Βρήκα τι με σκοτώνει...

Είμαι δειλή 

είμαι δειλή

είμαι δειλή...

Αηδιαστικά δειλή...

Κι αυτή η δειλία θα με κρατάει πάντα πίσω.

Σε Ο,ΤΙ θελήσω να τολμήσω στη ζωή μου.

Χρειάζομαι κάποιον να με βγάλει απ' αυτή τη γάγγραινα.

Μακάρι να είμαι εγώ αυτός ο κάποιος...

Ένα ευχαριστώ που δεν ειπώθηκε...

Σάββατο, 12/12/09...

Προγραμματίστηκε η επιβράβευση και ο έπαινος των εισαχθέντων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ του χωριού μας στην αίθουσα τελετών - ας το πω έτσι. 10 παιδιά και μέσα σ' αυτά κι εγώ. Κάποια απ' αυτά δεν ήρθαν γιατί ήταν στις πόλεις όπου πέρασαν, πήγαν οι γονείς τους στη θέση τους. Ήταν ευχάριστη η ατμόσφαιρα! Όλο ομιλίες, γέλια και κεράσματα. Είπαν δυο λόγια ο ιερέας και ο κύριος διοργανωτής της μικρής αυτής εκδήλωσης. Μετά μας παρουσιάστηκε ένα CD-ROM απ' το Άγιο Όρος και τελος, μια καθηγήτριά μου απ' το Γυμνάσιο άρχισε να καλεί τους μαθητές (και πλέον φοιτητές). Όταν ακούστηκε το όνομά μου, το στομάχι μου σφίχτηκε λίγο, αλλά προσπάθησα να σκεφτώ ότι είμαι μόνη μου στην αίθουσα και πλησίασα να πάρω τον έπαινο. Και ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που ένιωσα την ανάγκη να πω το εξής:

“Συγγνώμη! Θα 'θελα να πω κάτι!

Τον έπαινο αυτόν, ο Ν., ο Κ, εγώ και η Δ.,

τον οφείλουμε κατά ένα μέρος στο δάσκαλό μας,

κύριο Α, που δεν είναι πλέον κοντά μας. Κι αυτό γιατί

όσο ήμασταν μαθητές του, ήθελε πολύ να περάσουμε

σε κάποια σχολή και μας έδωσε πολλά εφόδια...

Συγγνώμη που μίλησα εκ μέρους των

παιδιών χωρίς την άδειά τους, αλλά δε νομίζω να

διαφωνούν. Αυτά...”

Δεν το είπα όμως!!!

Ντράπηκα! Δείλιασα!

Φοβήθηκα τις αντιδράσεις!

Κι όμως, έπρεπε να το πω!

Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω

γι' αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος

μας έμαθε τόσα (πέρα απ' τις ξερές γνώσεις του σχολείου),

μας αγάπησε τόσο και ήθελε να είμαστε πρωτίστως Άνθρωποι!

Κι όμως εγώ δεν ήμουν εκείνη τη στιγμή!

Αν και σας “έβγαλα ασπροπρόσωπο” περνώντας σε μια σχολή,

δεν είχα τα κότσια να σας ευχαριστήσω δημοσίως, κύριε Α.!

Εσάς που με οδηγήσατε -εν μέρει- σ' αυτή τη σχολή...

Εσάς που όταν γιορτάζατε, μας κερνούσατε κεκάκια απ' το κυλικείο...

Που χαιρόσασταν τόσο, όταν σας επισκεπτόμασταν...

Που μας καταχειροκροτούσατε όταν δίναμε τη σωστή απάντηση...

Που μας συγχαίρατε όταν είχαμε απορία...

Που δίνατε κάθε μέρα την πιο θερμή καλημέρα...

Που στεναχωριόσασταν όταν στεναχωριόμασταν ή κάναμε κάτι κακό...

Που όταν “κολλούσαμε” μας λέγατε να πάμε λίγο στην τουαλέτα να ρίξουμε νερό στο πρόσωπό μας για να ξυπνήσουμε (σαν πατέρας...)

Που ήσασταν τόσο περήφανος για μένα, όταν πήρα τη σημαία, αλλά και για το Ν. που κέρδισε σε παννελήνιο διαγωνισμό ζωγραφικής...

Που όλο κατηγορούσατε τον εαυτό σας για το κάπνισμα και μας λέγατε να μην το αρχίσουμε γιατί μετά δε θα το “κόβαμε” εύκολα! (Κατά έναν περίεργο τρόπο, ζήτημα σήμερα να καπνίζουν 2 άτομα απο 'κείνη την τάξη...)

Που διδάσκατε την Ιστορία με τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε μετά το μάθημα, να τη θυμάμαι και να τη διαβάζω μόνο 2-3 φορές...

Που επιμένατε στο να προσέχουμε στο μάθημα...

Που ήσασταν τόσο καλός οικογενειάρχης-υπόδειγμα...

Που κάποιες φορές μας μαλώνατε...γιατί όλοι οι πατεράδες μαλώνουν τα παιδιά τους...

Κι εμείς ήμασταν σαν οικογένεια....

Mια νύχτα ακόμα...

Πνιχτά κλαίω κι απόψε
γιατί δε θέλω να μ' ακούσουν.
Ούτε τα δάκρυά μου θέλω να σκουπίσω.
Θέλω να τα νιώθω στα μάτια, στα μάγουλα, στο λαιμό...
Να μου κρύβουν την εικόνα του δωματίου
και να μου φέρνουν αυτή του προσώπου σου...
Του αδιάφορου και τυφλού...
Πώς ζωγραφίζεις τόσο ωραία αφου δε βλέπεις;
Δε λέω ότι δε βλέπεις τι νιώθω-λογικό είναι,
αλλά ότι δε βλέπεις πιο πέρα...
Κι έτσι πώς να σε πλησιάσω ζωγράφε μου;
Με τι θάρρος να σου μιλήσω;

Μα τι είναι αυτά που λέω;
Είναι γελοίο πλέον να δείχνεις ότι αγαπάς.
Είναι γελοίο να δακρύζεις μπροστά σε άλλους.
Είναι γελοίο αναζητάς την ευτυχία όταν όλοι οι άλλοι μιζεριάζουν.
Είναι γελοίο να τραγουδάς δυνατά.
Είναι γελοίο να γελάς με τις χαρές.
Γι' αυτό σωπάστε, μη μας ακούσουν και γίνουμε ΡΕΖΙΛΙ!
(Θέλω να ελευθερωθώ. Να φτιάξω έναν άλλο κόσμο. Μόλις τον φτιάξω θα σας φωνάξω...)

Μια μέρα για μας, έτσι, για να υπάρχει...

Η ημέρα αυτή είναι δική μου -υποτίθεται- και των ανθρώπων που είναι στην ίδια θέση με μένα: σκλαβωμένοι. Είτε νοητικά είτε σωματικά. Πάντως όχι ψυχικά. Μιλάω για την Παγκόσμια Μέρα των Ατόμων με Αναπηρία. Αηδίες! Μια μέρα σαν τις άλλες είναι. Μόνο που αυτή η μέρα έχει μεγάλη δόση υποκρισίας. Τυπικές εκδηλώσεις για το σεβασμό, την αγάπη και κατανόηση στα Άτομα με Αναπηρία, λέξεις που ακούγονται τόσο αηδιαστικές από ανθρώπους που “λένε δυο λόγια για τη μέρα” και δεν κάνουν τίποτα παραπάνω, αυτοί που έχουν τη δύναμη και τα μέσα - τα θεμιτά μέσα εννοώ.

Μα, γελοιοδέστατοι, δε ζητάμε μόνο κατανόηση, σεβασμό και αγάπη! Αυτά μπορούμε να τα κερδίσουμε και μόνοι μας, όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Αυτό που έχει προτεραιότητα είναι να βρούμε τον τρόπο να τα διεκδικήσουμε μόνοι μας. Μόνοι, χωρίς βοήθεια, χωρίς να εξαρτώμαστε από κανέναν (όσο αυτό είναι εφικτό). Γιατί η ανάγκη μας για σωστή αντιμετώπιση απ' την κοινωνία, υπήρχε από τότε που δεν υπήρχαν τα τεχνολογικά μέσα να γίνει η καθημερινή ζωή μας πιο εύκολη (μιλάμε για πολλούς αιώνες πριν, όταν ξεκίνησε να υπάρχει παιδεία γι' αυτό το θέμα). Τώρα πρέπει να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, δεν το καταλαβαίνετε; Να ζήσουμε όσο καλύτερα γίνεται.

Τα άτομα με νοητικές αναπηρίες χρειάζονται εξειδικευμένη καθοδήγηση που θα τα βοηθήσει να αναπτύσσουν συνεχώς το μυαλό τους. Όχι τη φυλάκισή τους μέσα στο σπίτι με επισκέψεις ανθρώπων που θα τα κοιτούν με οίκτο και “συμπόνια”. Ούτε την εκδίωξη αυτών και των οικογενειών/φίλων τους από δημόσιους χώρους “επειδή κάνουν φασαρία” (σαφώς, οι μεθυσμένοι 50ρηδες στο διπλανό τραπέζι κάνουν λιγότερη φασαρία...)!! Αυτό τα καταστρέφει ψυχικά. Το λέω αυτό γιατί πολλοί νομίζουν ότι τα άτομα αυτά δεν αντιλαμβάνονται τίποτα απ' το περιβάλλον τους. Νομίζουν... Χρειάζονται χαρά και δραστηριότητες για να είναι ευτυχισμένα.

Ίσως πω περισσότερα για τα άτομα με κινητικές αναπηρίες. Κακώς βέβαια, αλλά αυτό γιατί συμβαίνει να είμαι ένα απ' αυτά και να γνωρίζω καλύτερα τη ζωή τους. Τα άτομα αυτά, λοιπόν, σε μεγάλο ποσοστό είναι κυριολεκτικά φυλακισμένα, σε 4 τοίχους για κάτι στο οποίο δεν έφταιξαν: γεννήθηκαν στην Ελλάδα! Στη χώρα που μόνο οι υγιείς έχουν θέση. Δεν υπάρχει προσπελασιμότητα σχεδόν πουθενά. Όχι μόνο σε δρόμους και πλατείες, αλλα και σε δημαρχεία, σχολεία, Σούπερ Μάρκετ και άλλες δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες. Προσωπικά, όσο φοίτησα στο Λύκειο, δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω μαθήματα Πληροφορικής γιατί οι αίθουσες ήταν στον πάνω όροφο. Μου αρέσει πολύ η Πληροφορική, το χειρότερο όμως είναι ότι αυτό που εκλάμβανα ήταν ότι δεν έχω το δικαίωμα να θέλω να παρακολουθήσω αυτό το μάθημα. Και δεν ήταν μόνο αυτές οι ρατσιστικές -απ' το κράτος- στάσεις που αντιμετώπισα. Θα σας άρεσε να έιστε σε ένα δωμάτιο και να σπάτε το κεφάλι σας να βρείτε έστω και ένα μέρος που θα μπορούσατε να πάτε μόνοι σας (δε θα βρίσκατε); Φυσικά και όχι. Το ίδιο ισχύει και για τους τυφλούς και τους κωφάλαλους, που ζουν σ' αυτη τη χώρα με τους αφιλόξενους δρόμους γεμάτους κόρνες και φρεναρίσματα και με τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια.

Βοηθήστε μας, λοιπόν, να λύσουμε τα προβλήματά μας! Έχουμε βαρεθεί να ακούμε κάθε χρόνο φιλανθρωπικές θεωρίες σε βελούδινες αίθουσες και στο τέλος να μην επωφελούμαστε καθόλου!

Σταματήστε να μιλάτε για την ισότητα και υλοποιήστε την!

Προς τους πολιτικούς...

Καλή σου νύχτα...

Μενέλαος Λουντέμης, Ερωτικό Κάλεσμα:

Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.

Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.

Τις πνίγουν οι νεροποντές.

Τις κυνηγούν οι βοριάδες.

Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.

Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.

Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.

Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.

Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης

ένας αποσταμένος περπατητής

που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς

ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.

Κι αν θέλεις, έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Σκέψεις, επιθυμίες, φόβοι...

Κοντεύει 3:00 και όπως κάθε βράδυ είμαι ξύπνια.
Δε θέλω να κοιμηθώ.
Θέλω να σκεφτώ. Να ονειρευτώ.
Να ακούσω τα ίδια τραγούδια.
Όλα αυτά που δεν μπορώ εύκολα να κάνω τη μέρα.
Μα κυρίως -τι πρωτότυπο- θέλω να σκέφτομαι αυτόν.
Πάλι να βρω γιατί τον ερωτεύτηκα.
Να βρω τον τρόπο να είμαι μαζί του.
Μα όχι, ευτυχώς δε μονοπολεί τις σκέψεις μου.
Σκέφτομαι, θέλω, φοβάμαι-πολλά φοβάμαι.

