Έμπνευση;

Αισθάνομαι πάλι το κύμα να έρχεται. Κι ελπίζω να είναι αλήθεια, γιατί με είχε αφήσει όλο τον καιρό που εναλλάσσονταν οι πρόοδοι με τα βαλτώματα. Δεν έχει σημασία που δεν έχει μείνει κάτι που θνητός και ποιητής δεν έχουν πει. Στη σφαίρα μου πρέπει να εκφραστούν χωρίς το φόβο του τέλειου, τώρα που μπήκαν σε σειρά στο νου.
Οι διαδρομές μου τώρα που είμαι ευτυχισμένη πρέπει να φαρδαίνουν, γιατί αλλιώς ξοδεύονται τα ζωντανά κύτταρα και η πληρότητα φτάνει μέχρι και το λαιμό αλλά δε βρίσκει άλλους ώμους να λούσει.
Οι στιγμές θα πάψουν να έχουν αυτήν την απειλητική συντομία όταν ξεφύγω από τα πάθη. Δεν υπάρχει πολυτέλεια σπατάλης της κάθε φοράς που βγαίνει ο ήλιος. Αυτός και πόσα άλλα είναι μέρη της ουσίας, που πια δε θέλω με ερωτική κτήση, αλλά με προσωπική έκταση. Έχει γίνει αντιληπτή. Εδώ ένα μπαλάκι, που τον αθλητισμό δεν τον άγγιξα ποτέ, το πάσαρα και το δεχόμουν καλύτερα όταν κοιτούσα τον άνθρωπο στα μάτια.
Και οι μέρες που θες εσύ, κοιτάζοντας το γεμάτο βουνό, θα ‘ρθούνε, αφού ξεχώρισες απ’ την αρχή τα νεκρά και έρραψες στην ψυχή σου τους προορισμούς και τα χρώματα των δρόμων.
Είδαμε το φως και "μας λιγώνει αν δεν το μοιραστούμε". Πώς αλλιώς ο λαμπτήρας στο ταβάνι θα γίνει κίτρινο δωμάτιο; Άλλο που τα δωμάτιά μας δε θα ‘χουν τοίχους και οροφή.
Δεν πειράζει που τα είπαν όλα οι μεγάλοι. Τώρα είναι εδώ οι ζωντανοί. Απ’ αυτά που κληροδοτήθηκαν θερίζουν όσα θέλουν και αναθρέφουν το τωρινό γένος τους.