Στο μυαλό μου, οι άνθρωποι του χωριού μου είναι σχηματισμένοι ως όντα που λατρεύουν τη συνήθεια και τις διδαχές που έχουν 50 χρόνια τώρα. Δοκίμασε να πεις στην κυρά Εφταλιώ ότι ο δρόμος δεν είναι δίοδος για τον υπόνομο. Σε περίπτωση που δοκιμάσεις, οφείλεις να δείξεις πως με χαρά κατανοείς το "μ' ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια", γιατί θα μάθεις ότι τα απόνερα επιτελούν δημοτικό έργο: καθαρίζουν το δρόμο! Έχω πειστεί πλέον. Αν οι νοικοκυρές δεν αμολούσαν τα μπουγαδοσαπουνόνερά τους, οι άσφαλτοι θα είχαν επανέλθει εφιαλτικά και αμείλικτα στην προτέρα χωμάτινη κατάστασή τους. Η συγκεκριμένη συνήθεια, λοιπόν, έχει αποδειχθεί ωφέλιμη.
Υπάρχει και μια άλλη στον τόπο μας, η οποία έχει εξελιχθεί σε κοινοτική απόφαση, δεν εξηγείται αλλιώς. Υποπτεύομαι πως εν αγνοία μου θεσπίστηκε ένας άγραφος νόμος περί της διάθεσης απέναντι στα προ εκατοντάδων χιλιάδων ετών εξημερωμένα ζώα και ορίζει αντιπάθεια, αποστροφή ή επιθετικότητα, ό,τι έχει ο κάθε κάτοικος ευχαρίστηση. Το φάσμα των διαθέσεων αν μη τι άλλο είναι δείγμα σεβασμού στη διαφορετικότητα της βούλησης. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει κι εγώ είμαι τόσο απροσάρμοστη. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να διατηρήσω στην κατοχή μου σκύλο που να τον κρατώ δεμένο όλη μέρα σε μη κατοικημένο οικόπεδο ή σε luxury περίφραξη 1×2 και να τον αφήνω ανεξέλεγκτο να γεννήσει 37 πεινασμένες υπάρξεις (ή να δώσει το επίθετό του σ' αυτές). Επίσης, και με ντροπή το λέω, δε συνέβαλα ποτέ στο "να καθαρίσει ο τόπος από αδέσποτα" που εγώ η ίδια δημιούργησα.
Αντιθέτως, έχω έναν διαφορετικά μεγαλωμένο σκύλο. Διαφορετικά με την κακή έννοια μάλλον, αφού μια ζεστή βραδιά που βγήκαμε βόλτα παρέα, όσο κράτησε η βόλτα και όσο η παρέα περπατούσε ευτυχής με το λουρί της, συναντήσαμε τουλάχιστον 2 παιδάκια που, αφού έτρεχαν 5 ασφαλή μέτρα μακριά μας, ρωτούσαν: "δαγκάειι;!". "Όχι, και είναι δαγκώνει ". Γιατί όταν είσαι απροσάρμοστος, το μόνο που σε συμφέρει να κάνεις είναι γραμματικές διορθώσεις. Μετά απ' τις περιπετειώδεις διακοπές, έβαλα ν' ακούσω το Halo της Beyoncé (που οι δημοσιογράφοι του STAR θυμάμαι να προφέρουν "Μπιγιόνσε"), αλλά το άλλαξα, γιατί δεν ήθελα μετά να μου θυμίζει κάτι άλλο από μια ανεπανάληπτη μέρα στα Γιάννενα*. Έτσι, έβαλα να παίζουν Red Hot Chili Peppers ώσπου να επιστρέψω σπίτι. Το καλοκαίρι ειδικά, επιβάλλεται ν' ακούς RHCP. Πλησίαζα λοιπόν στο τσαρδί μου, όταν άκουσα πίσω μου μια φωνή που ανήκε φανερά σε ηλικιωμένη γυναίκα:
-Τι ωραία που βγάζεις βόλτα το σκυλάκι σου!