Σκέφτομαι το σκυλάκι μου. Μου λείπει απίστευτα.
Μου λείπει η μουσουδίτσα σου Bianca μου.
Το χαμόγελό σου (δε φοβάσαι να χαμογελάσεις ακόμα και στους ξένους).
Η λαχτάρα σου για αγάπη.
Όχι όπως άλλοι που την αρνούνται.
Είσαι το πιο γλυκό σκυλάκι του κόσμου με τα δύο καρβουνάκια-ματάκια σου και την ουρίτσα που δε λέει να σταματήσει να πηγαίνει πέρα δώθε, πέρα δώθε...
Μ' αγαπάς όπως είμαι και όταν πηγαίνουμε βόλτα μου δείχνεις την ευγνωμοσύνη με ένα φιλάκι και φέρνοντας το παιχνίδι σου.
Το πιο τρελό είναι ότι δε μου κρατάς κακία που σ' άφησα.
Που σε βλέπω κάθε Σαββατοκύριακο.
Κάθε Σαββατοκύριακο την ίδια αγάπη μού δείχνεις.
Ξέρω πολύ καλά ότι κάνεις και τη γιαγιά ευτυχισμένη.
Γιατί είσαι η ευτυχία.
Η ευτυχία που κάποιοι δεν επιτρέπουν να υπάρχει σε κάποιους χώρους κι έτσι μου τη στερούν.
Τους λυπάμαι.
Και σ' αγαπάω. Το ξέρεις. Εσύ όλα τα ξέρεις ψυχάκι μου...

Τώρα πάμε στα “θέλω”.
Θέλω να είμαι όπως οι άλλοι.
Θέλω να παίξω ποδόσφαιρο. Να δω πώς είναι.
Θέλω να χορέψω. Όχι, μπορώ να φανταστώ πώς είναι ο χορός. Είναι εκτόνωση, απελευθέρωση.
Θέλω να τρέξω στην αγκαλιά του και να μην ξεκολλήσω από κει.
Θέλω να τρέξω με τη Bianca στην εξοχή.
Θέλω να πάω μόνη μου σ' ένα μουσείο.
Θέλω να περπατήσω με φίλες.
Θέλω να βγω έξω στη βροχή.
Θέλω να μην εξαρτώμαι από κανέναν-μην πεις “καταλαβαίνω”, συγγνώμη, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις πώς είναι...
Θέλω όλα αυτά που εσύ, που διαβάζεις τώρα, “κάποτε” θα κάνεις, αλλά δεν τα κάνεις...κι αν τα κάνεις δεν τους δίνεις την αξία που τους πρέπει γιατί τα θεωρείς δεδομένα.

Θέλω τη Bianca εδώ.
Θέλω να είναι ευτυχισμένη η οικογένειά μου.
Θέλω η σοκολάτα να μην παχαίνει. :p
Θέλω όλα τα καλοκαίρια μου να είναι υπέροχα.
Θέλω κάποτε να γράψω ένα βιβλίο.
Θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Θέλω να μ' ερωτευτεί.
Θέλω να ωριμάσουν όλοι κάποτε.
Θέλω να μην υπάρχει τηλεόραση. Μακάρι να μην υπήρχε ποτέ.
Θέλω ο καρκίνος να γίνει ιάσιμος.
Θέλω να έχουν όλοι μια καλή ζωή.
Θέλω μια άλλη Ελλάδα.
Θέλω οι παρά-νομοι και τα παρά-σιτα να εξαφανιστούν.
Θέλω να “γιατρευτεί” ο πλανήτης.
Θέλω τα άγρια ζώα να είναι ελεύθερα.
Θέλω τα οικόσιτα ζώα να ζουν με καλούς ανθρώπους.
Θέλω να είναι όλα τα μέρη προσπελάσιμα για τους ανθρώπους με όλων των ειδών τις αναπηρίες.
Θέλω να εξαφανιστούν τα ναρκωτικά και οι “άνθρωποι” που τα προωθούν.
Θέλω να μην υπάρχει ρατσισμός.
Θέλω η ευτυχία να μην είναι τόσο δυσεύρετη.

Μα δυστυχώς, εκτός από αυτά που θέλω, υπάρχουν κι αυτά που φοβάμαι...
Φοβάμαι όταν ζω την ευτυχία γιατί δεν κρατάει για πολύ.
Φοβάμαι την αντίδρασή του.
Φοβάμαι μην πεθάνω. Μα πιο πολύ φοβάμαι μήπως δε ζήσω αυτά που θέλω πριν πεθάνω.
Φοβάμαι να μην πεθάνουν οι άνθρωποι που αγαπώ. Τρέμω.
Φοβάμαι μη χαλάσει η σχέση μου με κάποιους ανθρώπους.
Φοβάμαι να μην πληγώσω αυτούς που αγαπώ.
Φοβάμαι τον πόλεμο. Τόσα συμφέροντα. Και η Ελλάδα τόσο αδύναμη.
Φοβάμαι για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Για πόσο ακόμα θα έχουμε όσα έχουμε;
Φοβάμαι την εξουσία.
Φοβάμαι να είμαι μόνη μου στο δρόμο.
Φοβάμαι τα θρίλερ, τους κλόουν και τις μάσκες.
Φοβάμαι το σκοτάδι, απ' όλες τις απόψεις.
Φοβάμαι πολλά...ποιός μπορεί να μου διώξει έστω κι έναν φόβο;
Εσύ μόνο Θεέ μου.

ποιήματα

Κική Δημουλά, Πληθυντικός Αριθμός:

Ο έρωτας
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε αρσενικού ούτε θηλυκού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικό, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Μαρία Πολυδούρη, Κοντά σου:

Κοντά σου δεν ηχούν άγριοι ανέμοι.
Κοντά σου είν' η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά,
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάϊ μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σα πνοή.

Τα ωραία της ζωής...

Ναι, σ' αυτόν τον κόσμο υπάρχει πολλή πίκρα.

Αδικία, ματαιότητα, απελπισία

και γενικά ένα ατέλειωτο ταξίδι αναζήτησης της ευτυχίας

που κάνουμε καθημερινά ευχόμενοι να τη βρούμε.

Να σας πω κάτι όμως;

Την ευτυχία μπορείς να τη βρεις έστω και με καθημερινά πράγματα.

Σας παρακαλώ,

μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν απλές καθημερινές χαρές

γιατί θα σας θεωρήσω απαισιόδοξους, αχάριστος και μίζερους,

όπως θεωρώ και τον εαυτό μου πολλές φορές-δε σας κατηγορώ.

Θα σας πώ τι με κάνει εμένα ευτυχισμένη (ή έστω χαρούμενη):

-Όταν με πιάνει όρεξη να συμμαζέψω το δωμάτιό μου
-Το γράψιμο.
-Η ζωγραφική.
-Τα κοπλιμέντα. Δεν τα αποζητάω, αλλά όταν σου 'ρχονται απ' το πουθενά είναι τέλεια.
-Μια πολύωρη σοβαρή συζήτηση με κάποια κορίτσια από το e-girl.
-Το να ξέρω ότι είναι καλά...
-Το "πού είσαι;;;" του Άλεξ.
-Οι ταινίες με τα παιδιά.
-Η αίσθηση ότι υπάρχουν και άνθρωποι που σε εκτιμούν.
-Το να ανακαλύπτω κάτι για τον εαυτό μου που δεν είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα.
-Το κελάηδισμα των πουλιών.
-'Ενα φιλάκι απ' το μεγάλο μου αφερφό.
-Ένας “καβγάς” με το μικρό μου αδερφό.
-Μία τέρμα άκυρη τηλεφωνική συνομιλία με το ξαδερφάκι.
-Ένα γράμμα-σπανίζουν πλέον.
-Ένα γλυκό (xD).
-Μια βόλτα με τη Bianca ακούγοντας μουσική.
-H ανακάλυψη ενός ακόμα υπέροχου κομματιού.
-Ένα τηλεφώνημα από/σε μια φίλη.
-Η φωτογράφιση άψυχων και έμψυχων πραγμάτων.
-Μια ΕΚΠΛΗΞΗ!
-Μία ταινία με την οικογένεια
-Μια ηλιόλουστη ζεστή μέρα.
-Ένα γαμάτο γεύμα.
-Οι Παρασκευές στο κομμωτήριο με τη μαμά και την κοπέλα που μου έκανε ιδιαίτερα.
-Η περιποίηση του εαυτού μου.
-Το να βοηθάω κάποιον.
-Ένα μπάνιο στη θάλασσα.
-Το γέλιο (μέχρι να πονέσει το σαγόνι μου).
-Ένα μήνυμα (έστω) απ' τη φίλη μου.
-Το να εισπνέω ήλιον και να μιλάω μαζί με παρέα.
-Η βιντεοσκόπηση της Πρωτοχρονιάς.
-Το τσούγκρισμα των αυγών και η μυρωδιά της Κυριακής του Πάσχα.
-Οι βόλτες στα μαγαζιά ακόμα κι αν δεν πάρω τίποτα.
-Οι αναζητήσεις που κάνω μόνη μου σε διάφορους τομείς (ιστορία, θρησκεία, φιλοσοφία, ψυχολογία) κάποιες φορές.
-Όταν μια φορά μου είπε "ωραία πικ!"...

Είναι τόσα πολλά που είμαι σίγουρη ότι έχω ξεχάσει κάποια.

Στη δική σας ζωή υπάρχουν τόσα (κι άλλα τόσα το πιο πιθανό) πράγματα που μπορούν να σας κανουν ευυχισμένοους.

Το ξέρετε κι εσείς.

Απλά δεν το βλέπετε πολλές φορές...δεν το εκτιμάτε.

Κι εγώ, μη νομίζετε.

Φυσικά οι καθημερινές χαρές δεν πρέπει να σε κάνουν να επαναπαύεσαι και να λες “δε θέλω τίποτα άλλο”, αλλά να σε ενθαρρύνουν για μακροπρόθεσμους στόχους και στόχους που ίσως σου φέρουν μόνιμη ευτυχία...αν υπάρχει...(;)

Απλά χαμογελάστε, σκεφτείτε τι σας χαροποιεί και προσπαθήστε να το υλοποιήσετε.

Δεν τα λέω μόνο σε σας αυτά.

Τα λέω και στον εαυτό μου...να τα θυμάμαι...να μην καταρρέω.

So Smile!!! It's easy and free!!! :)

Σχετικά με αγώνες

Μου λες να αγωνίζομαι.

Να βλέπω τα θετικά.

Όλα αυτά τα κλισέ που όμως κάποιες φορές είναι (ή μοιάζουν) παρήγορα.

Μπορείς να μου πεις όμως για τι να αγωνίζομαι;;;

Για μένα;

Για τους ανθρώπους που είναι στην ίδια κατάσταση με μένα;

Για την κοινωνία;

Για όλα μου λες...

Με τι να αγωνιστώ;

Εσένα τι σε βοηθάει να αγωνίζεσαι;

Ο εαυτός σου.

Κι ομως...δεν αρκεί πάντα.

Όταν δε σε στηρίζει ουσιαστικά κανείς δε γίνεται. "Δε λέει!"

Οχι, δεν είναι δικαιολογίες.

Η στήριξη είναι κάτι που θα 'πρεπε να είναι δεδομένο.

Οι γονείς ΠΡΕΠΕΙ να σε στηρίζουν Ο,ΤΙ κι αν είσαι. Να σε χτυπάνε στον ώμο και να σου λένε σοβαρά "προχώρα".

Οι φίλοι (γελάω με έναν πόνο με αυτή τη λέξη-έχει ισoπεδωθεί δεν το βλέπεις;) χρειάζονται να ακούν για την εξέλιξή σου... Να σε ενθαρρύνουν. Έστω να είναι εκεί.

Ναι, το ξέρω ότι αυτό δεν υπάρχει.

Ακόμα όμως το επιθυμώ.

Εσύ δεν το επιθυμείς;

Α ναι, ξέχασα!

Τώρα οι φίλοι είναι για να βγαίνεις μαζί τους φωτογραφίες.

Για να έχεις παρέα στο κλαμπ/μπαράκι/καφέ...

Υπερβάλλω; Δε νομίζω.

Θα προσπαθώ να αγωνίζομαι λοιπόν μόνη μου.

Μπορεί κάποτε κάπου να φτάσω.

Μπορεί...

Ας μην είμαι εγωίστρια ομως.

Κι άλλοι είναι μόνοι.

Σήμερα που αυτό που κυριαρχεί είναι το "δε βαριέσαι..;".