"Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί η αγάπη μου να είναι μακρυά
μου,γιατί να είμαστε χώρια...
με πιάνει απελπισία και προσπαθώ να κάνω διάφορα για να
ξεχάσω... να μην το σκέφτομαι,να φεύγει το μυαλό μου από εκεί
Πόσο να αντέξεις να είσαι κατσούφης με όλα αυτά
που συμβαίνουν γύρω σου?
Πόσο να αντέξεις να σκέφτεσαι,να ονειρεύεσαι
τον πρίγκηπα σου που θα έρθει πάνω στο άσπρο
του άλογο? 

Μια πεταλούδα είναι ικανή να σε κάνει να
χαμογελάσεις.Να διώξεις τις σκέψεις που σε
βασανίζουν και να αρχίσεις να νιώθεις τον
κόσμο γύρω σου ... 

Ένα βιβλίο μπορεί να σε ταξιδέψει και να σε πάει ακόμη και
κοντά σε κείνον....
Να είσαι δίπλα του και να τον χαζεύεις την ώρα που μαζεύει
τα φύλλα της αυλής, ή κλαδεύει τους φράχτες....
Μπορώ να ταξιδεύω ώρες, να φαντάζομαι με το μυαλό μου
πως θα κάναμε μαζί μπουκέτα από πασχαλιές, ή θα κοιτούσαμε
τα πουλιά που θα κατέβαιναν να πιούνε νερό από τις χωμάτινες
λιμνούλες...
Άραγε να του στείλω μήνυμα με το πουλάκι ότι τον αγαπώ;
Ότι είναι στη σκέψη μου,στην καρδιά μου,σε όλο μου το
είναι;
Ή να πάω να τον βρω; Θα θέλει άραγε να με δει;
θα θέλει να μου μιλήσει; Θα θέλει να με αγκαλιάσει
και να μείνω εκεί για πάντα;
Tι σημαίνει για πάντα;
Ή να του γράψω γράμμα; Κι αν χαθεί στο δρόμο;
κι αν δεν το λάβει πως θα ξέρει ότι συνεχίζω να τον
αγαπώ;
Να το δέσω σε ένα μπαλόνι να πετάξει μέχρι εκείνον?Κι αν σκάσει στον αέρα και δεν φτάσει ποτέ?Αν πέσει στη θάλασσα και το πάρουν τα κύματα μακρυά από αυτόν?
Αρρωσταίνω με αυτές τις σκέψεις...
Με παιδεύουν μέρα,νύχτα...
Ο πύργος μου στενεύει και δεν με χωράει ...
Θέλω να φύγω να πάω κοντά του καλή μου αράχνη ...
Δεν θέλω να είμαι μόνη άλλο πια... Να τριγυρίζω σαν
φάντασμα στους κήπους και στα σύννεφα...
Θέλω να είμαι καλά,να μπορώ να χαμογελώ ...Μήτσο μου εσύ ξέρεις ...ακούς κάθε βράδυ που τον καλώ,που παρακαλώ να έρθει κοντά μου ...
Εσύ είσαι η μόνη συντροφιά μου σε αυτή την απέραντη μοναξιά..Σε αυτή την σιωπή που δεν αντέχει καρδιά ανθρώπου.Εσύ ξέρεις πόσο τον αγαπώ ...
Ξέρεις ότι τα βράδυα εκείνον σκέφτομαι...
πότε θα έρθει κοντά μου.Πότε θα είμαστε
μαζί...
Και τα πρωινά μαζεύω λουλούδια για
κέινον...για να του τα δώσω....
μήπως και έρθει ξαφνικά...
Μήπως και γίνει ένα θαύμα ...
Λένε πως καμμιά φορά γίνονται και θαύματα...
Όπως αυτό που συμβαίνει κάθε βράδυ όταν κλεινουν πια τα μάτια και οι σκέψεις
σταματάνε ...
Εκεί μέσα στα όνειρα μου έρχεται και με βρίσκει και μου λέει πόσο με αγαπά ...
καληνύχτα αγαπημένε μου ..."

Πόσο με εκφράζει αυτό το κείμενο ρε Χριστίνα; Μόνο που ξέρω ότι αυτός δε θε θέλει καν να μου μιλάει...