Τίποτα.

Καμιά φορά η σκληρότητα και η απάθεια είναι η μόνη λύση.

Όχι απέναντι σε άτομα, αλλά απέναντι σε απρόσιτες ή δύσκολες (πολύπλοκες/οδυνηρές) γενικώς καταστάσεις.

Το βλέπω σαν μια αντίσταση σε συναισθήματα που δημιουργούνται απ' αυτές.

Είτε είναι ευχάριστα είτε δυσάρεστα.

Κι επειδή η τροπή των εκάστοτε καταστάσεων εναλλάσεται απρόβλεπτα, θα προσπαθήσω ν' αδιαφορώ ακόμα κι όταν αυτή είναι ελπιδοφόρα.

Γιατί απλά φοβάμαι ότι δε θα κρατήσει για πολύ.

Και γιατί ξέρω ότι συνολικά κάποια πράγματα δε θα έχουν καλό τέλος, ό,τι κι αν μεσολαβήσει μέχρι τότε.

Δεν ξέρω αν το κάνω από προσωπική προσπάθεια ή αν είναι μια υποσυνείδητη άμυνα...και δεν ξέρω αν είναι κάτι προσωρινό ή τελική στάση απέναντι στα πράγματα.

Τώρα πάντως με βοηθάει, ακόμα κι αν δε με αντιπροσωπεύει.

Ποτέ δεν επεδίωξα να γίνω σκληρή (για να φανώ ούτε λόγος), δε βρίσκω λόγο να μην αφήνεσαι.

Κάποιες φορές, όμως, είναι αλλιώς και, τελικά, όλα είναι σχετικά. :/


Έχω μάτια κλεισμένα
και δε με βρίσκει κανείς
πια εμένα
Τα 'χω όλα κρυμμένα
και ούτε μίση ούτε αγάπες
δείχνω πια

Δεν είμαι εδώ για κανένα
κι από εδώ κι απ' όλα λείπω
Δεν είμαι εδώ
δεν έχει χτύπο η καρδιά
δε ζω για κανένα

Δεν είμαι εδώ για κανένα
λέω πως δεν είμαι εδώ και λείπω
Δεν περιμένει άλλο τίποτα η καρδιά
μονάχα εσένα

Είναι τ' αστέρια απλωμένα
μα δεν τα βλέπω
δεν τα θέλω αναμμένα
Έχω κλειστό το δέρμα
και ούτε πόνο ούτε χάδι
νιώθω πια

*όπου αστέρια, ελπίδες.