Αντιφάσεις παντού..

Πάντα συνηθίζω να χαίρομαι όταν μπαίνει η άνοιξη. Δε με πειράζει καθόλου που είναι σύντομη. Είναι από τα λίγα ευχάριστα πράγματα που έχουν μείνει στη ζωή, στη ζωή μου - δεν ξέρω. Άλλωστε μοιάζω με τη μικρή της διάρκεια: Μου παίρνει το διπλάσιο χρόνο να κάνω (κάποια από) αυτά που κάνουν οι άλλοι...συνεπώς ζω το 1/3 (ας πούμε) αυτών που ζουν...με όλο μου το είναι, όμως, και ίσως με αυτό που κάποιος απ' έξω θα αποκαλούσε χαζό κι αναίτιο ενθουσιασμό. Κι ίσως αυτό είναι που με κάνει να φαίνομαι ακόμα κάπως παιδί. Δεν προσπαθώ να αποκαταστήσω μια τέτοια εντύπωση, απλώς σήμερα σκεφτόμουν...πως δεν μπορώ εγώ εύκολα να συγκατοικήσω/ζήσω με τον οποιονδήποτε. Ποιος να με ανεχτεί πέρα απ' την οικογένειά μου; :Ρ Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Ο συνειρμός μάλλον καταλήγει στο ότι πρέπει να αποφασίσω αν θα δω την πραγματικότητά μου κατάματα ή αν θα κοροϊδεύω τον εαυτό μου πιστεύοντας ότι μπορώ να κάνω όλα όσα κάνουν και οι υπόλοιποι και μάλιστα με την ίδια ευκολία. Εδώ δεν εχω ψυχική "ευκολία"! Το πρωί, που βγαίνω έξω, μου 'ρχεται να τα ρημάξω όλα. Μου τη δίνει αυτή η πόλη...ερωτική και μαλακίες. Ούτε τα αστέρια δε φαίνονται τη νύχτα, τι να την κάνω. Να μη μιλήσω για την καθαριότητα... Τέλος πάντων, δε μου φταίει η Θεσσαλονίκη μεμονωμένα. Άλλωστε αυτή μου παρέχει και μια μόρφωση...απλώς, να! Θέλω να επισκευαστώ εγώ ή να επισκευαστεί ο κόσμος. Ο δεύτερος δεν αλλάζει κι εγώ με μένα προσπαθώ, αλλά βρίσκω ή δημιουργώ σκοτάδι. Και πάνω εκεί αποφασίζω να ξεχαστώ, τόσο που ξέχασα πώς να ζητήσω βοήθεια από Αυτόν που πάντα είναι εδώ και που σίγουρα έχει τη λύση. Και τώρα θα έρθει, αλλά δεν το αξίζω. Και με το να πιστεύω ότι δεν το αξίζω, βρίσκω τη δικαιολογία και Τον διώχνω, όμως πάλι θα βρω τον τρόπο να πλησιάσω. Για να κλείσω αισιόδοξα την κουκουρούκου ανάρτηση: Συνεχίζω ν' αρπάζω και να χαίρομαι τα όμορφα που περνάν από μπροστά μου. Ίσως κάποτε τύχει να τα μοιραστώ ή να τα δώσω. (: