Και ναι! Μπήκε και επισήμως κι επιστημονικώς η άνοιξη!
Σήμερα 12 ώρες έχει η μέρα, 12 και η νύχτα.
Οι ατέλειωτες νύχτες θα μικρύνουν.
Και μαζί τους θα λιγοστέψουν και οι ώρες που θα αποζητάω το ζωγράφο.
Όχι όχι, σήμερα για την άνοιξη θα μιλήσω.
Ποτέ δε θεώρησα μεγάλη υπόθεση τον ερχομό της νέας χρονιάς.
Βαριέμαι να μιλάω για το τι άφησε ο προηγούμενος χρόνος
και το τι θα φέρει ο καινούριος.
Η άνοιξη όμως είναι αλλιώς.
Κυρίως τώρα που τη χρειάζομαι...
Νιώθω να μ' αγαπάει. Εμένα κι όλο τον κόσμο... :)
Όσες μέρες βασιλεύει, μας λέει "έι, ξυπνήστε! Φύγετε απ' τη μιζέρια του σπιτιού, βάλτε και μια ελαφριά ζακέτα και βγείτε έξω! Προς Θεού, κλείστε τις ψεύτικες εικόνες (τηλεόραση και υπολογιστής)! Εγώ για σας ομόρφυνα τη γη και για σας τη χρωμάτισα! Μπλε, πράσινο, πορτοκαλί, κίτρινο, μωβ, άσπρο... Oυρανός, γρασίδι, μαργαρίτες, αμυγδαλιές, αραιά σύννεφα...ξεχάστε λίγο τα προβήματά σας! Ξαναγεννηθείτε! Αγαπήστε!"
Δεν μπορώ να μην ανταποκριθώ σ' αυτό το κάλεσμα.
Θα πάρω τη φωτογραφική και θα αποτυπώσω όσο γίνεται τα θαύματα!
Θα πάμε με τη Bianca σε ένα κοντινό λιβαδάκι κι όσο θα τρέχει αυτή τργύρω σαν το κατσικάκι, θα ευχαριστώ τη ζωή.
Κινητό δε θα έχω... να μη με ψάξουν.
Αχ, λίγες μέρες έμειναν και θα φύγω απ' την πόλη περιγελώντας την!
Αφήστε την κι εσείς! Έστω για μια μέρα!
Το Πάσχα έρχεται! Δεν αργεί!
Τριαντάφυλλο στην αυλή...το καλοκαίρι όμως, όχι ακόμα.
Οι 2 τελευταίες φωτογραφίες είναι απ' το χωριό πριν 3 βδομάδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου