Απολογία έρωτος.

13/8/10

Δεν είμαι όμορφη, ούτε κάτι το ιδιαίτερο γενικά. Έδειξα όμως ότι έχω το δικαίωμα και τις δυνατότητες να ερωτευτώ, άσχετα αν αυτό μου βγήκε σε κακό, όπως και σε πολλούς ανθρώπους άλλωστε. Δεν προώθησα τον εαυτό μου με τον καλύτερο τρόπο, ήταν όμως η πρώτη μου φορά και τα κατάφερα αρκετά καλά, τολμώ να πω.

Είχα τα κότσια να ομολογήσω τα συναισθήματά μου σ' αυτόν τον άνθρωπο γιατί ήξερα πως -τότε τουλάχιστον- άξιζε. Ήταν σημαντικό κομμάτι, είχα κάτι να αγαπάω πολύ, πιο πολύ κι από μένα πολλές φορές. Ακόμα κι αν δεν το είχα, αγαπούσα τη γλύκα του, ολόκληρο το είναι του. Αξιώθηκα να το κοιτάξω εκστασιασμένη και να αναρωτηθώ έκπληκτη τι στο καλό είχα πάθει. Υπέροχο και σπάνιο συναίσθημα. Όλα αυτός. Μπροστά μου, μέσα μου, γύρω μου, πέρα από κάθε σκέψη μου. Τότε ήταν όλα αυτός. Τώρα δε με πειράζει που δεν είναι. Τώρα προσπαθώ να μαζέψω εμένα και την αξιοπρέπειά μου. Ξέρω πού χάθηκε, αλλά κάνω πως ψάχνω ακόμα για να δικαιολογήσω τον εαυτό μου που απλά αγάπησε κάποιον πολύ. Το «αστείο» είναι ότι αυτός δεν ενδιαφέρεται για τίποτα απ' όλα αυτά ή δεν τα γνωρίζει. Τέλος πάντων...

Πόνεσα, θύμωσα, έκλαψα άλλοτε με λυγμούς κι άλλοτε με απλά δάκρυα όταν ερχόταν στο νου οι αναμνήσεις. Απογοητεύτηκα από τις περιστάσεις και τις συγκυρίες. Απαίτησα απ' τη ζωή μια ευκαιρία, μια βοήθεια. Ζήτησα απ' το Θεό (σιωπή, εδώ είναι το blog μου) απαντήσεις που μόλις τώρα έλαβα - τώρα ήταν ο καιρός τους μάλλον. Πρότεινα σε εκείνον μια νέα αρχή, ευθέως ή πλαγίως. Τώρα μένω έκπληκτη με την τροπή που πήρε η ιστορία. Προσπαθώντας να ξεγελάσω την αλήθεια, κάνω αναδρομές και αναλύσεις. Ξεγελιέται όμως η αλήθεια; Δεν έχει κρυμμένα ελαφρυντικά σε σκονισμένες γωνίες. Είναι καθαρή, σκληρή, αδιάλλαχτη. Σου δίνει ένα γερό χαστούκι και συνέρχεσαι, δικέ μου. Εκτός αν μετά σε κανακεύει μια βολική ψευδαίσθηση, αλλά χάθηκε αυτή πια, ευτυχώς. Για πρώτη φορά με βοηθάει η αλήθεια! Ίσως γιατί μου επιφυλάσσει ψυχική ηρεμία. Και τώρα δεν έχω δικαιολογίες, την ακολουθώ. Για μένα, επιτέλους. Το τοπίο του αγνώστου ξεδιαλύνεται. Ίσως κάποτε υπάρξει μονοπάτι που θα με οδηγήσει αλλού, αλλά προς το παρόν, στάση. Δεν ξανακυνηγάω τίποτα που κρύβεται πίσω απ' τον ίδιο του τον εαυτό.