Εκείνος ο τύπος την Κυριακή είχε μια φιλομάθεια στο βλέμμα σαν τη δική σου, ερευνητικότητα. Ίδιο περπάτημα γεμάτο χαρούμενη αναμονή. Άλλων το περπάτημα δείχνει συνήθεια, άγχος, υπεροψία (όχι το στήσιμο, τα πόδια από μόνα τους). Και τα μαλλιά έμοιαζαν. Το πρόσωπο το κοιτούσα επίμονα, αλλάζοντας τις γωνίες του με νοητή πλαστική για να γίνει ίδιο με το δικό σου. Για να πω ότι δεν έκανα λάθος, εσύ είσαι. Αλλιώς θα 'σκαγα. Κι έσκασα, μου λείπεις. Ελπίζω να είσαι καλά!