Η ημέρα αυτή είναι δική μου -υποτίθεται- και των ανθρώπων που είναι στην ίδια θέση με μένα: σκλαβωμένοι. Είτε νοητικά είτε σωματικά. Πάντως όχι ψυχικά. Μιλάω για την Παγκόσμια Μέρα των Ατόμων με Αναπηρία. Αηδίες! Μια μέρα σαν τις άλλες είναι. Μόνο που αυτή η μέρα έχει μεγάλη δόση υποκρισίας. Τυπικές εκδηλώσεις για το σεβασμό, την αγάπη και κατανόηση στα Άτομα με Αναπηρία, λέξεις που ακούγονται τόσο αηδιαστικές από ανθρώπους που “λένε δυο λόγια για τη μέρα” και δεν κάνουν τίποτα παραπάνω, αυτοί που έχουν τη δύναμη και τα μέσα - τα θεμιτά μέσα εννοώ.
Μα, γελοιοδέστατοι, δε ζητάμε μόνο κατανόηση, σεβασμό και αγάπη! Αυτά μπορούμε να τα κερδίσουμε και μόνοι μας, όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Αυτό που έχει προτεραιότητα είναι να βρούμε τον τρόπο να τα διεκδικήσουμε μόνοι μας. Μόνοι, χωρίς βοήθεια, χωρίς να εξαρτώμαστε από κανέναν (όσο αυτό είναι εφικτό). Γιατί η ανάγκη μας για σωστή αντιμετώπιση απ' την κοινωνία, υπήρχε από τότε που δεν υπήρχαν τα τεχνολογικά μέσα να γίνει η καθημερινή ζωή μας πιο εύκολη (μιλάμε για πολλούς αιώνες πριν, όταν ξεκίνησε να υπάρχει παιδεία γι' αυτό το θέμα). Τώρα πρέπει να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, δεν το καταλαβαίνετε; Να ζήσουμε όσο καλύτερα γίνεται.
Τα άτομα με νοητικές αναπηρίες χρειάζονται εξειδικευμένη καθοδήγηση που θα τα βοηθήσει να αναπτύσσουν συνεχώς το μυαλό τους. Όχι τη φυλάκισή τους μέσα στο σπίτι με επισκέψεις ανθρώπων που θα τα κοιτούν με οίκτο και “συμπόνια”. Ούτε την εκδίωξη αυτών και των οικογενειών/φίλων τους από δημόσιους χώρους “επειδή κάνουν φασαρία” (σαφώς, οι μεθυσμένοι 50ρηδες στο διπλανό τραπέζι κάνουν λιγότερη φασαρία...)!! Αυτό τα καταστρέφει ψυχικά. Το λέω αυτό γιατί πολλοί νομίζουν ότι τα άτομα αυτά δεν αντιλαμβάνονται τίποτα απ' το περιβάλλον τους. Νομίζουν... Χρειάζονται χαρά και δραστηριότητες για να είναι ευτυχισμένα.
Ίσως πω περισσότερα για τα άτομα με κινητικές αναπηρίες. Κακώς βέβαια, αλλά αυτό γιατί συμβαίνει να είμαι ένα απ' αυτά και να γνωρίζω καλύτερα τη ζωή τους. Τα άτομα αυτά, λοιπόν, σε μεγάλο ποσοστό είναι κυριολεκτικά φυλακισμένα, σε 4 τοίχους για κάτι στο οποίο δεν έφταιξαν: γεννήθηκαν στην Ελλάδα! Στη χώρα που μόνο οι υγιείς έχουν θέση. Δεν υπάρχει προσπελασιμότητα σχεδόν πουθενά. Όχι μόνο σε δρόμους και πλατείες, αλλα και σε δημαρχεία, σχολεία, Σούπερ Μάρκετ και άλλες δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες. Προσωπικά, όσο φοίτησα στο Λύκειο, δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω μαθήματα Πληροφορικής γιατί οι αίθουσες ήταν στον πάνω όροφο. Μου αρέσει πολύ η Πληροφορική, το χειρότερο όμως είναι ότι αυτό που εκλάμβανα ήταν ότι δεν έχω το δικαίωμα να θέλω να παρακολουθήσω αυτό το μάθημα. Και δεν ήταν μόνο αυτές οι ρατσιστικές -απ' το κράτος- στάσεις που αντιμετώπισα. Θα σας άρεσε να έιστε σε ένα δωμάτιο και να σπάτε το κεφάλι σας να βρείτε έστω και ένα μέρος που θα μπορούσατε να πάτε μόνοι σας (δε θα βρίσκατε); Φυσικά και όχι. Το ίδιο ισχύει και για τους τυφλούς και τους κωφάλαλους, που ζουν σ' αυτη τη χώρα με τους αφιλόξενους δρόμους γεμάτους κόρνες και φρεναρίσματα και με τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια.
Βοηθήστε μας, λοιπόν, να λύσουμε τα προβλήματά μας! Έχουμε βαρεθεί να ακούμε κάθε χρόνο φιλανθρωπικές θεωρίες σε βελούδινες αίθουσες και στο τέλος να μην επωφελούμαστε καθόλου!
Σταματήστε να μιλάτε για την ισότητα και υλοποιήστε την!
Προς τους πολιτικούς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου