Να παραμείνω παιδί!

   Είμαι πλέον φοιτήτρια ε; Και σ' όλους φαίνομαι μια 18χρονη με ευθύνες, σοβαρή, με στόχους για το μέλλον. Ε λοιπόν, θα απογοητεύσω όλους όσους με θεωρούν τέτοια. Γιατί είμαι παιδί. Ένα αφελές και ανώριμο -αν θέλετε- παιδί. Με απωθούν οι φράσεις "δήλωση μαθημάτων", "3ο εξάμηνο και μετά", "επαγγελματική αποκατάσταση". Δε με ενδιαφέρουν, δε γεμίζουν τη ζωή μου. Θα περάσω όμως τα μαθήματα. Θα ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου. Μα καθίστε ρε παιδιά! Πότε πέρασε το Γυμνάσιο; Πότε πέρασε το Λύκειο;;; Εγώ λυκειόπαιδο νιώθω...2α Λυκείου. Κι άλλοτε 5χρονο παιδάκι. Στην ψυχή, γιατί σίγουρα -σε ό,τι αφορά την ωριμότητα που πρέπει να υπάρχει για να προχωρήσουμε- τώρα με γνώρισα πιο καλά. Τώρα ξέρω τις απόψεις μου για το κάθε τι. Σχεδόν διαμόρφωσα το χαρακτήρα μου.

   Με τρομάζει λίγο αυτό. Θέλω να φτιάξω έναν καλό χαρακτήρα πριν "τελειώσει η προθεσμία" μου και γίνω κάτι το μόνιμο. Αν και πιστεύω πως κάποιος μπορεί να διαμορφώνει την προσωπικότητά του μέχρι να πεθάνει. Μέχρι να κλείσει τα μάτια του μπορεί να μαθαίνει και να εξελίσσεται. Αλλά το θέμα τελικά είναι να μείνει για πάντα παιδί. Παιδί στην ψυχή, ξαναλέω. Στο μυαλό όσο μπορεί ν' αναπτύσεται. Όταν όμως σήμερα μένει κάποιος παιδί, θεωρείται τρελός, γελοίος! "Καλά στ' αλήθεια τώρα θες μπαλόνι; Πας καλά;" ή γελάνε μαζί μου επειδή χαίρομαι που έχει ήλιο. Γέλα πατερούλη! Ασχολείσου με τις γραφειοκρατικές σου εκκρεμότητες κι άσε με εμένα να χαίρομαι με τ' ασήμαντα (κατά την ανομολόγητη άποψή σου. Γιατί φοβάσαι να τη φανερώσεις. Γιατί ξέρεις...κάποτε ήσουν κι εσύ παιδί, πριν αποκτήσεις πάθη κι έγνοιες πλαστές, αλλά τι φταις κι εσύ...).

   Λοιπόν, θα διαβάζω βιβλία, θα ψάχνω μουσικές, θα μορφώνομαι γενικά, θα μαθαίνω όσα γίνεται περισσότερα για τους ανθρώπους και τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από εμπειρίες, θα προσπαθώ να πληγώνω και να πληγώνομαι λιγότερο, θα προσέχω την εμφάνισή μου ομολογουμένως, ΑΛΛΑ θα συνεχίσω να κακαρίζω μες στη θάλασσα, θα συνεχίσω να προσπαθώ να κάνω όλο και μεγαλύτερες φούσκες με Babaloo, θα συνεχίσω να είμαι αφελής και να ψαρώνω εύκολα, θα συνεχίσω να λέω τη λέξη "πουλί" χωρίς να κάνω ηλίθιους συνειρμούς, θα συνεχίσω να κάνω τρελά με το σκύλο μου, θα συνεχίσω να ζωγραφίζω χωρίς να με νοιάζει αν αυτό που έφτιαξα είναι "όμορφο", θα συνεχίσω να φοβάμαι την αλλοτρίωση, θα συνεχίσω να κάνω σχήματα με τα σύννεφα και πολλά άλλα που τώρα δε θυμάμαι. Τέλος, θα συνεχίσω να ερωτεύομαι, όσο κι αν φοβάμαι. Ο έρωτας σε ποια κατηγορία ανήκει αλήθεια; Καλά, δε χρειάζεται να τον εντάξουμε κάπου. Είναι μοναδικό φαινόμενο που συνδυάζει παιδικότητα και ωριμότητα με έναν αριστοτεχνικό τρόπο. :)