Γενικά κι αόριστα.

Δε θα μιλήσω για όλη μου τη ζωή. Είναι πολλά -πολύ λιγότερα βέβαια από ζωές ανθρώπων που κάθε μέρα βιώνουν τόσα- και κάποιες εποχές πονάνε. Νομίζω ότι ένιωσα άνθρωπος, με ένα πιο φυσιολογικό βιωτικό επίπεδο, μετά το χωρισμό των γονιών μου, έχει σχεδόν 2,5 χρόνια. Μπορούσα επιτέλους να ζήσω λίγο πιο ελεύθερα. Έκανα το λάθος όμως να μιλήσω άσχημα για τον πατέρα μου σε κάποια άτομα. Ακόμα κι αν είχα δίκιο σ' αυτά που έλεγα, ήταν λάθος. Με τις γιαγιάδες μου και τον παππού μου δεν εκπέμπουμε σε ίδια συχνότητα. Χάσμα γενεών πιστεύουν πολλοί.

Εγώ πάλι νιώθω ότι έναν σωστό άνθρωπο στο οικογενειακό μου περιβάλλον δεν είχα ποτέ, εκτός απ' τη μητέρα μου. Που να με βοηθάει να πλάσω τον εαυτό μου χωρίς να μου λέει "να γίνεις μια έξυπνη κοπέλα". Που να μου μιλάει με πάθος (όχι με φανατισμό, με αγάπη εννοώ) για την τέχνη, για τη θρησκεία, για τη λογοτεχνία, για τις ανθρώπινες σχέσεις... Που να με κοιτάει με τρόπο που δείχνει ότι με ξεχωρίζει έστω και λίγο. Στην πορεία όμως γνώρισα τέτοιους ανθρώπους, στο σχολικό περιβάλλον. Δεν ξέρω τι μαγικό έκανε μια καθηγήτρια στο Λύκειο: αν με ακουμπούσε στον ώμο, έφευγε όλο το άγχος! Με το που την κοιτούσα έπαιρνα πράγματα, γνώσεις, βάθος πνευματικό...! Άλλοι τέτοιοι άνθρωποι σε σχολικό μου περιβάλλον υπήρξαν 7. Καθηγητές που γενικά με συμπάθησαν ήταν περισσότεροι ομολογουμένως. Βοήθησε και σε κάτι το σχολείο λοιπόν, θέμα τύχης ήταν βέβαια. Γιατί οι 2 τελευταίες τάξεις του Λυκείου, τουλάχιστον, σε αναγκάζουν να αφήσεις τον εαυτό σου για να γίνεις ένα ακόμα μαζοποιημένο "μορφωμένο" άνεργο στρατιωτάκι...

Πιο ολοκληρωμένη ως προσωπικότητα ένιωσα μετά τις Πανελλήνιες. Ολοκληρωμένη σε σχέση με παλιότερα, όχι σε σχέση με άλλους, μην παρεξηγηθώ. Πρώτον, γιατί σταδιακά άλλαζα εξωτερικά και θέλω να αλλάξω κι άλλο...για μένα πιο πολύ. Δεύτερον, ερωτεύτηκα. Μπορεί να νόμιζα ότι με έχανα και, πράγματι, κάποιες φορές με παραμελούσα, αλλά έμαθα τόσα πολλά. Γιατί όσα και να διαβάσεις για τον έρωτα, αν δεν τον ζήσεις, δεν ξέρεις τίποτα. Ολόκληρη επιστήμη είναι ο άτιμος! Έπειτα, λόγω άπλετου ελεύθερου χρόνου, γνώρισα τον εαυτό μου, με βρήκα. Έχω ξεκάθαρες στο νου μου τις απόψεις μου για το κάθε τι κι έχω καταλάβει τι είναι αυτό που επιδιώκω στη ζωή μου (καλά όχι κι εντελώς, αλλά όσο ζεις μαθαίνεις και εξελίσσεσαι). Έλαβε τέλος, πάντως, η εφηβική αναζήτηση με όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα πακέτο.

Δε θέλω χρήματα. Δε θέλω διασημότητα. Ποτέ δεν τα χρειάστηκα αυτά και τα θεωρώ μάταια. Θέλω να έχω ψυχική ελευθερία. Ίσως ποτέ να μην την αποκτήσω, είναι δύσκολο σ' αυτόν τον κόσμο. Αυτό όμως δε με εμποδίζει απ' το να την ψάξω. Πρέπει όμως να ελευθερωθώ από μένα πρώτα, μιας και έχω έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά και πάθη. Θέλει προσπάθεια να τα διαλύσεις αυτά. Προσπάθεια για το ένα, προσπάθεια για το άλλο... Δε γινόταν απλά να ζούσα σε ένα μικρό σπιτάκι δίπλα στη θάλασσα με τη Bianca, τον έρωτα της ζωής μου (δεν ξέρω αν αυτός είναι ο ζωγράφος) και τους φίλους μου κοντά;! Μικρό κι απλό σπίτι, να ζούσαμε όπως θέλαμε μέσα... με πολλά βιβλία και μουσική. Ζητάω κάτι τόσο δύσκολο; Ίσως κάποτε να γίνει, αν και δε νομίζω, αν υπολογίσω και αυτά που έρχονται...δε θέλω να τα πω εδώ.* Πάντως φοβάμαι γι' αυτά και δεν ξέρω κατά πόσο είμαι ικανή να προετοιμαστώ ψυχικά. Είπαμε όμως, θα προσπαθήσω. Κανείς δεν είπε ότι η ζωή είναι και χρειάζεται μόνο ηρεμία και χαρά. Ζει σε πλάνη όποιος το πιστεύει αυτό ή -αν δεν πλανάται δηλαδή- απλά δε θέλει να αποδεχτεί το αντίθετο, ας μη ζητάει όμως τα ρέστα όταν δέχεται τις συνέπειες (αυτό το λέω και σε μένα φυσικά).

Τώρα πάντως είμαι σε καλή φάση της ζωής μου, έκανα καινούριους φίλους, δέθηκα πιο πολύ μ' αυτούς που ήθελα να κρατήσω και απομάκρυνα αρκετούς - όχι όλους, αλλά όλα στον καιρό τους. Νιώθω τυχερή που ζω στην Ελλάδα, όσο χαοτική κι αν είναι η κατάσταση που επικρατεί. Το μόνο που με κάνει χάλια (όταν το σκέφτομαι) είναι ότι νιώθω φυλακισμένη σωματικά, αλλά ούτε και γι' αυτό θέλω να μιλήσω εδώ, διστάζω ακόμα... Αυτά... αν σκεφτώ κάτι άλλο σχετικά με τη ζωή μου, θα κάνω edit εδώ μάλλον.

*Αναστασία, εσύ καταλαβαίνεις τι εννοώ...