πολιτικοί. Και δεν ντρέπομαι γι' αυτό. Τα καλά μας Μ.Μ.Ε. φροντίζουν να προβάλλουν ό,τι θέλουν αυτοί που τα ελέγχουν. Αποκρύπτουν γεγονότα και μεγαλοποιούν άλλα.

   Ντρέπομαι όμως για μας. Ντρέπομαι για το παρόν μας και για το μέλλον μας που αυτή τη φορά το νιώθω πιο τρομακτικό από ποτέ. Δεν είναι μόνο οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί, είναι η πτώχευση της χώρας, το χρέος που επιβαρύνει μόνο τους πολίτες (ποιους άλλους;), οι τιμές που αυξάνονται όλο και περισσότερο, το "κόψιμο" του 13ου και 14ου μισθού. Είναι η πνευματική και ψυχική μας φτώχεια και αλλοίωση. Τι εννοώ; Δείτε τραυματισμένους ανθρώπους και μάνες που κλαίνε πάνω απ' τα νεκρά παιδιά τους και μετά αλλάξτε κανάλι... Α! Η Τατιάνα Στεφανίδου "συντετριμμένη" απ' το γεγονός που πέρασε! Αφήστε την λίγο να παραστήσει την συνειδητοποιημένη δημοσιογράφο, παρουσιάστρια και πολίτη και μετά βάλτε Αννίτα Πάνια να ξεχαστείτε. Δείτε ενδιάμεσα πόσο καλύτερο είναι το ένα σαμπουάν απ' το άλλο και πόσο καλή μαμά είναι αυτή που ταΐζει το μωρό της με την τάδε κρέμα (εννοείται πως η μαμά αυτή είναι μοντέλο και κιλά στην εγκυμοσύνη δεν πήρε). Τόση υποκρισία υπάρχει στην τηλεόραση κι όμως απ' αυτήν ενημερωνόμαστε. Αυτή μας υποδεικνύει πώς θα ντυνόμαστε, πώς θα τρεφόμαστε, τι θα αγοράζουμε, ποιον θα πιστεύουμε, πώς θα ευτυχήσουμε, πώς θα μιλάμε, πώς θα σκεφτόμαστε!!!

   Δε με ενδιαφέρει πλέον αν δείχνω υπερβολική. Φοβάμαι... Και κάθε πρόβλημά μου φαντάζει μηδαμινό μπροστά στην πραγματικότητα και στο μέλλον που γίνεται ταχύτατα παρόν. Δε θα ρωτήσω "πού πάμε;". Ξέρω πλέον... αλλά δε θέλω να πω εδώ. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν και πώς μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα.