Chaos.

   Μέσα φθινοπώρου. Έχουν τακτοποιηθεί πολλά κι έχουν δρομολογηθεί άλλα τόσα. Εποχή δημιουργική όπως στο Sims 2 Seasons. To φθινόπωρο ανεβαίνουν πιο γρήγορα τα skills. :P Κάνει το φοιτητούδι την εργασία στην εστία και η μπάρα γεμίζει μέχρι να πεις "university". Αν έχει πιει και χυμό μήλου πρωτύτερα, την ξεπετάει σε χρόνο dt (εγώ κολλημένη με το παιχνίδι;;;).

   Αφήνω όμως τον πιο εξαίρετο προσομοιωτή ζωής ever και μεταβαίνω στη δική μου ζωή, την οποία δυστυχώς δεν μπορώ να διαχειριστώ όπως ακριβώς θέλω, ούτε να κάνω save για να διατηρηθεί η ευτυχία. Ίσως αυτή είναι η μαγκιά όμως. Να κάνεις επιλογές όταν ξέρεις πως συνήθως δεν υπάρχει επιστροφή. Εδώ λοιπόν, σε μια όμορφη -ως επί το πλείστον- καθημερινότητα. Σχολή προγραμματισμένα πλέον (είπα, κάποτε θα στρωνόμουν), γαλλικά (ωραία γλώσσα, σαν τα ελληνικά βέβαια καμιά - εθνικίστριααα!)... Αυτά έχουν τακτοποιηθεί, ας πούμε. Τώρα, λέω να εισβάλλω στο χώρο της μουσικής κι αν δε με θέλει, την κάνω. :Ρ Αυτή ήταν πάντα το καταφύγιό μου, όταν δε ζητούσα βοήθεια από άλλους για να μην τους φορτώσω ή γιατί ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα τι μου έφταιγε.

   Ούτε τώρα ξέρω. Μετά από ένα διάλειμμα κάποιων ημερών (δε θυμάμαι τι είχε αυτό το διάλειμμα), επέστρεψα πάλι σε μια φάση αναισθησίας. Νιώθω σαν αδιάβαστο παιδάκι που δεν ξέρει μάθημα. Δεν μπορώ καν να περιγράψω τι με προβληματίζει. Πάω να σκεφτώ και κάτι σταματάει το μυαλό μου. Γαμώτο, δεν το είχα αυτό...και δε φαντάζομαι τι μπορεί να μεσολάβησε. Μου λείπει λίγο ο Θανασάκος, αλλά το ελέγχω. Απ' την άλλη, με τρομάζει λίγο που ξεχνάω όλο αυτό που έζησα τις φορές που ήρθαμε πιο κοντά. Ίσως είναι ένα είδος προφύλαξης. Παράλληλα, περιμένω να ξαναμιλήσουμε.

Πώς να μη θες να ξανάρθεις σε επαφή μ' ένα ευχάριστο (τουλάχιστον) κομμάτι της ζωής σου;

Κι αν δε γίνεται να το έχεις όποτε θες,

βάζεις στην κατάψυξη οποιαδήποτε προσδοκία ή συναίσθημα.

Και είναι δύσκολο... Αλλά δε γεννηθήκαμε για τα εύκολα,

άλλωστε τα θεωρώ πληκτικά.

   Επίσης, αν ήταν στο χέρι μου, θα μιλούσα όλη μέρα με τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. 4, λίγοι και καλοί. <3 Ρε παιδί μου, οι σκέψεις με αποσπούν απ' την καθημερινότητά μου ή η καθημερινότητά μου με αποσπά από τις σκέψεις; Και τα δύο κι έτσι όλα μένουν μισάαα! Το πρώτο συμβαίνει στην πράξη και το δεύτερο μέσα μου, δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Μεγάλο μπέρδεμα. Πάω για ύπνο ευελπιστώντας (με αφέλεια) να μου απαντήσει σε όλα αυτά κάποιο όνειρο. Μέχρι να βρω μια άκρη ή ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, σας αφήνω! Καληνύχτα σας κι ορίστε ένα τραγουδάκι που θυμίζει Αθανάσιο. xD

*Σοβαρά όμως, δεν ξέρω τι γράφω. Ξεκίνησα κάπως ευχάριστα και μετά μου βγήκαν γκρίνιες...αλλά δεν κάνω edit.