-(Σταματάω και στρέφομαι προς την κυρία χαμογελώντας) Καλησπέρα!
-Καλησπέρα κορίτσι μου! Μπορώ να το χαϊδέψω;
-Βεβαίως.
-...εγώ τ' αγαπώ πολύ τα σκυλάκια!
-Είστε απ' τις ελάχιστες κυρίες στο χωριό...!
-Δεν είμαι απ' το χωριό!
*Μη χάσω ρε μαλάκα, παντού να το χώσω κι αυτό!
Υπάρχει και μια άλλη στον τόπο μας, η οποία έχει εξελιχθεί σε κοινοτική απόφαση, δεν εξηγείται αλλιώς. Υποπτεύομαι πως εν αγνοία μου θεσπίστηκε ένας άγραφος νόμος περί της διάθεσης απέναντι στα προ εκατοντάδων χιλιάδων ετών εξημερωμένα ζώα και ορίζει αντιπάθεια, αποστροφή ή επιθετικότητα, ό,τι έχει ο κάθε κάτοικος ευχαρίστηση. Το φάσμα των διαθέσεων αν μη τι άλλο είναι δείγμα σεβασμού στη διαφορετικότητα της βούλησης. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει κι εγώ είμαι τόσο απροσάρμοστη. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να διατηρήσω στην κατοχή μου σκύλο που να τον κρατώ δεμένο όλη μέρα σε μη κατοικημένο οικόπεδο ή σε luxury περίφραξη 1×2 και να τον αφήνω ανεξέλεγκτο να γεννήσει 37 πεινασμένες υπάρξεις (ή να δώσει το επίθετό του σ' αυτές). Επίσης, και με ντροπή το λέω, δε συνέβαλα ποτέ στο "να καθαρίσει ο τόπος από αδέσποτα" που εγώ η ίδια δημιούργησα.
Αντιθέτως, έχω έναν διαφορετικά μεγαλωμένο σκύλο. Διαφορετικά με την κακή έννοια μάλλον, αφού μια ζεστή βραδιά που βγήκαμε βόλτα παρέα, όσο κράτησε η βόλτα και όσο η παρέα περπατούσε ευτυχής με το λουρί της, συναντήσαμε τουλάχιστον 2 παιδάκια που, αφού έτρεχαν 5 ασφαλή μέτρα μακριά μας, ρωτούσαν: "δαγκάειι;!". "Όχι, και είναι δαγκώνει ". Γιατί όταν είσαι απροσάρμοστος, το μόνο που σε συμφέρει να κάνεις είναι γραμματικές διορθώσεις. Μετά απ' τις περιπετειώδεις διακοπές, έβαλα ν' ακούσω το Halo της Beyoncé (που οι δημοσιογράφοι του STAR θυμάμαι να προφέρουν "Μπιγιόνσε"), αλλά το άλλαξα, γιατί δεν ήθελα μετά να μου θυμίζει κάτι άλλο από μια ανεπανάληπτη μέρα στα Γιάννενα*. Έτσι, έβαλα να παίζουν Red Hot Chili Peppers ώσπου να επιστρέψω σπίτι. Το καλοκαίρι ειδικά, επιβάλλεται ν' ακούς RHCP. Πλησίαζα λοιπόν στο τσαρδί μου, όταν άκουσα πίσω μου μια φωνή που ανήκε φανερά σε ηλικιωμένη γυναίκα:
-Τι ωραία που βγάζεις βόλτα το σκυλάκι σου!
-(Σταματάω και στρέφομαι προς την κυρία χαμογελώντας) Καλησπέρα!
-Καλησπέρα κορίτσι μου! Μπορώ να το χαϊδέψω;
-Βεβαίως.
-...εγώ τ' αγαπώ πολύ τα σκυλάκια!
-Είστε απ' τις ελάχιστες κυρίες στο χωριό...!
-Δεν είμαι απ' το χωριό!
*Μη χάσω ρε μαλάκα, παντού να το χώσω κι αυτό!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου