1η ανάρτηση για φέτος.

   Καλή χρονιά σε όλους σας! Η αλήθεια είναι πως βαριέμαι τις λεπτομερείς ευχές. Δεν πιστεύω στην εκπλήρωσή τους, ούτε θεωρώ πως αποκτάνε περισσότερη ισχύ με τον ερχομό ενός νέου έτους (που, στην ουσία, είναι ο ερχομός άλλης μιας νέας μέρας). Πιστεύω σ' αυτές μόνο όταν βγαίνουν εκ βάθους καρδίας και είναι πολύ προσωπικές, σε άτομα που λατρεύουμε.
   Βαριέμαι, επίσης, να κάνω απολογισμό για το 2011. :Ρ Έκανα κάτι τέτοιο πέρυσι, αλλά συνειδητοποίησα πως για μένα μεταβατική περίοδος είναι ο Σεπτέμβρης. Κάπου εκεί λέω "καλά περάσαμε φέτος, για να δούμε τώρα". Οφείλω να παραδεχτώ πως γενικά φοβάμαι τις αλλαγές. Αγαπώ την ασφάλεια που μου παρέχει η αντοχή που βγάζω στο παρόν και ανησυχώ για κάθε τι μελλοντικό που θα φέρει στεναχώρια, σύγχυση ή σύγχιση (νοηματική η διαφορά), αλλά και κούραση (σωματική, την τεμπελιά πού την πας;). Δεν μπορώ, όμως, να μην πω επιλογικά ότι χαίρομαι που 1)κράτησα κοντά μου τους ανθρώπους που ήθελα, 2)τα πηγαίνω καλά στη σχολή και 3)όλο το χρόνο (+3 μήνες απ' τον προηγούμενο) ήμουν ερωτευμένη με το πππαιδί! Ευχηθείτε καλή συνέχεια στη χαζορομαντική!
   Για κάποιο λόγο, ένιωσα πως έκανα μαθηματικά στις παραπάνω γραμμές, τέλος πάντων! Πάνω στις αλλαγές, για τις οποίες μίλησα προηγουμένως, θέλω να πω ότι τις επιζητώ μόνο όταν εγώ η ίδια έχω βαρεθεί μια κατάσταση...ή ένα μέρος. Παιδιά, η πολλή πόλη, με τους γρήγορους ρυθμούς της, προκαλεί άγχος και το πολύ χωριό αδράνεια, πλήξη μέχρι απελπισίας! Ο.ο Δόξα τω Θεώ που μου δόθηκε δυνατότητα να πηγαίνω πότε στο ένα και πότε στο άλλο. Δόξα τω Θεώ για ένα σωρό πράγματα που έχουμε και δεν είναι καθόλου δεδομένα. Επίσης, αυτά που πάντα θέλω ν' αλλάζουν είναι τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μου και η όποια μαυρίλα μαζεύεται στην ψυχή μου...
   Και τώρα χαίρομαι που, με το που θα τελειώσω το γράψιμο, θα την πέσω σ' ένα κρεβάτι, δίπλα στο οποίο θα κοιμάται το ανθρωπόσκυλο! Αχ, μόνο όσοι είχαν/έχουν σκύλο καταλαβαίνουν την τρέλα μου..! <3 Κι από αύριο λέω (λέεεω) ν' αρχίσω εντατικό διάβασμα, πρέπει να φύγουν πολλά μαθήματα φέτος! Κλείνοντας, να πω ότι όλη αυτή η χαρά δε συνεπάγεται της τυφλής ελπίδας για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, στον κόσμο και στα μυαλά των ανθρώπων. Δε γίνεται, όμως, να σκέφτομαι διαρκώς αυτά. Πρέπει να κυνηγήσω τη ζωή και τις στιγμές της. Αναστασία, τι κλείνουμε σε 14 μέρες;; *φρυδάκια*

ΥΓ: Παιδιά της ομάδας, μου λείψατε! Ο.ο
ΥΓ2: ΠΟΣΟ γουστάρω που φέτος δε στολίσαμε το σπίτι;! Τι παγκοσμιοποιημένη ψυχαναγκαστική μαλακία κι αυτή. Τραβάει μαζοχισμό ο οργανισμός μας. Όποτε νιώθαμε σκατά, το λέγαμε! Ξηλώσαμε και την τηλεόραση του σπιτιού στο χωριό, κι έτσι δεν ακούσαμε κανέναν παπάρα να μας κάνει να νιώθουμε ένοχοι που δεν έχουμε το "πνεύμα των Χριστουγέννων!:D". Δεν υπάρχει πνεύμα των Χριστουγέννων, λοβοτομημένοι! Υπάρχει Χριστός, κι αν πιστεύετε πως δεν υπάρχει, φάτε απλώς τα μελομακάρονά σας και πάρτε άδεια μπας και συνέλθετε κι εσείς, αλλά κι εμείς από το πρήξιμό σας. Εμείς οι τηλεθεατές, δηλαδή, γιατί εγώ προσωπικά απηλλάχθην απ' τη φάρα σας, χρόνια τώρα.