Ένα ευχαριστώ που δεν ειπώθηκε...

Σάββατο, 12/12/09...

Προγραμματίστηκε η επιβράβευση και ο έπαινος των εισαχθέντων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ του χωριού μας στην αίθουσα τελετών - ας το πω έτσι. 10 παιδιά και μέσα σ' αυτά κι εγώ. Κάποια απ' αυτά δεν ήρθαν γιατί ήταν στις πόλεις όπου πέρασαν, πήγαν οι γονείς τους στη θέση τους. Ήταν ευχάριστη η ατμόσφαιρα! Όλο ομιλίες, γέλια και κεράσματα. Είπαν δυο λόγια ο ιερέας και ο κύριος διοργανωτής της μικρής αυτής εκδήλωσης. Μετά μας παρουσιάστηκε ένα CD-ROM απ' το Άγιο Όρος και τελος, μια καθηγήτριά μου απ' το Γυμνάσιο άρχισε να καλεί τους μαθητές (και πλέον φοιτητές). Όταν ακούστηκε το όνομά μου, το στομάχι μου σφίχτηκε λίγο, αλλά προσπάθησα να σκεφτώ ότι είμαι μόνη μου στην αίθουσα και πλησίασα να πάρω τον έπαινο. Και ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που ένιωσα την ανάγκη να πω το εξής:

“Συγγνώμη! Θα 'θελα να πω κάτι!

Τον έπαινο αυτόν, ο Ν., ο Κ, εγώ και η Δ.,

τον οφείλουμε κατά ένα μέρος στο δάσκαλό μας,

κύριο Α, που δεν είναι πλέον κοντά μας. Κι αυτό γιατί

όσο ήμασταν μαθητές του, ήθελε πολύ να περάσουμε

σε κάποια σχολή και μας έδωσε πολλά εφόδια...

Συγγνώμη που μίλησα εκ μέρους των

παιδιών χωρίς την άδειά τους, αλλά δε νομίζω να

διαφωνούν. Αυτά...”

Δεν το είπα όμως!!!

Ντράπηκα! Δείλιασα!

Φοβήθηκα τις αντιδράσεις!

Κι όμως, έπρεπε να το πω!

Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω

γι' αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος

μας έμαθε τόσα (πέρα απ' τις ξερές γνώσεις του σχολείου),

μας αγάπησε τόσο και ήθελε να είμαστε πρωτίστως Άνθρωποι!

Κι όμως εγώ δεν ήμουν εκείνη τη στιγμή!

Αν και σας “έβγαλα ασπροπρόσωπο” περνώντας σε μια σχολή,

δεν είχα τα κότσια να σας ευχαριστήσω δημοσίως, κύριε Α.!

Εσάς που με οδηγήσατε -εν μέρει- σ' αυτή τη σχολή...

Εσάς που όταν γιορτάζατε, μας κερνούσατε κεκάκια απ' το κυλικείο...

Που χαιρόσασταν τόσο, όταν σας επισκεπτόμασταν...

Που μας καταχειροκροτούσατε όταν δίναμε τη σωστή απάντηση...

Που μας συγχαίρατε όταν είχαμε απορία...

Που δίνατε κάθε μέρα την πιο θερμή καλημέρα...

Που στεναχωριόσασταν όταν στεναχωριόμασταν ή κάναμε κάτι κακό...

Που όταν “κολλούσαμε” μας λέγατε να πάμε λίγο στην τουαλέτα να ρίξουμε νερό στο πρόσωπό μας για να ξυπνήσουμε (σαν πατέρας...)

Που ήσασταν τόσο περήφανος για μένα, όταν πήρα τη σημαία, αλλά και για το Ν. που κέρδισε σε παννελήνιο διαγωνισμό ζωγραφικής...

Που όλο κατηγορούσατε τον εαυτό σας για το κάπνισμα και μας λέγατε να μην το αρχίσουμε γιατί μετά δε θα το “κόβαμε” εύκολα! (Κατά έναν περίεργο τρόπο, ζήτημα σήμερα να καπνίζουν 2 άτομα απο 'κείνη την τάξη...)

Που διδάσκατε την Ιστορία με τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε μετά το μάθημα, να τη θυμάμαι και να τη διαβάζω μόνο 2-3 φορές...

Που επιμένατε στο να προσέχουμε στο μάθημα...

Που ήσασταν τόσο καλός οικογενειάρχης-υπόδειγμα...

Που κάποιες φορές μας μαλώνατε...γιατί όλοι οι πατεράδες μαλώνουν τα παιδιά τους...

Κι εμείς ήμασταν σαν οικογένεια....