1995-2010...Φλωρεντία

Αγαπητοί αναγνώστες, η σημερινή μέρα ήταν άκρως βαρετή, όπως και οι περισσότερες αυτού του καλοκαιριού. Όχι όχι, δε θα παραπονεθώ. Θα πω τα της ημέρας! :D Λοιπόν, αρχικά είχα ένα άκρως βάρβαρο ξύπνημα απ' τη μητέρα, η οποία μου έλεγε ότι πρέπει να φύγω απ' το δωμάτιο για να καθαρίσει η Φλωρεντία (μα απ' τις 13:00; Ο.ο). Η Φλωρεντία είναι μια συγχωριανή μας φίλη η οποία κατά καιρούς μάς βοηθάει στο καθάρισμα του σπιτιού. Ξεκίνησε να έρχεται από τότε που ήμουν 4,5 χρονών. Είναι μια ευχάριστη παρουσία και δεν έχει αλλάξει καθόλου: λίγο μεσόκοπη, κοντούλα, με κάποιο τοπικό πάχος, παράξενη χροιά, καστανόξανθα φουντωτά μαλλιά μέχρι τους ώμους και μπόλικη τσαχπινιά. Κάθε φορά έφερνε σε μένα και τον αδερφό μου από μία γκοφρέτα κουκουρούκου -διότι κουκουρούκου ήμασταν- και από μια τσίχλα. Θυμάμαι έντονα ότι τότε αυτή η γκοφρέτα είχε αυτοκόλλητα Power Rangers! Είχαμε και το άλμπουμ και τα γυαλιά, των οποίων ο ένας "φακός" ήταν μπλε κι ο άλλος κόκκινος, 3D και καλά. xD

Μπορώ να μιλάω ώρες ολόκληρες για τα παιδικά μου χρόνια, έχω και μια α' retromania ως γνήσια απόγονος της αρχής των 90's. Θα μιλήσω ξεχωριστά γι' αυτό σε άλλη ανάρτηση. Οι πιο ευτυχισμένες εποχές. Η Φλωρένσια, λοιπόν, ήτο η καλύτερη από όσες μας έχουν βοηθήσει στο σπίτι και μας συμπαθούσε ιδιαιτέρως. Φώναζε μόνο όταν (ξανα)κάναμε το σπίτι μπουρδέλο. Μύριζε και μυρίζει πάντα τσιγαρίλα και χλωρίνη, προφανώς γιατί με την τελευταία απολυμαίνει τα περισσότερα αντικείμενα στο σπίτι της. Τη θυμάμαι να σιδερώνει στο σαλόνι και να γελάει με τη μάνα μου. Μου θυμίζει τον "Κουταλιανό", το "της Λαρίσης το ποτάμι" και το "Γλυκέ μου Τύραννε". Έλιωνε μ' αυτά, μιλάμε, και μου αρέσει να βλέπω κάποιους ανθρώπους να τρελαίνονται με κάποια τραγούδια. Όχι ότι δεν της άρεσε να ακούει μαζί μου τα παιδικά παραμύθια και τραγούδια που μου έβαζε η mommy (όταν σιδέρωνε όλα αυτά). Πηγαίναμε καμιά φορά στο σπίτι της και μου έδειχνε τη μπαμπούσκα που είχε γιατί ήξερε ότι μου άρεσε πιο πολύ κι από τις κούκλες-μωρά. Το ξύλινο παιχνιδάκι, καλέ, που έχει ζωγραφισμένο μια γυναίκα...είναι κομμένο στη μέση και μέσα έχει μια πιο μικρή...κι αυτή με τη σειρά της έχει μέσα της μια μικρότερη και πάει λέγοντας.

Τότε τα παιδιά της ήταν 17+. Τώρα η μια έχει και παιδί... Πώς περνάνε έτσι τα χρόνια..!! Η Φλωρεντία φυσικά έχει χεστεί πάνω της απ' τη χαρά της! Όταν κάποιος δεν έχει και την πιο ευτυχισμένη ζωή, ένα εγγόνι είναι ό,τι πρέπει. Ήταν κοντά μας όταν γεννήθηκε και ο μικρός αδερφός, αλλά και σε άλλες χαρές που τώρα δε θυμάμαι για να είμαι ειλικρινής. Λοιπόν, τη θαυμάζω για την υπομονή που είχε να μαζεύει τις κούκλες και τα αρκουδάκια μου, τα ρομποτάκια και το πειρατικό καράβι του Στέφανου, τα αυτοκινητάκια, τα παζλ, τα playmobil, τα τουβλάκια, τα μπλοκ, τους μαρκαδόρους, τα παραμύθια και τις βιντεοκασέτες μας (συγκινούμαι γαμώ την τρέλα μου...). Ω ναι, τα πιο πολλά παιχνίδια τα είχαμε κοινά. Χεσ' το, δε θα πω τίποτα άλλο για σήμερα, δεν έγινε και κάτι το συναρπαστικό άλλωστε. Αφιέρωμα στη Φλωρένσια σήμερα. Έτσι! Ούτε στενή συγγενής είναι ούτε στενή φίλη ήταν ποτέ. Είναι όμως ένα πολύ συμπαθές άτομο που, όποτε το βλέπω, μου έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια, τα γεμάτα αθωότητα...  Και πάντα με συνάρπαζε να μιλάω για ανθρώπους που φέρουν μαζί τους ωραίες εμπειρίες απ' το παρελθόν. :) Πείτε το flashback!