Το απωθημένο απωθείται.

Οφείλω τώρα να επιβεβαιώσω πως όντως δεν είναι ευγενές και δεν έχει ουσία και παύεται και σταματιέται και διώκεται.
Πριν κιόλας έρθει κάτι άλλο να το διώξει.

Θεέ μου συγχώρα με, δε συγχωρώ.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ, αλλά δε θέλω.

Είναι με άλλα λόγια το "γιατί όχι;";

Δεν έχω καταλάβει τι σκοτεινό πράμα είναι αυτό το απωθημένο.
Σαν αντίδραση της ψυχής σε αυτό που δεν της έδωσε η ζωή...
Αυτό που μπορώ να δω είναι ότι δεν είναι ευγενές και δεν έχει ουσία.
Αλλά έχει βιαιότητα αρκετά εξαντλητική και απρόσκλητη, μέχρι κάτι μεγάλο να το παύσει για πάντα.
Σήμερα όμως το μάτι πήγαινε τόσο εύκολα σε άλλους, μη αδιάφορους πλέον, που ίσως τελικά και κάτι "προσωρινό και χαριτωμένο" να μπορούσε να το κάνει να είναι παρελθόν.
Άρα αν είχε ουσία το απωθημένο, θα είχε δύναμη να μη διωχθεί έτσι εύκολα.

Κι αν άξιζε να το κυνηγήσεις, δε θα λεγόταν έτσι.
Αν ήταν για κάτι αληθινά καλό, δε θα με προέτρεπε να ζω κοιτάζοντας πίσω.
Κι αν είχε κάλλος δε θα ενοχλούσε.

17/1-13/4

Πέρασε ένα ανάλογο διάστημα θα λέγαμε.
3 μήνες μ' εμένα, 3 μ' εκείνη.
Δεν έχω χρονικά δικαιώματα τώρα.
Κι αυτό είναι ό,τι λιγότερο θα μπορούσε να πειράζει τώρα.
Πόσο θάνατο ακόμα χωράς είναι το θέμα..

α ναι, εξεταστική..!

Βροχερό μεσημέρι αρχών Ιουνίου και από κοντινό διαμέρισμα μυρίζουν όσπρια και πρόσφορο.
Πόσο όμορφα μελαγχολική Τετάρτη..!
Άντε, πάμε να μας βρούμε μέσα στις σκέψεις μας και τις ασκήσεις μας πάλι. :)
Έχει απώτερο και καλό σκοπό αυτή η εσωστρέφεια.

Μέχρι και τα σεντόνια γέμισαν καπνό, από ένα ποίημα του Καββαδία.
Τιμή σου μερικές φορές, ισχυρή μας μπλε εξαπλωμένη, όταν σε ιστορούν μυαλά σαν κι αυτό..

Έμπνευση;

Αισθάνομαι πάλι το κύμα να έρχεται. Κι ελπίζω να είναι αλήθεια, γιατί με είχε αφήσει όλο τον καιρό που εναλλάσσονταν οι πρόοδοι με τα βαλτώματα. Δεν έχει σημασία που δεν έχει μείνει κάτι που θνητός και ποιητής δεν έχουν πει. Στη σφαίρα μου πρέπει να εκφραστούν χωρίς το φόβο του τέλειου, τώρα που μπήκαν σε σειρά στο νου.
Οι διαδρομές μου τώρα που είμαι ευτυχισμένη πρέπει να φαρδαίνουν, γιατί αλλιώς ξοδεύονται τα ζωντανά κύτταρα και η πληρότητα φτάνει μέχρι και το λαιμό αλλά δε βρίσκει άλλους ώμους να λούσει.
Οι στιγμές θα πάψουν να έχουν αυτήν την απειλητική συντομία όταν ξεφύγω από τα πάθη. Δεν υπάρχει πολυτέλεια σπατάλης της κάθε φοράς που βγαίνει ο ήλιος. Αυτός και πόσα άλλα είναι μέρη της ουσίας, που πια δε θέλω με ερωτική κτήση, αλλά με προσωπική έκταση. Έχει γίνει αντιληπτή. Εδώ ένα μπαλάκι, που τον αθλητισμό δεν τον άγγιξα ποτέ, το πάσαρα και το δεχόμουν καλύτερα όταν κοιτούσα τον άνθρωπο στα μάτια.
Και οι μέρες που θες εσύ, κοιτάζοντας το γεμάτο βουνό, θα ‘ρθούνε, αφού ξεχώρισες απ’ την αρχή τα νεκρά και έρραψες στην ψυχή σου τους προορισμούς και τα χρώματα των δρόμων.
Είδαμε το φως και "μας λιγώνει αν δεν το μοιραστούμε". Πώς αλλιώς ο λαμπτήρας στο ταβάνι θα γίνει κίτρινο δωμάτιο; Άλλο που τα δωμάτιά μας δε θα ‘χουν τοίχους και οροφή.
Δεν πειράζει που τα είπαν όλα οι μεγάλοι. Τώρα είναι εδώ οι ζωντανοί. Απ’ αυτά που κληροδοτήθηκαν θερίζουν όσα θέλουν και αναθρέφουν το τωρινό γένος τους.

If there's love, just feel it.

Είμαι η περίεργη γατούλα είπες.
Είσαι το "κακό" σκυλάκι.
Θέλω να βρω 2 φιγούρες τους και να κρατήσουμε από μία.
Εν καιρώ θα γίνει...
Να έρχεσαι να παίζουμε.
Είναι διαφορετικά και μαλώνουν απ' τη φύση τους λένε,
αλλά δες τα πώς είναι μέσα στην εξημέρωση ευημερία..!
Κοίτα όμως να μην παίζουμε μόνο, έλα να πάμε ψηλά. Να μας μάθουμε.
Δεν έχει σημασία πού θα μας πάει αυτό.
Με ψάχνεις και με βρίσκεις.
Σε ψάχνω και σε βρίσκω.
Με ανεβάζεις και σου χαμογελάω.
Σε ανεβάζω και γελάς αγνά και λίγο κόκκινα.
Δεν έχουμε φύλα.
Έχουμε αναστολές βέβαια, γινωμένες από προσωπικούς παλιούς ιστούς.
Πιάνουμε ξεσκονόπανα και ξεκινάμε.

Ένα ακριβοπληρωμένο βιολί ηχεί φάλτσα στ' αφτιά μου μια στο τόσο, όσο μια απλή κιθάρα παίζει μπροστά απ' τα μάτια μου όλη μέρα.