:D

Τα κρυφά είναι τα πιο όμορφα. Και τα όμορφα παραμένουν τέτοια, όταν περιγράφονται με απλότητα. Άλλωστε, καμία λογοτεχνική συνεκφορά δεν έφτασε ποτέ τη βίωση των βλεμμάτων που πήρα ή έριξα. Πάντα, όταν προπαθούσα να τα περιγράψω, έβγαινε ένα "δγβνπώς να το πω;!". Θα 'ναι κι ότι δεν έχω το ταλέντο, δε θα κάνω αγουρίδες τα κρεμαστάρια. Μόνο που τα κρεμαστάρια ποτέ δε μου χρειάστηκαν. Κι όχι από σεμνοτυφία, ούτε επειδή "δεν ξέρω να αναζητάω τα υψηλότερα". Πραγματική έλλειψη ανάγκης. Λοιπόν αποκτάει λόγο ύπαρξης η μοναχικότητά μου...και δε με αδικεί. :) Δε ζητάω υποστηρικτές από πουθενά σ' αυτά που ονειρεύομαι για τον κόσμο. Θα καταδέχομαι να τρώω ήττες, γιατί θα μου μαθαίνουν πράγματα που τώρα δε φαντάζομαι καν. Θα βγω με τη Bianca στους ήσυχους δρόμους και στον ήλιο και η ευτυχία θα είναι έντονα αντιληπτή. Θα... Άντε να δούμε! Πρέπει να ανακτήσω το χαμόγελό μου, γAμώτη!

Πώς να ζηλέψει ένα γιατί το δεν πειράζει

και στην αναβροχιά ότι καλό και το χαλάζι

πως να ζηλέψει το φρέσκο χώμα αυτόν που σκάβει

κι ο βοριάς το αύτανδρο που βούλιαξε καράβι.

Τη λευτεριά όμως ζηλεύουνε οι σύνδουλοι

και κάθε αυθόρμητο οι μυστικοσύμβουλοι

τα όμορφα ζηλεύουν μόνο οι κακόφτιαχτοι

και την αβολεψιά μας οι σιδερόφραχτοι

Τι να ζηλέψει ο δουλευτής απ' τους σοφόμωρους;

κι ο κοντινός σκοπός απ' τους απώτερους;

τι ζηλεύουν τα βάθια απ' τα ευκολοθύμητα

κι οι στίχοι της φωτιάς απ' τα μεγάλα ποιήματα;

Τι να ζηλέψουν δυο θλιμμένα μάτια άδολα

από tattoo κρυμμένο εκεί στα πισωκάπουλα;

τι να ζηλέψουν οι σπάνιοι απ' τους ολόφτυστους

κι οι κατασταλαγμένοι απ' τους ακαθόριστους;

Τι να ζηλέψει μια ευχή απ' την παραμυθία

και το χρησμό τον πλανερό απ' την Πυθεία;

Τι να ζηλέψει η γαλήνη απ' τη χαρμάνα

κι ο αυλός ο μαγικός απ' τη ροκάνα;

ΠΟΣΟ μπορεί να γαμάει;^


Α!!! Και μια μέρα θα έρθεις/έρθω και θα παίξουμε χαρτιά. Εσύ θα κοιτάς να κερδίσεις κι εγώ εσένα, χωρίς να εκτίθεμαι. (6)