Δεν έχω καταλάβει τι σκοτεινό πράμα είναι αυτό το απωθημένο.
Σαν αντίδραση της ψυχής σε αυτό που δεν της έδωσε η ζωή...
Αυτό που μπορώ να δω είναι ότι δεν είναι ευγενές και δεν έχει ουσία.
Αλλά έχει βιαιότητα αρκετά εξαντλητική και απρόσκλητη, μέχρι κάτι μεγάλο να το παύσει για πάντα.
Σήμερα όμως το μάτι πήγαινε τόσο εύκολα σε άλλους, μη αδιάφορους πλέον, που ίσως τελικά και κάτι "προσωρινό και χαριτωμένο" να μπορούσε να το κάνει να είναι παρελθόν.
Άρα αν είχε ουσία το απωθημένο, θα είχε δύναμη να μη διωχθεί έτσι εύκολα.
Κι αν άξιζε να το κυνηγήσεις, δε θα λεγόταν έτσι.
Αν ήταν για κάτι αληθινά καλό, δε θα με προέτρεπε να ζω κοιτάζοντας πίσω.
Κι αν είχε κάλλος δε θα ενοχλούσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου