Μου λες να αγωνίζομαι.
Να βλέπω τα θετικά.
Όλα αυτά τα κλισέ που όμως κάποιες φορές είναι (ή μοιάζουν) παρήγορα.
Μπορείς να μου πεις όμως για τι να αγωνίζομαι;;;
Για μένα;
Για τους ανθρώπους που είναι στην ίδια κατάσταση με μένα;
Για την κοινωνία;
Για όλα μου λες...
Με τι να αγωνιστώ;
Εσένα τι σε βοηθάει να αγωνίζεσαι;
Ο εαυτός σου.
Κι ομως...δεν αρκεί πάντα.
Όταν δε σε στηρίζει ουσιαστικά κανείς δε γίνεται. "Δε λέει!"
Οχι, δεν είναι δικαιολογίες.
Η στήριξη είναι κάτι που θα 'πρεπε να είναι δεδομένο.
Οι γονείς ΠΡΕΠΕΙ να σε στηρίζουν Ο,ΤΙ κι αν είσαι. Να σε χτυπάνε στον ώμο και να σου λένε σοβαρά "προχώρα".
Οι φίλοι (γελάω με έναν πόνο με αυτή τη λέξη-έχει ισoπεδωθεί δεν το βλέπεις;) χρειάζονται να ακούν για την εξέλιξή σου... Να σε ενθαρρύνουν. Έστω να είναι εκεί.
Ναι, το ξέρω ότι αυτό δεν υπάρχει.
Ακόμα όμως το επιθυμώ.
Εσύ δεν το επιθυμείς;
Α ναι, ξέχασα!
Τώρα οι φίλοι είναι για να βγαίνεις μαζί τους φωτογραφίες.
Για να έχεις παρέα στο κλαμπ/μπαράκι/καφέ...
Υπερβάλλω; Δε νομίζω.
Θα προσπαθώ να αγωνίζομαι λοιπόν μόνη μου.
Μπορεί κάποτε κάπου να φτάσω.
Μπορεί...
Ας μην είμαι εγωίστρια ομως.
Κι άλλοι είναι μόνοι.
Σήμερα που αυτό που κυριαρχεί είναι το "δε βαριέσαι..;".
2 σχόλια:
Έχεις τόσο δίκιο..
Ολα έχουν γίνει επιφανειακά στις μέρες μας,ακόμα και κάτι το τόσο πολύτιμο όπως η φιλία..
Εσύ όμως μην το βάζεις κάτω!Γιατί δεν αξίζει.Η ζωή είναι ωραία ακόμα και όταν μερικές φορές είμαστε πεπεισμένοι για το αντί9ετο.
Ζήσε για τις στιγμές!Αγωνίσου γι αυτες και για κανεναν αλλον.Γιατί αυτες είναι που ομορφαίνουν την ζωη μας,ο λόγος για να υπάρχουμε και να προχωράμε..
Καλή αρχή στο blog σου =)
Ουράνια φιλιά<3
Κρίστ.
Ευχαριστώ πολύ Κριστ. μου. Απλά είναι στιγμές που το βλέπω τόσο απόλυτα αυτό να γίνεται που νιώθω πως δε γίνεται ν' αλλάξει...!
Δημοσίευση σχολίου