Aυτές τις καλοκαιρινές νύχτες με τα μισητά κουνούπια, την (ακόμα πιο) μισητή ζέστη, και την ησυχία (<3) προσπαθώ να βρω τις σωστές λέξεις ώστε να εκφραστούν όλα όσα νιώθω τον τελευταίο καιρό, μετά τα τελευταία γεγονότα. Ελπίζω τώρα να τα καταφέρω, μιας και είμαι σε αρκετά φορτισμένη συναισθηματική κατάσταση εδώ και ώρα...
Λοιπόν, κάθε μέρα, απ' την αρχή των διακοπών απασχολώ το μυαλό μου με την παρέα, με την οικογένεια, με τις εξόδους που προκύπτουν ή επιδιώκω να προκύψουν. Κάθε μέρα η ίδια τελετουργία: Ξύπνημα και σιωπηλή μελαγχολία με σκέψεις απρόσιτες ή διστακτικές μέχρι την ετοιμασία για έξω. Κι εκεί χαμόγελα, γέλια, διάλογοι επανειλημμένοι ή στ' αλήθεια αστείοι και χαλαρωτικοί. Δεν προσποιούμαι, προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου να πιστέψει πως αυτά μόνο πρέπει να είναι η ζωή για τώρα. Aτάκες και χάχανα. Και δε με πειράζει που, όταν είμαι σκεπτική, κανείς δε ρωτάει τι συμβαίνει...ούτε που γελάνε όταν πετάω καμιά ρομαντική βλακεία για το φεγγάρι του Ιουλίου που -παρεμπιπτόντως- μ' αρέσει πιο πολύ απ' το Αυγουστιάτικο. Τους βλέπω προστατευμένους και παίρνω κι εγώ λίγη προστασία. Απ' την άλλη, κλέβω κι εσένα, σ' έχω δίπλα μου και μας ακούς. Και τότε χαίρομαι πραγματικά, γιατί όλο το συνονθύλευμα (ωραία λεξούλα :Ρ) θετικών συναισθημάτων που έχω για σένα έχει λόγο που υπάρχει...κι αυτή τη φορά ο λόγος έχει βάση, γιατί τώρα δεν έπεσα έξω. "Δυστυχώς" είσαι καλύτερος απ' ό,τι φαινόσουν, το λέω απ' την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα.
'Επειτα, αφού τους χαιρετήσω, πηγαίνω σπίτι, βάζω άνετα σπιτόρουχα και προσπαθώ να θυμηθώ όσα έχουμε πει (εμείς οι 2). Έφτασα να νιώθω ανακούφιση όταν με πιάνουν κλάματα, γιατί πια σπάνια ξεσπάω. Ψάχνω μέσα στο μέλλον να βρω κίνητρα για να πορευτώ και δραστηριότητες για να με γεμίζουν, όχι να με κάνουν να ξεχνιέμαι. Υποτίθεται ότι δε θα χρειάζεται να ξεχνιέμαι αν βρω αυτά τα 2 fabulous πράγματα (ειρωνεία γιατί τώρα δεν τα βλέπω) που θα είναι αντάξιά της ανάλωσης συναισθημάτων και ενέργειας για σένα...αντάξιά σου γενικώς. Μου λείπεις, αλλά το ότι θα μου λείπεις αποκτάει ακόμα πιο τρομακτική χροιά. Κι ακόμα δε βρήκα αν είναι χειρότερο να κρατάω επαφές και να μένω ή να σε βγάλω εντελώς απ' τη ζωή μου. Ξέρω ότι το να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ θα είναι καλύτερο μακροπρόθεσμα, αλλά πρώτα απ' όλα σε θαύμασα ως άνθρωπο, ως Θανάση...κι αυτό δεν πετιέται γαμώτο έτσι, ούτε καν για χάρη της αναγκαίας λήθης ενός μονόπλευρου έρωτα. Κι ας ξέρω ότι, όταν θα σε παίρνω τηλέφωνο, θα μου λες ότι είσαι καλά, ακόμα κι αν δεν είσαι (γιατί και ως φίλοι δεν είμαστε τόσο κοντά). Κι ας μη θυμάμαι τι στην ευχή λέμε στον ύπνο μου. Μετράει μόνο το πώς φέρθηκες.
Τα "ενθύμια" ευτυχώς ανταλλάχθηκαν πριν σου μιλήσω...βροχή, χαλάζι και ήλιος μέσα σε 2 ώρες... σταγόνες στα τζάμια του αυτοκινήτου σου και μέσα Μαχαιρίτσας...και πάντα το βουνό θα πηγαίνει στο Μωάμεθ. Γιατί, άνθρωπέ μου, αξίζεις να γίνονται όλα διαφορετικά και να γίνονται για σένα.
Λοιπόν, κάθε μέρα, απ' την αρχή των διακοπών απασχολώ το μυαλό μου με την παρέα, με την οικογένεια, με τις εξόδους που προκύπτουν ή επιδιώκω να προκύψουν. Κάθε μέρα η ίδια τελετουργία: Ξύπνημα και σιωπηλή μελαγχολία με σκέψεις απρόσιτες ή διστακτικές μέχρι την ετοιμασία για έξω. Κι εκεί χαμόγελα, γέλια, διάλογοι επανειλημμένοι ή στ' αλήθεια αστείοι και χαλαρωτικοί. Δεν προσποιούμαι, προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου να πιστέψει πως αυτά μόνο πρέπει να είναι η ζωή για τώρα. Aτάκες και χάχανα. Και δε με πειράζει που, όταν είμαι σκεπτική, κανείς δε ρωτάει τι συμβαίνει...ούτε που γελάνε όταν πετάω καμιά ρομαντική βλακεία για το φεγγάρι του Ιουλίου που -παρεμπιπτόντως- μ' αρέσει πιο πολύ απ' το Αυγουστιάτικο. Τους βλέπω προστατευμένους και παίρνω κι εγώ λίγη προστασία. Απ' την άλλη, κλέβω κι εσένα, σ' έχω δίπλα μου και μας ακούς. Και τότε χαίρομαι πραγματικά, γιατί όλο το συνονθύλευμα (ωραία λεξούλα :Ρ) θετικών συναισθημάτων που έχω για σένα έχει λόγο που υπάρχει...κι αυτή τη φορά ο λόγος έχει βάση, γιατί τώρα δεν έπεσα έξω. "Δυστυχώς" είσαι καλύτερος απ' ό,τι φαινόσουν, το λέω απ' την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα.
'Επειτα, αφού τους χαιρετήσω, πηγαίνω σπίτι, βάζω άνετα σπιτόρουχα και προσπαθώ να θυμηθώ όσα έχουμε πει (εμείς οι 2). Έφτασα να νιώθω ανακούφιση όταν με πιάνουν κλάματα, γιατί πια σπάνια ξεσπάω. Ψάχνω μέσα στο μέλλον να βρω κίνητρα για να πορευτώ και δραστηριότητες για να με γεμίζουν, όχι να με κάνουν να ξεχνιέμαι. Υποτίθεται ότι δε θα χρειάζεται να ξεχνιέμαι αν βρω αυτά τα 2 fabulous πράγματα (ειρωνεία γιατί τώρα δεν τα βλέπω) που θα είναι αντάξιά της ανάλωσης συναισθημάτων και ενέργειας για σένα...αντάξιά σου γενικώς. Μου λείπεις, αλλά το ότι θα μου λείπεις αποκτάει ακόμα πιο τρομακτική χροιά. Κι ακόμα δε βρήκα αν είναι χειρότερο να κρατάω επαφές και να μένω ή να σε βγάλω εντελώς απ' τη ζωή μου. Ξέρω ότι το να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ θα είναι καλύτερο μακροπρόθεσμα, αλλά πρώτα απ' όλα σε θαύμασα ως άνθρωπο, ως Θανάση...κι αυτό δεν πετιέται γαμώτο έτσι, ούτε καν για χάρη της αναγκαίας λήθης ενός μονόπλευρου έρωτα. Κι ας ξέρω ότι, όταν θα σε παίρνω τηλέφωνο, θα μου λες ότι είσαι καλά, ακόμα κι αν δεν είσαι (γιατί και ως φίλοι δεν είμαστε τόσο κοντά). Κι ας μη θυμάμαι τι στην ευχή λέμε στον ύπνο μου. Μετράει μόνο το πώς φέρθηκες.
Τα "ενθύμια" ευτυχώς ανταλλάχθηκαν πριν σου μιλήσω...βροχή, χαλάζι και ήλιος μέσα σε 2 ώρες... σταγόνες στα τζάμια του αυτοκινήτου σου και μέσα Μαχαιρίτσας...και πάντα το βουνό θα πηγαίνει στο Μωάμεθ. Γιατί, άνθρωπέ μου, αξίζεις να γίνονται όλα διαφορετικά και να γίνονται για σένα.
 |
«Κοίτα τι βρήκα!!» |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου