Αλλαγές...

Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω. Δεν έχω έμπνευση. Να πω ότι είμαι ήδη στη Θεσσαλονίκη. Όπως πριν από ένα χρόνο ακριβώς. Ψαρωμένη, δεν το κρύβω. Πριν αποκτήσω φίλους πραγματικούς, πριν γνωρίσω την Αναστασία (φίλη κι αυτή αλλά το γράφω ξεχωριστά), πριν ερωτευτώ... ΕΝΤΕΛΩΣ άλλη. Ανίδεη σχετικά με τα πάντα. Ήμουν ένα άτομο που αγαπάει τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τη ζωγραφική και που απλώς ήξερε ότι σ' αυτήν την πόλη θα έχει περισσότερες ευκαιρίες για ενασχόληση με κάθε τι από τα παραπάνω. Ναι, ήμουν ακόμα κάπως παιδί μέσα μου.
Πάντα με προβλημάτιζαν όλα γύρω μου και με άλλαζε οτιδήποτε σημαντικό ή άσχημο γινόταν στη ζωή μου, αλλά μέσα σ' αυτό το χρόνο όλα έγιναν πολύ πιο γρήγορα. Ευτυχώς είχαν να κάνουν μόνο με μένα κι όχι με την οικογένεια. Τα οικογενειακά ήταν βάρος μέχρι τα 16 μου. Τώρα εγώ εξελίσσομαι, διαμορφώνω ταχύτατα το χαρακτήρα μου, έχω χρόνο να ασχοληθώ με το πώς είμαι μέσα μου, με μένα και με τους άλλους, όλες τις αλληλεπιδράσεις τελοσπάντων. Κάτι που από μικρή είχα ανάγκη να το κάνω, υπερανέλυα τον εαυτό μου. Προσπαθούσα να τον πλάσω όπως πίστευα ότι θα ήταν καλύτερος, με τη δική μου λογική(?) γιατί δεν είχα κανένα πρότυπο. Χωρίς -φυσικά- να εννοώ πως είμαι κάτι το πολύ καλό και πως ό,τι έγινα δεν το οφείλω σε κανέναν
Φέτος λοιπόν, όλα μαζί. Κατάλαβα όχι μόνο πώς είναι να ερωτεύεσαι, αλλά και να αφήνεις οικειοθελώς την αξιοπρέπειά σου να σε αποχαιρετήσει. Να μην μπορείς να συνέλθεις εύκολα μετά από την παραμικρή επαφή μαζί του. Να...να...να... Κατάλαβα πώς είναι να συγκινείσαι με αυτά που σου λένε οι φίλοι σου, από 'κει που ποτέ κανείς δε σου έλεγε μια καλή κουβέντα. Κατάλαβα πως ο γυαλός είναι στραβός, δεν αρμενίζω εγώ στραβά. Και τώρα κατάλαβα καλύτερα τι εννοούσες, Αναστασία, όταν μιλούσες για θανατίλα. Απλά αναρωτιέμαι, όλα είναι νεκρά ή ο δικός μας θάνατος επίκειται; Θα το πολεμήσουμε όμως κι αυτό, όσο ογκώδες κι αν φαίνεται. Ξέρεις, εμείς στα δύσκολα είναι που φορτσάρουμε. :) Μην απογοητεύεσαι από τώρα. Κι αν δεν μπορέσουμε να σώσουμε τους άλλους, θα πρέπει να σώσουμε εμάς. Τώρα κατάλαβα γιατί έμενα αμέτοχη στις συζητήσεις στα διαλείμματα. Ήταν όμως κάτι καλύτερο από τη μιζέρια του σπιτιού. Ήταν απλά κάτι, στο οποίο συμβιβαζόμουν γιατί δεν ήξερα ότι μπορώ να ζήσω πατώντας πάνω στις δικές μου αξίες (που τελικά δεν είναι και τόσο σαχλές) χωρίς να πρέπει να προσαρμόζομαι στον τρόπο ζωής των συμμαθητών που θεωρούν ότι δεν περνάς καλά αν δε βγεις το Σάββατο σ' ένα κουτί με άθλια μουσική.
Τώρα προσπαθώ να γυρίσω την πλάτη σ' όλα όσα με γυρνάνε πίσω και σ' όλα όσα μου υποδεικνύουν πώς θα ζήσω. Σ' όλα τα ψεύτικα, τα χρονοβόρα, τα οδυνηρά, τα μάταια, τα εξυπνακίστικα, τα πληκτικά, τα "cool", τα μοντέρνα. Και πρέπει να τα αποβάλω από μένα πρώτα, οπότε μάλλον θα βγάλω κι εγώ το κόσκινο απ' το ντουλάπι.

Note: Να μην ξεχάσω να ξε-ερωτευτώ.