σΕ λέω, δεν είναι να μπλέξεις.

Αυτό το post το αφιερώνω στην Αναστασία και σε μένα, γιατί περάσαμε μαζί κάποια πράγματα και γιατί προς το παρόν (το τονίζω!) ο έρωτας μόνο ρεζίλι μας έκανε. Προειδοποιώ ότι μπορεί να είναι βλακείες, αλλά έτσι μου ήρθαν σήμερα στο κεφάλι. :P

Ταξιδεύω στη ζωή, πολεμάω τον έρωτα. Το πρώτο το συνήθισα κι ας τα βρίσκω σκούρα κάποιες φορές. Το δεύτερο όμως θέλει αντοχή και γερά νεύρα. Σου παίρνει τα γερά νεύρα (αν τα διαθέτεις) και σ'τα κάνει κουρέλια. Σε περίπτωση πάλι που δεν τα διαθέτεις, σε γ@μάει κανονικότατα. Είναι άνισος πόλεμος. Η ανάγκη απέναντι στο ανέφικτο. Καθόλου τίμιο. Η δοτικότητα απέναντι στην εκμετάλλευση. Πουστιά. Και δεν ξέρεις πόσο ακόμα μπορείς να πολεμήσεις. Bλέπεις ότι κουράζεσαι, αλλά τρομάζεις να εγκαταλείψεις τη μάχη. Κι αν σε χτυπήσει πισώπλατα όπως φεύγεις (ή αλλιώς bad timing); Πότε να ζητήσεις εκεχειρία; Πώς να μετρήσεις απώλειες μέσα στη μέθη της αυτοπαραίτησης που σε κάνει να θες να δείχνεις δεδομένος; Να γίνεις νηφάλιος πρέπει πρώτα. Να κοιτάξεις και λίγο τον εαυτό σου. Να εξετάσεις αν τελικά "στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται". Δεν μπορεί όλα. Βρες κάτι να σε ευνοεί σ' αυτήν την αναμέτρηση, αλλιώς φύγε, ακόμα κι αν φοβάσαι το "πισώπλατο". Ξεκουράσου ή έλα αντιμέτωπος με υπόθεση όταν θα ξέρεις ότι θα λήξει ειρηνικά. Πάντως, αν αγαπάς κιόλας, έχεις σύμμαχο. Επουλώνονται κάποια τραύματα. Αν έχεις και ανθρώπους δίπλα σου, ακόμα καλύτερα. :) Όλα ένα μπέρδεμα ε; Mix...coctail.

Μιλάω βέβαια για τις περιπτώσεις που χρειάζεται να πολεμήσεις τον έρωτα. Υπάρχει και το σενάριο των εξαρχής αμοιβαίων συναισθημάτων. Πολύ ουτοπικό μου κάνει, για μένα τουλάχιστον.
Καλό μήνα!