Όλα είναι τόσο απρόθυμα να βοηθήσουν απόψε.
Δεν υπάρχουν εικόνες, δεν υπάρχουν λέξεις.
Μόνο γεγονότα που τρέχουν.
Κι όταν τα γεγονότα τρέχουν, εγώ κάνω λάθη.
Ή βρίσκω τώρα δικαιολογία...γιατί ούτως ή άλλως θα τα 'κανα.
Σε πίεσα ψυχολογικά να παραμείνεις φίλος.
Παλιότερα θα αγνοούσες την κλήση. Αυτή τη φορά πήρες, γιατί γνωρίζεις.
Και δεν πρέπει να νομίσει η ερωτευμένη ότι τη βαριέσαι, ε;
Πάντα πίστευα ότι σου έλεγα κοινότοπα πράγματα, αλλά χτες ήμουν το κάτι άλλο.
...δε θα ήμουν αν έπαιρνες υπό άλλες εξωτερικές (και όχι μόνο) συνθήκες.
Και η αμηχανία από μόνη της είναι γλυκιά!
...χτες όμως δεν ήταν.
Υπήρχε πολύ "πρέπει" στην ατμόσφαιρα ρε παιδί μου. Και δε λέω μ' αυτό ότι εγώ σε κάνω να κάνεις πράγματα που δε θες, αλλά δεν καταλαβαίνω...
Μόνο ντρέπομαι και αποφασίζω να το σταματήσω εδώ.
"Χάρηκα..." Αφού δε χάρηκες μωρέ, ασ' το, μην το λες! Την πρώτη φορά ήταν αληθινό... Μη βεβηλώνεις πράγματα που άλλοτε μ' έκαναν να χαμογελάσω... δεν το καταλαβαίνεις φυσικά.
Υπομονή και θα βρω λείες πέτρες και χρώματα.
Θα πάω διακοπές λίγο πιο μακριά από 'δω.
Θα διαβάσω για τα χρωστούμενα μαθήματα.
Θα νιώσω λίγο ελεύθερη στο νερό.
Θα μιλάω διαρκώς και σε όλους.
Κι απλώς όλα κάποια στιγμή θα δείχνουν λιγότερο ανεπανόρθωτα και σοβαρά.
Αλλά, γαμώτο, πώς καταφέρνω να τα κάνω πάντα τόσο πολύπλοκα και άβατα;
Πώς...;
Καληνύχτα... με τον ύπνο, για λίγες ώρες δε θα υπάρχεις.
Αγκαλιά να με πάρεις, θάλασσά μου εσύ...!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου