Σκέψεις.

• Θέλω πίσω όλες τις στιγμές που λάτρεψα. Τουλάχιστον να τις δω να αναπαρίστανται σε ένα μεγάλο, αδιάκοπο, ζωντανό όνειρο.
  Θέλω εκείνο το πρώτο συναίθημα που ήταν τόσο φανερό και καθαρό. Δεν ήταν μπέρδεμα, ούτε αναμονή για κάτι. Ήταν η πρώτη και απρόσμενη* εκτίμησή σου, η άνετα δοσμένη. Και δεν το θέλω με κανέναν άλλον, γιατί δεν ήταν συγκεκριμένα η εκτίμηση που με έστελνε σε άλλη διάσταση. Πάντα μετράει το υποκείμενο.
  Τουλάχιστον, αυτόν τον καιρό οι λέξεις βγαίνουν πιο εύκολα.
  Τουλάχιστον, υπάρχεις. :)
  
• Όταν ένα πάθος δεν έχει παρόν ή/και μέλλον, διοχετεύεται στο παρελθόν και στις αναμνήσεις του. Και μάλιστα, δε θέλει να αποσπάται απ' το παρόν κανενός άλλου τομέα(?) της ζωής!
  
• Χρειάζομαι μια συναυλία!
  
• Αυτό το περιβόητο(στους φίλους, οk) κλάμα μου δεν είναι, τελικά, τόσο τρόπος αντίδρασης όσο μέσο αποβολής κάθε τι αρνητικού που συσσωρεύεται στα μέσα μου. Το βρίσκω υγιές, άλλωστε μετά από ένα καλό ξέσπασμα, είμαι μες στην καλή χαρά. Ξέρω, εδώ μέσα μόνο αυτό δε δείχνω, αλλά το blog αυτό είναι συνήθως άλλο ένα τέτοιο μέσο.
  
• Χαίρομαι που στους γύρω δε δείχνω ξεχωριστή και που τα δημιουργήματα του μυαλού μου τα μοιράζομαι μόνο με έναν άνθρωπο. Κι ας μην είναι "εδώ" ο ένας ακόμα που θα ήταν ό,τι πρέπει γι' αυτό.
  
• Η ελευθερία είναι κάτι σχεδόν αυτόματο, δε γίνεται να την κυνηγήσεις παραμερίζοντας κάθε τι άλλο, ούτε να την τσαλαπατάς κάνοντας λάστιχο το όνομά της στο βωμό της ψευτοεπανάστασης και της άκριτης οργής. Έρχεται μόνη της όταν έχεις υγεία, όταν κατακτήσεις την αλήθεια και όταν αγαπάς (το δεύτερο εμπεριέχει ένα σωρό πράγματα...).
  

*Πρέπει να μην περιμένω για τίποτα. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, όταν υπάρχει ήδη κάτι που θες.

Σκέψεις τώρα αυτά...