Το ήξερα και τότε, δε μου αρκούσε μόνο να εκτιμήσω τις στιγμές. Ήθελα κάπως να τις φυλάξω και να τις έχω για πάντα, για όσο θέλω εγώ τελοσπάντων...κι όχι να μη θυμάμαι το πρόσωπό σου. Έχουν μείνει αποσπασματικά οι διάλογοι και προσπαθώ να τους ξαναχτίσω στο μυαλό μου για να νιώθω ότι ζω, όπως ζούσα εκείνες τις μέρες. Ο χρόνος είναι πάντα σχετικός και εναντίον μας (μου) και -κυρίως- δε φέρνει τα περασμένα. Δεν ξέρω πώς να φερθώ, αλλά θα με καθοδηγήσεις πάλι, το ξέρω... Και δε με νοιάζει που ακόμα δεν είμαι ανεξάρτητη συναισθηματικά, είναι αυτό το part τώρα. Θα το ζήσω, θα περάσει, θα θυμώσω με τον εαυτό μου που επέτρεψα να συμβεί... :Ρ Τα γνωστά.
"Μη μ' αγγίζεις" σου λέω γιατί θέλω να μ'ακουμπήσεις
"μίσησέ με" (χρειάζομαι λίγο να μ'αγαπήσεις)
"βούλωσέ το" (μπορείς τη καρδιά σου να μου ανοίξεις;)
"δε θέλω να σε ξαναδώ ποτέ" (θα μου λείψεις...)
Ρε γαμώτο, μοιάζουμε...!
1 σχόλιο:
ωραίες οι σκέψεις και οι στίχοι του ρ.φ. ...
Δημοσίευση σχολίου